Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 16 listopada 2023 roku w sprawie III C 1047/23 z powództwa (...) spółki akcyjnej w W. przeciwko A. L. o zapłatę:

–

w punkcie 1 zasądzono od pozwanej na rzecz powoda 9.038 zł wraz z:

–

liczonymi od 8.748,03 zł odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego w stosunku rocznym, nie wyższymi jednak niż odsetki maksymalne za opóźnienie, od 13 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty;

–

liczonymi od 289,97 zł odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 23 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty;

–

w punkcie 2 oddalono powództwo w pozostałej części;

–

w punkcie 3 zasądzono od pozwanej na rzecz powoda 2.269,16 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Apelację od omówionego wyżej wyroku w zakresie jego – jak ostatecznie sprostowano – punktów 2 i 3 wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji.

Zdaniem apelującego doszło do naruszenia:

–

art. 233 § 1 k.p.c.1 poprzez niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania i logiki ustalenie, iż powód nie wypowiedział skutecznie umowy wobec pozwanej z uwagi na nieprawidłowość doręczenia pozwanej wezwania do zapłaty spełniającego wymogi art. 75c p.b.2, co miałoby skutkować nieskutecznością wypowiedzenia umowy, a w konsekwencji ustalenia, iż umowa wygasła dopiero z upływem okresu jej obowiązywania, co doprowadziło do oddalenia powództwa w zakresie części żądania odsetkowego, podczas gdy powód udowodnił spełnienie wymogów art. 75c p.b., przedkładając potwierdzenie nadania takowej korespondencji listem poleconym, nadanej na prawidłowy adres pozwanej, co skutkować winno uznaniem, iż korespondencja ta została pozwanej doręczona (zarzut I);

–

art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 6 k.c.3 poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie, iż powód nie udowodnił swego roszczenia co do wysokości w zakresie prowizji i innych kosztów kredytu, w sytuacji gdy wszystkie koszty związane z udzieleniem kredytu, do których poniesienia obowiązana była pozwana zostały wyszczególnione w umowie kredytu, zaś powód przedłożył wyciąg z ksiąg bankowych z którego niezbicie wynika zasadność i wysokość całego roszczenia (zarzut II).

Z tych względów wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda w całości roszczenia objętego powództwem wraz z kosztami postępowania sądowego za I i II instancję, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje, oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na apelację pozwana, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji, wniosła o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja okazała się bezzasadną.

Należy zauważyć na wstępie, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie apelacyjne nie opiera się na modelu apelacji pełnej, lecz ograniczonej. Apelacja ograniczona wiąże Sąd II instancji, a zakres kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Innymi słowy, rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, Sąd odwoławczy jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Jednocześnie w tym postępowaniu, jeżeli Sąd II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505 ¹³ § 2 k.p.c.), przy czym owo wyjaśnienie powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd II instancji przyjął za własne oceny Sądu I instancji (art. 387 § 2 ¹ pkt 2 k.p.c.).

Zarzut I pomija okoliczność istotną, wskazaną przez Sąd Rejonowy. Otóż zarówno wezwanie do zapłaty z 30 kwietnia 2021 roku, jak również wypowiedzenia umowy z 29 czerwca 2021 roku, jako jedyne kserokopie nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem. W tych okolicznościach Sąd I instancji był uprawniony – mieszcząc się w granicach wytyczonych przez art. 233 § 1 k.p.c. – do przyjęcia, że sporna okoliczność w postaci doręczenia wezwania do zapłaty, a następnie wypowiedzenia umowy, nie została dowodowo wykazana. Zarzut I nie jest zasadny.

Zarzut II odnosi się do kwestii niewykazania pozycji „opłaty i inne prowizje” (k. 26). Trudno nie przyznać Sądowi Rejonowemu słuszności w tym względzie. Opis jest niezwykle lakoniczny. Stanowisku powoda nie pomaga z pewnością również to, że w pozwie wskazano iż z tytułu owych opłat i innych prowizji dochodzone jest nie 137,60 zł, a tylko 12,60 zł (jako „koszty, opłaty i prowizje – k. 2), przy czym próżno szukać w uzasadnieniu pozwu jakiegokolwiek wyjaśnienia owej rozbieżności. W tej sytuacji stanowisko Sądu I instancji było całkowicie uprawnione również odnośnie tej kwestii. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że zarzucanie naruszenia art. 6 k.c. jest chybione – przepis ten przesądza o rozkładzie ciężaru dowodu w materialnoprawnym ujciu. W tej sytuacji jego naruszenie musiałoby polegać na tym, że Sąd Rejonowy nałożył na stronę ciężar dowodowy, który wcale na niej zgodnie z art. 6 k.c. nie spoczywał. Taki błąd w niniejszej sprawienie wystąpił, gdyż prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że na powodzie spoczywał obowiązek wykazania zasady i wysokości dochodzonego roszczenia. Zarzut II nie jest zasadny.

W świetle powyższych uwag ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy są prawidłowe, ponieważ mieszczą się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów jako spójne, logicznie powiązane z materiałem dowodowym, niebudzące wątpliwości w świetle życiowego doświadczenia oraz zupełne z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjmuje owe ustalenia Sądu I instancji w całości za własne.

W konsekwencji prawidłowym okazało się również rozstrzygnięcie końcowe. Rozważania i oceny prawne Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy przyjmuje jako własne.

Zmiana rozstrzygnięcia o kosztach procesu byłaby zasadna jedynie w warunkach zmiany rozstrzygnięcia o żądaniu głównym. Apelujący innych zarzutów przeciwko temu rozstrzygnięciu nie zgłosił. Wobec braku zmiany rozstrzygnięcia o żądaniu głównym, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu musi się ostać.

Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, apelację powoda oddalono jako bezzasadną (art. 385 k.p.c.).

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c. Na koszty postępowania apelacyjnego pozwanych złożyło się 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym (§ 10 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 pkt 1 r.o.r.4). powód obowiązany jest zwrócić te koszty w całości pozwanym.

1 Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 z późn. zm.).

2 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm.).

3 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.).

4 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).