Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 29 lipca 2022 r. powód K. S. wystąpił przeciwko Towarzystwu (...) S.A. o zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej:

- kwoty 250 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

- kwoty 22 791,28 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

- renty miesięcznej na zwiększone potrzeby płatnej z góry do 10 dnia każdego miesiąca w kwocie po 4 740,00 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 lipca 2022 r. i na przyszłość wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 26 lipca 2022 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat w przyszłości;

- ustalenie , że pozwany ponosi odpowiedzialność za dalsze , mogące powstać w przyszłości skutki wypadku;

Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania sądowego ,w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano ,że w dniu 23 kwietnia 2022 r. K. S. uległ wypadkowi drogowemu doznając licznych obrażeń ciała. Ze względu na charakter doznanych złamań powód musiał od czasu wypadku do dnia 10 czerwca 2022 r. leżeć na wznak bez możliwości obracania się na boki. Z tego powodu był całkowicie uzależniony od pomocy innych osób. W wyniku wypadku powód doznał licznych cierpień natury fizycznej , jak i psychicznej. Doznanym w wyniku wypadku obrażeniom i procesowi ich leczenia towarzyszyły silne dolegliwości bólowe. Poza tym wyjątkowo uciążliwa dla powoda była konieczność przebywania w pozycji leżącej na wznak. Powód wskazał ,że zgłosił szkodę pozwanemu , a nadto pismem 4 lipca 2022 r. wezwał pozwanego do likwidacji szkody w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia tj. od 11 lipca 2022 r. Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie przyznania świadczenia.

(pozew 4 – 13)

W odpowiedzi na pozew (...) S.A. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu ,w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych , w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Pozwany podniósł zarzut przyczynienia się powoda do zdarzenia z dnia 23 kwietnia 2022 r. Nadto zakwestionował wysokość dochodzonego zadośćuczynienia , odszkodowania oraz zasadność przyznania renty wskazując , że dochodzona kwota nie została wykazana i jest rażąco wygórowana.

(odpowiedź na pozew k.132 – 139)

Pismem procesowym z dnia 9 marca 2023 r. powód rozszerzył powództwo w zakresie odszkodowania o kwotę 1 880,00 zł i wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania w kwocie 24 671,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: od kwoty 22 791,28 zł od dnia 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 1 880,00 zł od dnia doręczenia odpisu pisma procesowego pozwanemu do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo nie uległo modyfikacji.

(pismo procesowe k.166 – 168)

Pismem procesowym z dnia 24 września 2025 r. powód rozszerzył powództwo w zakresie renty miesięcznej na zwiększone potrzeby płatnej z góry do 10 dnia każdego miesiąca w kwocie: po 5 269 zł miesięcznie w okresie od 1 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od: kwot po 4 740,00 zł od dnia 26 lipca 2022 r. w zakresie raty za miesiąc lipiec 2022 r. , a od rat za miesiące od sierpnia do grudnia 2022 r. od 11 dnia każdego miesiąca , kwot po 529 zł miesięcznie od dnia doręczenia pisma procesowego do dnia zapłaty; kwot po 4 740 zł począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r. i na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat. W pozostałym zakresie powództwo nie uległo modyfikacji.

(pismo procesowe k.437 - 445)

Pozwany nie uznał powództwa także w rozszerzonym zakresie.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 kwietnia 2022 r. , o godz. 14:00 kierująca samochodem osobowym marki V. (...) A. W. (1) , podczas wyjeżdżania ze skrzyżowania z ulicy (...) w ulicę (...) w miejscowości Huta (...), nie ustąpiła pierwszeństwa kierującemu motocyklem (...) K. S.. Pojazd sprawcy zdarzenia w chwili wypadku ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej OC w (...) S.A.

(notatka policyjna k.18 , okoliczność bezsporna)

Kierująca samochodem osobowym próbowała włączyć się do ruchu z ulicy podporządkowanej , chciała przejechać na wprost do sklepu znajdującego się po drugiej stronie drogi z pierwszeństwem. Widoczność była dobra , dzień był słoneczny. Motocykl kierowany przez powoda nadjeżdżał z P.. Kierujący motocyklem uderzył w prawy bok samochodu osobowego.

(zeznania świadka A. W. (1) min.00:04:18 – 00:15:35 rozprawy z dnia 21 sierpnia 2023 r. , płyta CD k.240)

W dniu wypadku powód przemieszczał się motocyklem od P. w kierunku D. , trasę znał bardzo dobrze , posiadał stosowne uprawnienia do kierowania pojazdem , nosił kask i stosowną odzież ochroną , w tym rękawiczki. Po wypadku powód stracił przytomność.

(zeznania powoda min.00:03:33 – 00:19:24 rozprawy z dnia 22 października 2025 r. , płyta CD k. 495 w związku z jego informacyjnymi wyjaśnieniami min.00:05:32 – 00:18:30 rozprawy z dnia 12 kwietnia 2023 r. , płyta CD k.222)

W dniu 2 lipca 2022 r. nastąpiło połączenie Grupy (...) z Grupą A.. W związku z tym wszelkie obowiązki w zakresie realizacji ochrony ubezpieczeniowej realizowane są przez Towarzystwo (...) S.A.

(okoliczności bezsporne)

Po zdarzeniu powód K. S. został przewieziony karetką pogotowia na Szpitalny Oddział Ratunkowy (...) Centrum Medycznego w P.. W chwili przyjęcia nie było z nim logicznego kontaktu. Przeprowadzone badania wykazały u niego następujące obrażenia: uraz głowy, złamanie gałęzi dolnej kości łonowej z przemieszczeniem , złamanie panewki lewego stawu biodrowego , uraz płuc , liczne stłuczenia i otarcia naskórka na całym ciele. Tego samego dnia powód został przeniesiony do Instytutu Centrum (...) w Ł.. W szpitalu przebywał do 6 maja 2022 r. Z uwagi na doznane urazy powód leżał w łóżku do początku wakacji.

(dokumentacja medyczna k.20 – 29 , zeznania powoda min.00:03:33 – 00:19:24 rozprawy z dnia 22 października 2025 r. , płyta CD k. 495 w związku z jego informacyjnymi wyjaśnieniami min.00:05:32 – 00:18:30 rozprawy z dnia 12 kwietnia 2023 r. , płyta CD k.222)

Pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. powód zgłosił pozwanemu szkodę i wystąpił do pozwanego o wypłacenie następujących kwot: 250 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; 13 441,65 zł tytułem odszkodowania; 8 000,00 zł tytułem miesięcznej renty na zwiększone potrzeby.

(pismo k.75 – 80)

Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. pozwany zażądał od powoda dodatkowych dokumentów.

(pismo k.68 odwrót)

Pismem z dnia 4 lipca 2022 r. powód przesłał do pozwanego stosowną dokumentację. Powód wezwał pozwanego do likwidacji szkody w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Pismo zostało odebrane przez pozwanego w dniu 11 lipca 2022 r.

(pismo k.65 odwrót , status przesyłki k.63 odwrót)

Pismem z dnia 14 lipca 2022 r. pozwany poinformował powoda , że z uwagi na zgromadzoną dokumentację nie może on zająć stanowiska w sprawie.

(pismo k.62)

Pozwany nie wypłacił powodowi jakiejkolwiek kwoty.

(okoliczność bezsporna)

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach , II Wydziału Karnego z dnia 12 stycznia 2023 r. Sąd uznał, że oskarżona A. W. (1) dopuściła się zarzucanego jej czynu wypełniającego dyspozycję art.177 § 1 k.k. Na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk. i art.67 § 1 kk. postępowanie wobec oskarżonej warunkowo umorzono na okres próby 2 lat. Na podstawie art.67 § 3 kk. zasądzono od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego K. S. nawiązkę w kwocie 5 000,00 zł. Zasądzono od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. S. kwotę 1 200,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na rzecz Skarbu Państwa zasądzono kwotę 447,34 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

(wyrok k.118 - 119)

Pojazd V. (...) w chwili pierwszego kontaktu z motocyklem (...) nie poruszał się. W chwili powstania stanu zagrożenia motocykl (...) znajdował się w odległości 33,4 – 38 m od miejsca kolizji. Ślady hamowania motocykla (...) wskazują na hamowanie z maksymalną intensywnością tylko hamulcem koła tylnego.

A. W. (1) nie zachowała szczególnej ostrożności przy dojeżdżaniu do oznakowanego skrzyżowania z drogą z pierwszeństwem przejazdu oraz nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu motocyklowi (...) kierowanemu prze K. S.. Jedynym sposobem na uniknięcie zderzenia przez A. W. (1) kierującą samochodem osobowym , a znajdującą się na drodze podporządkowanej z jadącym motocyklem K. S. , a znajdującym się na drodze z pierwszeństwem , było powstrzymanie się od ruchu w miejscu wyznaczonym przez linię warunkowego zatrzymania P-13.

K. S. jechał z prędkością nie mniejszą niż 59 – 61 km/h w terenie zabudowanym przy obowiązującym ograniczeniu prędkości do 50 km/h. Nie zachował on szczególnej ostrożności przy dojeżdżaniu do oznakowanego skrzyżowania. Podjął hamowanie ze zbyt niską intensywnością w stosunku do prędkości , z którą poruszał się kierowany przez niego motocykl.

Obydwoje z uczestników wypadku przyczynili się do jego zajścia , przy czym odpowiedzialność za doprowadzenie do niego nie jest równa dla każdego z nich. Główną przyczyną było zachowanie kierującej samochodem osobowym. Maksymalna prędkość motocykla , przy której możliwe było zatrzymanie przed miejscem kolizji przy hamowaniu z hamulcem koła tylnego z maksymalną intensywnością wynosiła 26,6 – 32,8 km/h. Maksymalna prędkość motocykla przy której możliwe było zatrzymanie przed miejscem kolizji , przy hamowaniu z maksymalną intensywnością hamulcem koła przedniego i tylnego wynosiła 47,5 – 56,5 km/h.

(opinia k.251 – 263 , opinia uzupełniająca k.280 – 282 biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków S. S.)

W następstwie wypadku powód doznał m.in. tępego urazu klatki piersiowej z następowym stłuczeniem obu płuc , głównie prawego. Urazowi stłuczeniowemu płuc nie towarzyszyła odma opłucnowa , bądź wysięk płynu do jam opłucnowych. Powód zachował wydolność oddechową , nie wymagał intubacji oraz wspomagania oddechu respiratorem. Zakres cierpień fizycznych i psychicznych powoda w związku ze stłuczeniem płuc był niewielkiego stopnia. Urazowi nie towarzyszyło uczucie duszności , kaszel bądź powikłanie w postaci zapalenia płuc , które przedłużyłoby okres leczenia szpitalnego. Stłuczenie płuc uległo całkowitemu wyleczeniu. Jego następstwa nie spowodowały niezdolności do pracy powoda w okresie co najmniej 6 miesięcy , a tym samym brak było podstaw do szacowania u niego długotrwałego , a tym bardziej stałego uszczerbku na zdrowiu. W związku z przebytym urazem klatki piersiowej powód został całkowicie i trwale wyleczony. Uraz ten nie ogranicza jego sprawności fizycznej oraz wpływa na zdolność do pracy zarobkowej ,a także na wykonywanie wszelkich czynności życia codziennego. Powód nie wymagał i nie wymaga leczenia pulmonologicznego w związku z przebytym urazem klatki piersiowej. Powód nie wymagał i nie wymaga rehabilitacji oddechowej. Powód nie wymagał korzystania z pomocy innej osoby w związku z doznanym urazem klatki piersiowej.

(opinia biegłego sądowego pulmonologa J. G. k.299 – 303)

U powoda stwierdzono stan po urazie obejmującym liczne okolice ciała , w tym uraz głowy. Opisywane w badaniu wstępnym nierówne zarysy łuków jarzmowych , zwłaszcza łuku lewego z podejrzeniem złamania , nie potwierdziły się w badaniach kontrolnych. Powód miał zlecony NMR mózgowia kontrolny półtora roku po wypadku. Opisywane zmiany w tym badaniu (w istocie białej obu półkul mózgu widoczne pojedyncze bardzo drobne ogniska) nie znajdują odzwierciedlenia w stanie klinicznym powoda. Brak podstaw do przyznania długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z przyczyn neurologicznych.

(opinia biegłego sądowego neurologa J. B. k.313 – 317)

W wyniku wypadku powód doznał urazu głowy z utratą przytomności , złamania panewki lewego stawu biodrowego z niewielkim przemieszczeniem odłamów i złamania gałęzi dolnej lewej kości łonowej z przemieszczeniem odłamów. Po wypisie ze szpitala wymagał pomocy osób trzecich we wszystkich czynnościach samoobsługi i dnia codziennego w wymiarze 6 godzin dziennie. Od lipca 2022 r. w czynnościach higienicznych , przebieraniu się, przygotowywaniu posiłków , w czynnościach porządkowych i robieniu zakupów wymagał pomocy w wymiarze 4 godzin dziennie. Od lipca 2022 r. powód rozpoczął pionizację i mógł wówczas samodzielnie spożywać posiłki w pozycji siedzącej. Od sierpnia 2022 r. w czynnościach codziennych wymagał pomocy w wymiarze 2 godzin dziennie. Od września 2022 r. konieczne było dowożenie powoda do szkoły , przy czym był on zdolny do pełnej samoobsługi i wykonywania czynności codziennych. W pierwszych tygodniach po wypadku powód wymagał środków opatrunkowych i farmaceutyków z powodu trudno gojących się powierzchniowych ran pourazowych. W okresie reżimu łóżkowego konieczne były systematyczne ćwiczenia bierne i bierno – czynne wszystkich stawów , ćwiczenia izometryczne mięśni obręczy biodrowej i posturalnych oraz kończyn.

W okresie reżimu łóżkowego konieczne były systematyczne ćwiczenia bierne i bierno-czynnych wszystkich stawów, ćwiczenia izometryczne mięśni obręczy biodrowej i posturalnych oraz kończyn. Po uzyskaniu zrostu radiologicznego odłamów, wdrożono pionizację i naukę chodu z odciążaniem kończyny dolnej lewej, a następnie ćwiczenia w odciążeniu stawów biodrowych, czynnych kończyn górnych i dolnych oraz czynnych oporowych grzbietu i brzucha. Z powodu pandemii covid uzyskanie rehabilitacji domowej, a następnie ambulatoryjnej w ramach refundacji NFZ było praktycznie niemożliwe, wobec czego usprawnianie domowe, następnie kontynuowane w systemie ambulatoryjnym zostało przeprowadzone odpłatnie.

Powód powinien codziennie, samodzielnie wykonywać wyuczone ćwiczenia czynne, ze względu na istniejące zagrożenie rozwojem w lewym stawie biodrowym przykurczu z nieczynności. Ponieważ nie można wykluczyć rozwoju zmian zwyrodnieniowych w stawie biodrowym lewym, konieczne jest co 6 miesięcy przeprowadzanie refundowanej przez NFZ, ambulatoryjnej fizjoterapii z biostymulującją lasero- i magnetoterapią.

Wskazane jest 2- 3 x w tygodniu pływanie , podczas którego odciążenie, temperatura i ruch wody pozwala na maksymalną ruchomość we wszystkich stawach, poprawia ukrwienie i elastyczność mięśni oraz zwiększa ich masę, wytrzymałość i siłę, co w przypadku powoda poprawia wydolność dynamiczną obręczy biodrowej i mięśni posturalnych.

Ponadto powód powinien korzystać 1 x w roku z 14 dniowych turnusów rehabilitacyjnych dofinansowywanych przez (...) dla osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej i dla jego opiekuna w wysokości 20% tego wynagrodzenia.

Możliwe jest także korzystanie z 14 dniowych turnusów rehabilitacyjnych pełnopłatnych i wtedy w zależności od wyposażenia ośrodka i kwalifikacji kadry rehabilitacyjnej koszt za pobyt z zabiegami wynosi od 3 000,00 - 6 000,00 zł.

(opinia biegłego sądowego w zakresie rehabilitacji medycznej G. B. k.330 – 339)

Stan po złamaniu dolnej gałęzi lewej kości łonowej z wyraźnym przemieszczeniem odłamu dystalnego w stronę brzuszno-boczną i skróceniem długości kości o 10 mm. ze względu na nieznaczne ograniczenia zakresu ruchomości uzasadnia 5% uszczerbku wg poz. 96a). U powoda nastąpiły również wieloodłamowe złamania w obrębie panewki lewego stawu biodrowego. Ze względu na brak większych przemieszczeń i ostateczny dość dobry wynik czynnościowy biegły przyjął 10% uszczerbku wg. pozycji 97a) tabeli. U powoda aktualnie istnieją zaniki mięśni obu kończyn dolnych. Po prawej stronie ma to związek z długotrwałym noszeniem ortezy stabilizującej rzepkę (bez związku z wypadkiem). W dostępnej dokumentacji i w obecnym badaniu brak jest dostatecznych podstaw do stwierdzenia, że opisywane zagięcie kości guzicznej jest wynikiem jej złamania wskutek wypadku.

Zakres cierpień fizycznych powoda w związku z doznanymi w dniu 23.04.2022 r. obrażeniami narządów ruchu należy określić jako „znaczny”. Jest to związane z doznawanym bólem, koniecznością pozostawania w sposób nieprzerwany przez sześć tygodni w łóżku, chodzeniem przy pomocy kul, także bez możliwości prawidłowego obciążania chorej kończyny, zabiegami i ćwiczeniami usprawniającymi, odczuwanymi ograniczeniami w sprawności.

U powoda ze względu na doznane w dniu 23.04.2022 r. obrażenia narządów ruchu występowała potrzeba częściowej pomocy osób trzecich w wykonywaniu codziennych czynności przez dalsze ok. 2 miesiące. Było to związane z możliwościami tylko ograniczonego chodzenia przy pomocy kul, w tym także jeszcze bez pełnego obciążania lewej kończyny dolnej. Dotyczyło wyręczania lub pomocy początkowo w niektórych czynnościach higienicznych, związanych z ubieraniem się, następnie asekuracji w czasie chodzenia, związanych z koniecznością przenoszenia przedmiotów, nieco dłuższego stania. Można przyjąć, że pomoc innych osób w tym czasie była powodowi potrzebna przeciętnie w ciągu ok. trzech godzin dziennie. Można przyjąć, że u powoda występowała potrzeba okresowej pomocy osób trzecich w wykonywaniu codziennych czynności przez kolejny 1 miesiąc. Było to spowodowane znacznymi trudnościami związanymi z powrotem dostatecznej sprawności lewej kończyny dolnej po okresie ograniczonego chodzenia bez możliwości pełnego obciążania chorej kończyny. Dotyczyło wyręczania lub pomocy praktycznie we wszystkich czynnościach związanych z większym wysiłkiem, zwłaszcza z koniecznością jednoczesnego użycia obu rąk, przenoszenia cięższych przedmiotów, długotrwałego stania lub chodzenia. Można przyjąć, że pomoc innych osób w tym czasie była powodowi potrzebna przeciętnie w ciągu ok. jednej godziny dziennie. Powód ze względu na doznane w dniu 23.04.2022 r. obrażenia narządów ruchu obecnie już nie wymaga okresowej pomocy innych osób w codziennych czynnościach.

Rokowania na przyszłość powoda należy określić jako umiarkowanie dobre. Odzyskał prawie pełny zakres ruchomości lewego stawu biodrowego. Utrzymujące się jeszcze niewielkie dolegliwości są związane z istniejącymi okołostawowymi zmianami pourazowymi. Fakt występowania podwichnięć rzepki prawego stawu kolanowego może skutkować w przyszłości koniecznością korekcji operacyjnej (plastyka aparatu więzadłowego rzepki). Nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z wypadkiem. Ze względu na przezstawowe złamania panewki wysoce prawdopodobny jest w przyszłości rozwój pourazowych zmian zwyrodnieniowych lewego stawu biodrowego, narastanie zespołu bólowego i pogorszenie sprawności chodu. Aktualnie u powoda w związku z wypadkiem nie ma konieczności stosowania leczenia usprawniającego, dalszych zabiegów czy konieczności zażywania leków. Pozostaje w trakcie leczenia i obserwacji w związku z rozpoznanymi podwichnięciami prawej rzepki.

(opinia k.367 – 370 , opinia uzupełniająca k.420 biegłego sądowego ortopedy A. W. )

U powoda w związ­ku z wypadkiem i jego następstwami rozwinęła się adekwatna, prawidłowa reakcja afektywna objawiająca się poczuciem niesprawności, zależności od osób drugich, z okreso­wą drażliwością, nerwowością, okresową płaczliwością, myślami dotyczącymi wypadku, jego następstw, dalszego życia.

W rozumieniu Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18 grudnia 2002 roku dotyczącego zasad orzekania o stałym i długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trwały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu należy przyznać osobie zgodnie z tabelą - punkt 10 a - gdy w związku z wypadkiem u danej osoby rozwinęły się nerwica i inne utrwalone skargi subiektywne powstałe w następstwie urazów czaszkowo-mózgowych lub po ciężkim uszko­dzeniu ciała. U powoda nie stwierdzono zaburzeń nerwicowych pozostających w związ­ku przyczynowo - skutkowym z wypadkiem z dnia 23.04.2022 r. i jego następstwami. Brak jest więc podstaw do orzekania uszczerbku na zdrowiu. Wypadek i jego następstwa nie spowodowały utrudnień życia codziennego powoda. W związku z przedmiotowym wypadkiem powód nie podjął leczenia psychiatrycznego, nie stosował farmakoterapii, nie poniósł więc żadnych kosztów. W związku z przedmiotowym wypadkiem powód nie wymaga okresowych konsultacji psychiatrycznych. W związku z następstwami wypadku na zdrowiu psychicznym powód nie wymagał korzystania z pomocy osób trzecich.

(opinia biegłego sądowego psychiatry A. R. k.377 – 405)

W grudniu 2023 roku powód ponadto kilkukrotnie doznał samoistnego zwichnięcia prawej rzepki.

Powód nadal odczuwa skutki wypadku , z uwagi na ból nie może podjąć pracy w wyuczonym zawodzie mechanika samochodowego , czy też kierowcy. Raz w miesiącu powód odbywał zabiegi rehabilitacyjne mięśni panewki stawu biodrowego. Koszt wizyty wynosił 200 zł za godzinę. Z uwagi na długi okres oczekiwania , powód nie korzystał z zabiegów rehabilitacyjnych w ramach NFZ. Aktualnie powód nie leczy się i nie rehabilituje. Nie wymaga pomocy innych osób. Powód oczekuje na zabiegi rehabilitacji rzepki w ramach NFZ. Powód został zaliczony do osób z lekkim stopniem niepełnosprawności (orzeczenie ważne do dnia 31 października 2025 r.). Powód figuruje w rejestrze osób bezrobotnych.

(zeznania powoda min.00:03:33 – 00:19:24 rozprawy z dnia 22 października 2025 r. , płyta CD k. 495 w związku z jego informacyjnymi wyjaśnieniami min.00:05:32 – 00:18:30 rozprawy z dnia 12 kwietnia 2023 r. , płyta CD k.222)

W wyniku wypadku zniszczeniu uległy rzeczy powoda o łącznej wartości 1.029,91 zł: w tym zegarek X. – wartość 180,92 zł , T- shirt – 80 zł , spodnie – 99,99 zł , buty – 249,00 zł , bluza męska – 149,99 zł , kurtka motocyklowa – 280 złotych.

W związku z procesem leczenia i rehabilitacji powód poniósł następujące koszty: fizjoterapeuty, rehabilitacji, konsultacji ortopedycznych, transportu medycznego, zakupu basenu sanitarnego , kaczki męskiej , materaca przeciwodleżynowego , materaca bąbelkowego, leków, kuli łokciowej, wykonania rtg stawu biodrowego , rtg miednicy, konsultacji kardiologicznej , konsultacji dermatologicznej, wstępu na basen w łącznej kwocie 6.961,28 oraz poniósł koszty dojazdów do placówek medycznych w wysokości 930 złotych i koszty naprawy uszkodzonego telefonu – 70 złotych .

(faktury k.81 – 109 , faktury k.169 – 208 , faktury k.451 – 488)

Zgodnie z uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w P. z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze , z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat , jak również trybu ich pobierania , cena za jedną godzinę usług opiekuńczych wynosiła : za usługi opiekuńcze świadczone w dni robocze – 26 zł , za usługi opiekuńcze świadczone w soboty i dni ustawowo wolne od pracy – 30 zł , specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych w dni robocze – 32 zł , specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych w soboty i dni ustawowo wolne od pracy – 37 zł.

( wydruk dziennika urzędowego k.110 – 111)

Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się na powołanych dowodach z dokumentów, z zeznań zgłoszonych świadków, nie budzących wątpliwości , co do ich zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i przez strony nie kwestionowanych, a także opinii biegłych sądowych, które w pełni wyjaśniły konieczne do rozstrzygnięcia kwestie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części.

Podstawę prawną powództwa stanowi przepis art. 822 § 4 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. nr 124, poz. 1152 z późn. zm.).

W § 1 powołany przepis art. 822 k.c. stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Zgodnie z § 2 umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. W myśl zaś § 4 uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

W analizowanym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że, w następstwie opisanego wypadku komunikacyjnego, powód poniósł szkodę na osobie, zarówno w postaci uszczerbku w mieniu, jak i krzywdę o charakterze niemajątkowym. Strona pozwana podniosła zaś zarzut przyczynienia się powoda do wypadku z dnia 23 kwietnia 2022 r.

Odnosząc się do zarzutu przyczynienia się przez powoda do powstania szkody, należy zauważyć, iż o przyczynieniu się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody mówimy wówczas, gdy szkoda jest skutkiem nie tylko zdarzenia, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy innego podmiotu, ale także zachowania się samego poszkodowanego. Zachowanie się poszkodowanego jest więc w konstrukcji przyczynienia traktowane jako adekwatna współprzyczyna powstania lub zwiększenia szkody (wyrok SN z dnia 20 czerwca 1972 r., II PR 164/72, LEX nr 7098). Zgodnie z brzmieniem art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności.

Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń zasadniczą przyczyną zdarzenia z dnia 23 kwietnia 2022 r. było wyłącznie zachowanie kierującej samochodem osobowym , a nie powoda przemieszczającego się motocyklem. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem , że maksymalna prędkość motocykla przy której możliwe było zatrzymanie przed miejscem kolizji , przy hamowaniu z maksymalną intensywnością hamulcem koła przedniego i tylnego wynosiła 47,5 – 56,5 km/h , co oznacza ,że nawet jeżeli powód poruszałby się z dozwoloną prędkością , to i tak nie miałby możliwości uniknięcia wypadku. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu pozwanego o przyczynienie się powoda do wypadku z dnia 23 kwietnia 2022 r.

Powód w pierwszej kolejności domagał się kompensacji szkody niemajątkowej, żądając zadośćuczynienia za doznaną w wyniku wypadku krzywdę. Podstawą prawną dla takiego roszczenia stanowi przepis art. 445 k.c. w zw. z art. 444 k.c., który przewiduje, iż w wypadku m.in. uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powołana krzywda ujmowana jest jako cierpienie psychiczne i fizyczne wynikające z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia.

Zadośćuczynienie jest formą rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej i obejmuje swym zakresem wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te które mogą powstać w przyszłości. Ma w swej istocie ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć. Przy oznaczeniu zakresu wyrządzonej krzywdy należy uwzględniać rodzaj naruszonego dobra, natężenie i czas trwania naruszenia, trwałość skutków naruszenia, ich nieodwracalny charakter polegający zwłaszcza na kalectwie, długotrwałość i przebieg procesu leczenia, stopień ich uciążliwości, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, wiek pokrzywdzonego, rokowania na przyszłość, a także stopień winy sprawcy (wyrok SN z 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 99/05, LEX nr 198509; wyrok SN z 1 kwietnia 2004 r., II CK 131/03, LEX nr 327923; wyrok SN z 19 sierpnia 1980 r., IV CR 283/80, OSN 1981/5/81, LEX nr 2582).

Zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, a więc powinno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednak przy jego ustalaniu należy mieć na względzie potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (wyrok SN z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003, OSNC 2005, nr 2, poz. 40, LEX nr 141820). Kwota zadośćuczynienia nie może stanowić źródła wzbogacenia, a jedynym kryterium dla oceny wysokości zasądzonego zadośćuczynienia jest rozmiar krzywdy powoda (wyrok SA w Lublinie z dnia 12 października 2004 r., I ACa 530/04, LEX nr 179052).

Określając wysokość zadośćuczynienia w rozpoznawanej sprawie, Sąd wziął pod uwagę zakres cierpień fizycznych i psychicznych powoda odczuwanych w związku z obrażeniami ciała, rodzaj i charakter doznanych urazów i powikłań, a także, będące ich konsekwencją, ograniczenia w zakresie życia codziennego. Sąd wziął też pod uwagę fakt, iż w wyniku wypadku powód doznał uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 15%. W dacie wypadku powód był osobą młodą i w pełni sprawną.

Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, w związku z doznanymi obrażeniami, powód odczuwał bardzo silne dolegliwości bólowe i dyskomfort psychiczny. Cierpienia fizyczne i psychiczne, związane były nie tylko ze skutkami urazu, ale także koniecznością przejścia na łóżkowy tryb życia. Powód przyjmował zalecone leki, odbywał konsultacje lekarskie, poddał się rehabilitacji. Wielkość szkody jest tym wyższa i dotkliwsza, zważywszy na sytuację powoda sprzed wypadku jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, do czasu wypadku był osobą aktywną, samodzielną i sprawną fizycznie. Na skutek doznanych urazów i związanych z nimi ograniczeń sprawności, zależny był od pomocy innych osób.

Oczywiste jest, że szkody niemajątkowej nie da się wymierzyć w kategoriach ekonomicznych. Jednakże analizując okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że zadośćuczynienie w kwocie 75 000 zł jest adekwatne z punktu widzenia rozmiaru doznanej przez powoda krzywdy. Wobec czego uznał za zasadne przyznanie powodowi zadośćuczynienia w takiej kwocie.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonego zadośćuczynienia Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. mając na uwadze datę doręczenia pisma pozwanej - zgłoszenia roszczenia ubezpieczycielowi tj. 11 lipca 2022 r. Nadto powód wezwał pozwanego do likwidacji szkody w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Zasadnym zatem było zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty.

Kolejne z żądań pozwu – zasądzenia odszkodowania– znajduje oparcie w przepisie art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. W niniejszym postępowaniu powód dochodził kwoty 24 671,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: od kwoty 22 791,28 zł od dnia 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 1 880,00 zł od dnia doręczenia odpisu pisma procesowego pozwanemu. Na dochodzoną kwotę złożyły się koszty opieki nie objęte żądaniem rentowym za okres od kwietnia 2022 roku do 30 czerwca 2022 roku w kwocie 16.440 złotych . Z załączonych do akt rachunków i faktur zasadnym do zasądzenia okazała się kwota w wysokości 17.159,28 r. Brak było dowodów na zniszczenie rękawic motocyklowych, paska skórzanego i plecaka. Natomiast w ramach kosztów opieki Sąd zasądził kwotę 9.228 zł , przyjmując że w okresie pobytu powoda w szpitalu niezbędna mu była pomoc w rozmiarze 2 godzin dziennie, zaś po wyjściu ze szpitala po 6 godzin dziennie ( jak wskazał biegły z zakresu rehabilitacji) . Zatem w okresie od 24 kwietnia 2022 roku do 6 maja 2022 roku jest to kwota 656 zł według stawki ustalonej w powołanej wyżej uchwale Rady Miasta P. ( po 26 złotych za 8 dni roboczych i 30 złotych za 4 dni świąteczne) . Od 7 maja 2022 roku do 30 czerwca po 6 godzin dziennie , co daje kwotę 8.572 złotych . Sąd przyznał powodowi koszty opieki również za okres pobytu w szpitalu, biorąc pod uwagę fakt realia polskiej służby zdrowia oraz fakt, że powód był całkowicie unieruchomiony. Matka powoda świadczyła mu tę pomoc w szpitalu.

Roszczenie dalej idące , jako nie udowodnione podlegało oddaleniu.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonego odszkodowania Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. mając na uwadze datę doręczenia pisma pozwanej - zgłoszenia roszczenia ubezpieczycielowi tj. 11 lipca 2022 r. Zasadnym zatem było zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty.

Zgodnie z przepisem art. 444 §2 k.c. jeżeli zwiększyły się potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość poszkodowanego, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Renta z tytułu zwiększenia się potrzeb poszkodowanego dotyczy sytuacji, gdy w wyniku doznanej szkody istnieje konieczność ponoszenia wyższych kosztów utrzymania w zakresie usprawiedliwionych potrzeb w porównaniu do stanu sprzed wyrządzenia szkody. Wyrównuje się m.in. koszty stałej opieki i lekarstw. Przyznanie renty z tego tytułu nie jest uzależnione od wykazania, że poszkodowany te potrzeby faktycznie zaspokaja i ponosi związane z tym wydatki.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oczywiste jest, że w związku z wypadkiem potrzeby powoda uległy zwiększeniu oraz, że poniósł on określone koszty związane z leczeniem. Konieczna też była opieka osób trzecich.

Powód dowiódł w drodze opinii biegłego , że po wypisie ze szpitala wymagał pomocy osób trzecich we wszystkich czynnościach samoobsługi i dnia codziennego w wymiarze 6 godzin dziennie. Od lipca 2022 r. w czynnościach higienicznych , przebieraniu się , przygotowywaniu posiłków , w czynnościach porządkowych i robieniu zakupów wymagał pomocy w wymiarze 4 godzin dziennie. Od lipca 2022 r. powód rozpoczął pionizację i mógł wówczas samodzielnie spożywać posiłki w pozycji siedzącej. Od sierpnia 2022 r. w czynnościach codziennych wymagał pomocy w wymiarze 2 godzin dziennie. Powód ze względu na doznane w dniu 23.04.2022 r. obrażenia narządów ruchu obecnie już nie wymaga okresowej pomocy innych osób w codziennych czynnościach.

W związku z potrzebą opieki po wypadku strona powodowa domagała się ostatecznie kwoty po 5 269 zł miesięcznie w okresie od 1 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od: kwot po 4 740,00 zł od dnia 26 lipca 2022 r. w zakresie raty za miesiąc lipiec 2022 r. , a od rat za miesiące od sierpnia do grudnia 2022 r. od 11 dnia każdego miesiąca , kwot po 529 zł miesięcznie od dnia doręczenia pisma procesowego do dnia zapłaty; kwot po 4 740 zł począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r. i na przyszłość.

Biorąc pod uwagę okres przez jaki powód wymagał pomocy osób trzecich , wysokość stawki wynagrodzenia opiekunów społecznych za jedną godzinę pracy określoną uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w P. z dnia 4 lutego 2021 r. , koszt poniesionych przez powoda zabiegów rehabilitacyjnych oraz leków , Sąd zasądził tytułem renty na zwiększone potrzeby kwoty wskazane w wyroku. Za lipiec 2022 r. w kwocie 4164 zł ( 10 dni świątecznych x 30 zł i 21 dni roboczych x 26 zł tj. 3384 zł + 600 zł koszt rehabilitacji + 80 zł koszt zakupu leków + 100 zł koszt wejścia na basen). Za sierpień 2022 r. w kwocie 2456 zł (8 dni świątecznych x 30 zł i 23 dni roboczych x 26 zł tj. 1676 zł + 600 zł koszt rehabilitacji + 80 zł leki + 100 zł basen). Za okres od września 2022 r. do 1 grudnia 2023 r. w kwotach po 780 zł (600 zł koszt rehabilitacji + 80 zł leki + 100 zł koszt basenu). Za grudzień 2023 r. w kwocie 390 zł.( połowa miesiąca) z uwagi na samoistnie zwichnięcia rzepki , nie związane z wypadkiem .

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonej skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. mając na uwadze datę doręczenia pisma pozwanej - zgłoszenia roszczenia ubezpieczycielowi (za lipiec 2022 r.) , a za pozostałe miesiące od daty upływu ich wymagalności , określonej na 10 dzień danego miesiąca.

Sąd oddalił roszczenie rentowe na przyszłość z uwagi na brak stałych , zwiększonych potrzeb powoda . Powód sam przyznał, iż już się nie leczy, nie rehabilituje i nie wymaga pomocy. Ewentualne, poniesione w przyszłości koszty turnusów rehabilitacyjnych, sygnalizowane przez biegłą z zakresu rehabilitacji mogą być w przyszłości przedmiotem odrębnego roszczenia o ile zostaną poniesione. Na moment orzekania kosztów tych nie było.

Powód domagał się również ustalenia odpowiedzialności pozwanego za dalsze , mogące powstać w przyszłości skutki wypadku.

Odnosząc się do tego żądania, wskazać należy, że szkoda na osobie ma z istoty swej charakter dynamiczny. Ten rozwojowy charakter sprawia, iż w momencie orzekania nie da się w wielu sytuacjach przewidzieć czy i w jakim rozmiarze w przyszłości powstanie dalsza szkoda niemajątkowa. Ponadto podkreśla się spowodowane upływem czasu trudności dowodowe, w razie ewentualnego wszczęcia procesu dotyczącego szkody, jaka ujawniła się po wielu latach. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 17 kwietnia 1970 roku, III PZP 34/69 w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia zasądzenie określonego świadczenia nie wyłącza jednoczesnego ustalenia w sentencji wyroku odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości z tego samego zdarzenia (OSNC 1970/12/217). Podstawę tego żądania stanowi przepis art. 189 k.p.c., zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. istnieje gdy osoba zainteresowana nie może w innej drodze osiągnąć ochrony swoich praw, a naruszenie jej prawa jeszcze nie nastąpiło. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy prawo powoda zostało już naruszone ale z tego naruszenia mogą wynikać jeszcze dalsze skutki, których nie można przewidzieć w chwili orzekania i określić ich rozmiaru, a tym bardziej dochodzić w ramach już wytoczonego powództwa o świadczenie. Interes prawny w takiej sytuacji może polegać na przerwaniu wyrokiem sądowym biegu przedawnienia roszczenia. Można wówczas żądać - obok świadczenia - także ustalenia odpowiedzialności za szkody, jakie z danego zdarzenia (będącego podstawą już dochodzonego świadczenia) mogą wyniknąć w przyszłości (por. Ww. uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 17 kwietnia 1970 roku, sygn. III PZP 34/69, opubl. w OSN z 1970 roku, nr 12, poz. 217).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało dojść do wniosku, że zgłoszone żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego za skutki zdarzenia z dnia 23 kwietnia 2022 r. , które ujawnią się w przyszłości znajduje usprawiedliwienie i podlega uwzględnieniu. Jak wynika bowiem z opinii biegłych z dziedziny ortopedii oraz rehabilitacji rokowania na przyszłość powoda są umiarkowanie dobre. Odzyskał prawie pełny zakres ruchomości lewego stawu biodrowego. Niemniej jednak powód powinien codziennie, samodzielnie wykonywać wyuczone ćwiczenia czynne, ze względu na istniejące zagrożenie rozwojem w lewym stawie biodrowym przykurczu z nieczynności.

W pozostałym zakresie żądanie jako nieuzasadnione, gdyż nadmierne, podlegało oddaleniu.

Z żądanej kwoty 334 726,00 zł, Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 110 869,28 zł czyli powód wygrał sprawę w 33 %.

Biorąc pod uwagę obecną sytuację życiową i materialną powoda sąd odstąpił od obciążania go nieuiszczonymi kosztami procesu , jak kosztami sądowymi od oddalonej części powództwa.

Orzekając w tym zakresie Sąd kierował się przepisem art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych można zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten statuuje zasadę słuszności, a jego zastosowanie pozostawione zostało do uznania Sądu. Do kręgu wypadków szczególnie uzasadnionych zalicza się okoliczności związane z przebiegiem procesu, jak również te występujące poza jego obszarem. Do pierwszych zaliczane są sytuacje wynikające z charakteru roszczenia poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczenia, przedawnienie. Okoliczności zewnętrzne to te dotyczące sytuacji majątkowej i życiowej strony. (M. Kuchnio [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie procesowe. Komentarz aktualizowany, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2022, art. 102.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały podstawy, aby nie obciążać powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego. Powód pozostawał w silnym subiektywnym przekonaniu o zasadności swojego roszczenia. Nadto, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej.

Na art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) Sąd nakazał pobrać od pozwanego koszty sądowe, w stopniu w jakim przegrał on proces.

W toku procesu powstały nieuiszczone koszty sądowe w łącznej wysokości 8 740,93 zł (wynagrodzenia biegłych za wydane opinie) plus opłata od pozwu w wysokości 16 800,00 zł Obowiązkiem ich poniesienia, stosownie do dyspozycji art. 113 ust . 1 i 2 pkt 1 u.k.s.c. w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c. Sąd obciążył pozwanego w części w jakiej przegrał proces, tj. pozwanego w 33 %. W związku powyższym Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz SP kwotę 8 428,00 zł.

Nadto biorąc pod uwagę sytuację majątkową powoda oraz charakter sprawy, na podstawie art. 113 ust. 4 ww. ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd odstąpił od obciążenia go kosztami sądowymi od oddalonej części powództwa.