Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 października 2022 r. wydanym w sprawie XVIII C 786/21, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa T. B. przeciwko Gminie M. Ł. – Zarządowi Dróg i (...) w Ł., o zapłatę:

1.  zasądził od Gminy M. Ł. – Zarządu Dróg i (...) w Ł. na rzecz T. B. kwotę 6.762,33 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od:

a.  kwoty 6.567,66 zł od dnia 1 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty,

b.  kwoty 194,67 zł od dnia 1 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty;

2.  oddalił powództwo w pozostałej części;

3.  zasądził od Gminy M. Ł. – Zarządu Dróg i (...) w Ł. na rzecz T. B. kwotę 1.273,40 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając rozstrzygnięcie w części, tj. a to w zakresie pkt. 2 wyroku co do oddalonego powództwa w zakresie kwoty 4.475,12 zł oraz w zakresie pkt. 3 będącego następstwem zaskarżenia pkt. 2

Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił:

1.  naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie treści wiadomości e - mail z dnia 25 lutego 2021 r. i z dnia 1 marca 2021 r. wysłanego przez powoda do ubezpieczyciela i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że ubezpieczyciel podejmował pozorne działania w celu wynajmu pojazdu zastępczego, że powód nie poinformował poszkodowanego o ofercie najmu pojazdu zastępczego oraz że Powód w zaplanowany sposób dążył do tego aby nie skorzystać z faktycznej oferty najmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy w rzeczywistości ubezpieczyciel nigdy nie przedstawił realnej, rzetelnej i weryfikowalnej oferty najmu pojazdu zastępczego, zaś powód w treści wiadomości e - mail z dnia 25 lutego 2021 roku oraz 1 marca 2021 roku nie tylko wyraźnie zasygnalizował potrzebę organizacji najmu pojazdu zastępczego, ale przede wszystkim przekazał wszelkie niezbędne do kontaktu dane i prosił o faktyczne działania zmierzające do wynajmu pojazdu zastępczego a ubezpieczyciel w żaden sposób na to nie odpowiedział,

b.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie treści wiadomości e - mail z dnia 25 lutego 2021 r. wysłanej przez powoda do ubezpieczyciela oraz umowy wynajmu z dnia 22 lutego 2021 r. i aneksu do tej umowy z dnia 26 lutego 2021 r. i tym samym przyjęcie przez Sąd, że powód podejmował działania pozorne gdyż w dacie zgłoszenia szkody wynajmował już pojazd zastępczy o czym nie poinformował ubezpieczyciela, a zatem chęć skorzystania z oferty ubezpieczyciela w ciągu 24 godzin była pozorna i takie działanie powoda nie podlega ochronie prawnej, w sytuacji gdy Sąd winien uwzględnić fakt, że powód zgłaszając szkodę w treści maila wskazał, że „rozpoczniemy/będziemy kontynuować najem na zasadach rynkowych" a co więcej umowa z dnia 25 lutego 2022 r. była zawarta na 1 dzień (24 godziny) aby w tym czasie ubezpieczyciel mógł umówić podstawienie pojazdu zastępczego poszkodowanemu i dopiero brak odpowiedzi ze strony ubezpieczyciela doprowadził do podpisania aneksu do umowy, który obowiązywał od dnia 26 lutego 2021 r. do dnia 4 maja 2021 r. co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd w powyższym zakresie,

c.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie treści informacji z dnia 1 marca 2021 r. wysłanego przez ubezpieczyciela do powoda i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że ubezpieczyciel przedstawił realną, rzetelną i weryfikowalną ofertę najmu pojazdu zastępczego, a także w sposób skuteczny podjął – jako profesjonalista – działania w celu organizacji w oparciu o działania swoich asystorów usługę najmu pojazdu zastępczego, oraz że Powód nie poinformował poszkodowanego o tej ofercie najmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy, w rzeczywistości z treści pisma nie wynikają, warunki i zasady najmu oraz nie sposób zweryfikować stawki proponowanej przez ubezpieczyciela, pismo stanowi jedynie oświadczenie ubezpieczyciela, że zachęca do skorzystania z pomocy ubezpieczyciela w zakresie organizacji pojazdu zastępczego, zaś Pozwany nie podjął żadnych realnych kroków ponad w/w oświadczenie, w szczególności nie przekazał danych Powoda jednemu z partnerów, z którymi współpracuje czy też nie wskazał takiego podmiotu, co skutkowało tym, że nie było żadnej oferty a jedynie informacja od ubezpieczyciela, że zachęca do skorzystania z jego asysty przy wynajmie pojazdu zastępczego,

d.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej i sprzecznej z logiką ocenie zeznań świadka - T. S., który na rozprawie w dniu 5 listopada 2021 roku zeznał, iż „Nie otrzymałem oferty wynajmu samochodu zastępczego od Ubezpieczyciela” (fragment 00:05:46 - 00:08:58) oraz (...) odpowiedział mi, że nie otrzymał propozycji najmu pojazdu zastępczego od Ubezpieczyciela” (fragment 00:08:58 - 00:09:52) i tym samym przyjęcie, że Powód działał nieprofesjonalnie i przyczynił się do zwiększenia szkody poprzez nie skorzystanie przez poszkodowanego z oferty ubezpieczyciela, w sytuacji gdy, w rzeczywistości ani Powód, ani Poszkodowany nigdy oferty najmu nie otrzymali, a zatem Powód nie przekazał oferty najmu bo takiej nigdy nie było, nic nie stało na przeszkodzie, aby poszkodowany kontynuował najem pojazdu na zasadach obowiązujących u powoda,

e.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na swobodnej i błędnej ocenie treści harmonogramu naprawy szkody i tym samym przyjęcie, że czas trwania najmu winien wynosić 63, a nie 65 dni jak wskazał powód, zaś warsztat nie powinien był zwlekać z rozprawą, w sytuacji gdy, w rzeczywistości warsztat podjął wszelkie czynności niezwłocznie, zaś świadek – T. T. (1) wskazał, na zasadny czas prowadzonej naprawy oraz ile napraw wykonuje w miesiącu – tym samym powód, w braku innego dowodu i nie zaprzeczenia przez pozwanego tychże faktów – wykazał zasadny czas trwania najmu, zaś Sąd zupełnie zignorował wnioski płynące z w/w dowodu,

f.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej, sprzecznej z logiką i błędnej ocenie zeznań T. T. (1), który na rozprawie w dniu 5 listopada 2021 roku zeznał, że „Serwis dokonuje napraw miesięcznie około 30 aut” (fragment 00:11:37 - 00:16:03)” i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że niezasadne było uwzględnienie 3 dni oczekiwania na stanowisko blacharskie, w sytuacji gdy w rzeczywistości harmonogram naprawy jak i zeznania świadka prowadziły do zgodnego wniosku, że czas naprawy był taki jak wskazał warsztat, a co za tym idzie nie zachodziła niewłaściwa organizacja pracy, a także najem był uzasadniony przez 65 dni,

g.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej, sprzecznej z logiką i błędnej ocenie zeznań powoda, który na rozprawie w dniu 18 października 2021 r. zeznał, że „Poprosiłem ubezpieczyciela o wskazanie podmiotu gdzie można wynająć samochód i na jakich warunkach … poinformowałem poszkodowanego, że otrzymałem pismo bez żadnej konkretnej oferty. Po tym gdy otrzymałem tabelkę to myślę, że kontaktowałem się z ubezpieczycielem(00:06:47-00:13:18) i tym samym przyjęcie przez Sąd, że powód nie przekazał oferty wynajmu pojazdu zastępczego, że działania powoda w zakresie wynajmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem Pozwanego były pozorne, podczas gdy powód nie mógł przekazać poszkodowanemu oferty bo jej nie miał, a to działania ubezpieczyciela były pozorne gdyż poza pismem zawierającym chęć pomocy w zapewnieniu za pośrednictwem ubezpieczyciela pojazdu zastępczego ubezpieczyciel nie podjął żadnych faktycznych działań,

h.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na błędnej ocenie treści opinii biegłego - mgr inż. P. Z. i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że oczekiwanie na stanowisko blacharskie nie powinno wynosić 5 dni, zaś czas trwania najmu jako takiego winien wynosić 62 dni w sytuacji gdy, w rzeczywistości biegły nie wskazał dlaczego uwzględnił przyjęty przez siebie okres oczekiwania na stanowisko blacharskie, nie załączył żadnych dokumentów źródłowych, a powód powyższe zakwestionował, przy czym ocena zasadności oczekiwania na stanowisko blacharskie winna opierać się także o inne dowody zgromadzone w sprawie, którym sąd dał wiarę i na ich podstawie dokonywał oceny zasadności roszczenia,

i.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na błędnej, sprzecznej z logiką i niewłaściwej ocenie treści korespondencji e - mail prowadzonej z warsztatami partnerskim, w tym z warsztatem partnerskim ubezpieczyciela i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że naprawa uszkodzonego pojazdu winna rozpocząć się szybciej aniżeli wskazał powód, przede wszystkim, że brak było zasadności oczekiwania na stanowisko blacharskie, zaś pojazdy niejezdne winny mieć priorytet, w sytuacji gdy, w rzeczywistości z całokształtu materiału dowodowego, w tym z harmonogramu zeznań świadka i maili z warsztatami współpracującymi wprost wynika, że serwis naprawczy wstrzymuje się z przeprowadzeniem naprawy do przyjęcia odpowiedzialności w szkodzie przez Ubezpieczyciela, a co więcej, że in casu oczekiwanie na stanowisko wynosiło 5 dni, warsztat przeprowadza około 30 napraw w miesiącu co powoduje konieczność planowania prac - mając na uwadze także inne naprawy, te zaś są realizowane stosownie do wpływu pojazdu, dostarczenia części i wymagalności konkretnego roszczenia,

j.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na nierozważeniu dokumentów i zeznań świadków zgodnie z wnioskami z nich płynącymi, w szczególności zupełnie dowolne przyjęcie, że świadkowie nie dali odpowiedzi w zakresie braku przedstawienia oferty przez Ubezpieczyciela oraz nie wykazali zasadnego czasu trwania najmu, w sytuacji gdy w rzeczywistości potwierdzili oni wnioski płynące z dokumentów, ich zeznania były spójne, logiczne i pozwalały na odtworzenie faktów mających odzwierciedlenie w rzeczywistości,

k.  art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że powód nie wykazał, aby zasadny czas trwania najmu wynosił 65 oraz że ubezpieczyciel nie przedstawił realnej, rzetelnej i weryfikowalnej oferty najmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy, w rzeczywistości powód załączył do pozwu szereg dokumentów, z których wynikało, że to powód przekazał poszkodowanemu ofertę najmu pojazdu zastępczego, która nie budziła wątpliwości, a także zabiegał o wynajem pojazdu od pozwanego, finalnie zaś wykazał, że zasadny czas trwania najmu winien wynosić 65 dni.

l.  art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji, że powód wykazał że jego ubezpieczyciel faktycznie miał możliwość wynajmu pojazdu zastępczego po deklarowanej stawce, podczas gdy powód już w pozwie to zakwestionował, a pozwany w toku postępowania sądowego nie przedstawił w tym zakresie żadnego dowodu, m) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na błędnej, sprzecznej z logiką i niewłaściwej ocenie treści decyzji ubezpieczyciela w zakresie przyznania odszkodowania za koszty najmu pojazdu zastępczego oraz stanowiska pozwanego zawartego w odpowiedzi na pozew, że zasadny czas najmu pojazdu zastępczego to 7 dni (od dnia 26.02. do 04.03.) i bezrefleksyjne przyjęcie przez Sąd, że przy uwzględnieniu zasadnego czasu najmu pojazdu zastępczego w ilości 62 dni należy stosować stawkę ubezpieczyciela przez cały okres zasadnego najmu, podczas gdy przyjmując, że oferta ubezpieczyciela była to Sąd winien uwzględnić wyłącznie okres od dnia 01.03.2021 roku (mail pozwanego o chęci pomocy w znalezieniu auta zastępczego) do dnia 04.03.2021 roku czyli do dnia do którego pozwany wypłacił odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego, a zatem odszkodowanie winno być wyliczone według stawki pozwanego za 4 dni i według stawki powoda przez 58 dni.

2.  naruszenie przepisu prawa materialnego, a to:

a.  art. 361 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. brak zasądzenia należnej powodowi kwoty odszkodowania w pełnej wysokości, a tym samym naruszenie zasady pełnego odszkodowania, podczas gdy powód wykazał zasadność stawki,

b.  art. 354 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że poszkodowany nie współpracował z Ubezpieczycielem w likwidacji szkody oraz przyczynił się do powiększenia jej rozmiarów, w sytuacji, gdy Pozwany nigdy nie umożliwił realnie usługi najmu pojazdu zastępczego, do końca likwidacji szkody pozostał bierny w tym przedmiocie oraz nie wykazał, że wskazaną przez siebie stawkę byłby gotów zorganizować najem pojazdu zastępczego.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł w zakresie pkt. 2 o zmianę wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dalszej kwoty 4.475,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty, a także o zmianę pkt. 3 i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a ponadto o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem II Instancji.

W odpowiedzi na apelację powoda, pozwany wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, a także o zasądzenie od skarżącego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez powoda okazała się zasadna i jako taka skutkowała zmianą orzeczenia Sądu I instancji.

W pierwszym rzędzie, jeszcze przed wyjaśnieniem motywów, jakie legły u podstaw konstatacji Sądu Okręgowego o tym, że zaskarżone wywiedzioną przez powoda apelacją orzeczenie wymagało zreformowania, wskazać należało, że art. 382 k.p.c., nakłada na sąd II instancji obowiązek rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału oraz dokonania własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych dowodów (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17.04.1998r., II CKN 704/97, L.). Sąd II instancji nie ogranicza się zatem tylko do kontroli orzeczenia Sądu I instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a rozważając wyniki postępowania przed Sądem I instancji, władny jest ocenić je samoistnie. Postępowanie apelacyjne jest przedłużeniem procesu przeprowadzonego przez pierwszą instancję, co oznacza, że nie toczy się on na nowo. Trzeba też pamiętać, że kognicja sądu odwoławczego obejmuje "rozpoznanie sprawy" (a nie tylko środka odwoławczego) i to w taki sposób, w jaki mógł i powinien uczynić to sąd pierwszej instancji (vide: uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów - zasada prawna – z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, Lex nr 341125). W konstrukcji prawnej rozpoznawania sprawy przez Sąd II instancji w wyniku wniesienia apelacji przez stronę lub strony postępowania, w polskiej procedurze cywilnej chodzi o skontrolowanie prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy przez sąd pierwszej instancji i, jeżeli to potrzebne, przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, a następnie wydanie orzeczenia merytorycznego.

Bacząc zatem na charakter postępowania apelacyjnego, które wprawdzie jest postępowaniem odwoławczym i kontrolnym, to jednak zachowuje charakter postępowania rozpoznawczego, Sąd Okręgowy ponownie ocenił zebrane w toku postępowania dowody, pozostając sądem merytorycznym Sąd Okręgowy przeanalizował raz jeszcze cały zebrany w sprawie materiału dowodowego oraz dokonał analizy prawnej zgłoszonego w sprawie roszczenia wraz z przedstawioną jego podstawą faktyczną. W efekcie doszedł do przekonania, że przyjęta przez Sąd I instancji ocena sprawy nie była prawidłowa, co rzutowało na konieczność zreformowania wydanego wyroku, a to na skutek słusznych zarzutów apelacyjnych podniesionych przez powoda.

Sąd Rejonowy zaskarżonym wyrokiem oddalił powództwo o zwrot kosztów wynajmu pojazdu zastępczego przez powoda w części tj. ponad kwotę zasądzoną w wysokości 6.762,66 zł. Sąd I instancji uznał za zasadny okres najmu trwający 62 dni przy zastosowaniu stawki dobowej w wysokości 95 zł netto. Powyższa ocena wynikała z okoliczności, iż powód, zdaniem Sądu Rejonowego, miałby się zachować nielojalnie względem poszkodowanego celowo zatajając przed nim ofertę najmu pojazdu zastępczego złożoną przez ubezpieczyciela prowadzącego postępowanie likwidacyjne.

W ocenie Sądu odwoławczego argumentacja Sądu I instancji przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraźnie wskazuje na to, że Sąd Rejonowy uchybił sw niniejszej sprawie dyspozycji przepisów dotyczących postępowania dowodowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niewszechstronny, a nadto pozostający w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że błędnie Sąd Rejonowy przyjął iż, ubezpieczyciel złożył powodowi faktyczną ofertę najmu pojazdu zastępczego. Wbrew ustaleniom poczynionym przez Sąd I instancji, powód poinformował ubezpieczyciela, iż poszkodowanemu wynajął pojazd zastępczy. W dniu 25 lutego 2021 r. powód wysłał maila do ubezpieczyciela pozwanego, w którym przesłał zgłoszenie szkody oraz umowę cesji, jednocześnie prosząc o pilną organizację pojazdu zastępczego na czas likwidacji szkody. Powód zaznaczył w wiadomości, że prosi o wskazanie podmiotu realizującego wynajem, zastrzegając, że jeżeli ubezpieczyciel (...) S.A. nie zorganizuje pojazdu zastępczego w ciągu 24 godzin od otrzymania niniejszego zapotrzebowania, to będzie kontynuowany wynajem na zasadach rynkowych. Ubezpieczyciel na powyższą wiadomość odpisał dopiero po 4 dniach, tj. w dniu 1 marca 2021 r., wskazując jakie stawki najmu są przez niego akceptowalne oraz że w przypadku chęci skorzystania z wynajmu pojazdu zastępczego należy skontaktować się z infolinią. W żadnym wypadku nie można uznać, że tego typu informacja od ubezpieczyciela o możliwości najmu pojazdu zastępczego stanowiła ofertę oraz była wiążąca dla poszkodowanego. Lakoniczna informacja w treści wiadomości mailowej, wysłana po aż 4 dniach od zgłoszenia pilnego zapotrzebowania na pojazd zastępczy, o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, ale w tym celu należy się kontaktować dopiero z infolinią, ani nie stanowi realnego przedstawienia propozycji najmu poszkodowanemu, ani też nie obliguje go do zwrócenia się do pozwanego o możliwość wynajęcia pojazdu, czy dalszego dopytywania pozwanego o szczegóły oferty i dążenia do uzyskania skonkretyzowanej oferty, zwłaszcza gdy sam ubezpieczyciel nie uczynił nic w tym kierunku. Nie wiadomo również, czy miałby to być najem bezgotówkowy i poszkodowany nie ponosiłby żadnych związanych z nim kosztów, a sama treść maila wygląda jak standardowy szablon rozsyłany wszystkim podmiotom w trakcie postępowania likwidacyjnego.

Mając powyższe na uwadze oraz treść wydanej w sprawie opinii biegłego mgr inż. P. Z., iż średnia szacunkowa dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego przy wynajmie na okres 65 dni w okresie luty – maj 2021 r. zawierała się w przedziale od 83 do 246 zł, należy uznać, że stawka w jakiej powód wynajął pojazd zastępczy poszkodowanemu T. S. według stawki 200 zł jest w pełni uzasadniona.

Idąc dalej, należy odnieść się zarzutów dotyczących uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego. Sąd Rejonowy również w tym zakresie nie zgadza się z oceną Sądu Rejonowego, który uznał, że uzasadniony był okres najmu trwający wyłącznie 62 dni, tj. powinien on się zakończyć w dniu 28 kwietnia 2021 r.. Co prawda w opinii podstawowej biegły sądowy mgr inż. P. Z. uznał, iż czas postoju pojazdu i czas wynajmu pojazdu zastępczego znajduje uzasadnienie w okresie od dnia 25 lutego 2021 r. do 28 kwietnia 2021 r., w to w opinii uzupełniającej biegły zmienił zdanie i stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy ze względu na znaczą ilość naprawianych pojazdów (30 w danym miesiącu) technologiczny czas naprawy mógł się wydłużyć z 5 do 7 dnia roboczych i zakończenie naprawy nastąpiło zasadnie w dniu 30 kwietnia 2021 r., a zdanie pojazdu zastępczego w kolejnym dniu roboczym, którym był dopiero 4 maja 2021 r.. Ostatecznie biegły ocenił, że nie jest to czas zbytnio wydłużony i można go uznać za zasadny. Powyższe wydaje się również wiarygodne choćby z uwagi na życiowe doświadczenie, koniec kwietnia jest to początek tzw. „majówki”. Bardzo wiele osób wówczas wyjeżdża, a zatem wzmożony ruch jest również warsztatach samochodowych, kiedy zapewne wiele osób chce na ostatnią chwilę usunąć powstałe usterki. Tym samym wbrew ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy zeznania T. T. (2) oraz mail dotyczący czasu oczekiwania na naprawę blacharsko – lakierniczą przedstawiają wartość dowodową.

Mając powyższe okoliczności na uwadze za zasadne również należało uznać podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego, w szczególności zarzutu naruszenia art. 361 k.c.. W orzecznictwie nie ulega wątpliwości, że koszty poniesione przez poszkodowanego z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego są normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. z uwagi na niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego w sytuacji jego uszkodzenia lub zniszczenia. Jeżeli więc poniesione zostały koszty związane z wynajmem pojazdu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu. Postulat pełnego odszkodowania przemawia bowiem za przyjęciem stanowiska o potrzebie zwrotu przez ubezpieczyciela tzw. wydatków koniecznych potrzebnych na czasowe używanie zastępczego środka komunikacji w związku z niemożliwością korzystania z niego wskutek uszkodzenia lub zniszczenia. Termin wydatków koniecznych oznacza przy tym wydatek niezbędny dla korzystania z innego pojazdu w takim samym zakresie, w jakim poszkodowany korzystałby ze swego środka lokomocji, gdyby mu szkody nie wyrządzono (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 r. III CZP 14/97 OSNC 1997/8/103).

Nie można również powodowi postawić zarzutu sprzeniewierzenia się zasadzie wyrażonej w treści art. 354 § 2 k.c.. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje wydatki na najem pojazdu zastępczego (por. uchwałę składu 7 sędziów SN z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11, OSNC 2012 nr 3, poz. 28). Poszkodowany nie ma przy tym obowiązku poszukiwania najtańszej oferty na rynku. Ciąży na nim jedynie obowiązek współdziałania z wierzycielem przy wykonaniu przez niego zobowiązania zgodnie z treścią tego zobowiązania i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom (art. 354 k.c.). W przeciwnym razie naraża się na zarzut przyczynienia się do zwiększenia rozmiarów szkody (art. 362 k.c.).

Jak to zostało podkreślone w dotychczasowej części uzasadnienia lakoniczna informacja ubezpieczyciela o nr infolinii do kontaktu oraz wysokość akceptowalnych stawek najmu pojazdu zastępczego w żadnym wypadku nie stanowiły wiążącej oferty. Abstrahując od tego jakie informacje faktycznie powód przekazał poszkodowanemu, to przede wszystkim kluczowe jest to, że propozycja pozwanego nie zawierała szczegółowych warunków najmu pojazdu. Związanie poszkodowanego koniecznością wynajęcia auta za pośrednictwem ubezpieczyciela, bez możliwości rzetelnej analizy warunków, prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia wyboru poszkodowanego.

Reasumując Sąd Okręgowy uznał, że powództwo było w całości uzasadnione, albowiem poszkodowany był uprawniony do wynajęcia od powoda samochodu zastępczego na okres od dni 25 lutego 2021 r. do dnia 4 maja 2021 r. przy zastosowaniu dobowej stawki najmu w kwocie 200 zł brutto.

Mając powyższe na uwadze, uwzględniając apelację powoda, zgodnie z art. 386 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy w punkcie I. zmienił punkt 1. wyroku, w ten sposób, że zasądzoną w punkcie 1. kwotę 6.762,33 zł podwyższył do kwoty 11.237,45 zł, a ustaloną w punkcie 1 a. kwotę 6.567,66 zł podwyższył do kwoty 11.042,75 zł. Jednocześnie mając na uwadze, że powództwo zostało uwzględnione w całości w punkcie I. 2. Sąd Okręgowy uchylił punkt 2. wyroku Sądu I instancji.

Zmiana orzeczenia w zakresie roszczenia głównego skutkować musiała również zmianą rozstrzygnięcia o kosztach procesu. O kosztach postępowania pierwszo-instancyjnego Sąd Okręgowy orzekł w punkcie I. 3. wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. i zasądził od pozwanego na rzecz powoda, który wygrał proces w całości, kwotę 4.867 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu. Na koszty postępowania po stronie powodowej złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 750 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 500 zł tytułem zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego.

Zważywszy na wynik kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł w punkcie II. na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450 zł.