Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z 6 marca 2024 roku w sprawie I C 673/23 z powództwa T. B. przeciwko (...) z siedzibą w D. w Republice Irlandii o zapłatę:

–

w punkcie I zasądzono od pozwanego na rzecz powoda 755 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 9 maja 2022 roku do dnia zapłaty;

–

w punkcie II oddalono powództwo w pozostałej części;

–

w punkcie III zasądzono od powoda na rzecz pozwanego 438,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;

–

w punkcie IV nakazano pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi: od powoda 3.294,54 zł, zaś od pozwanego 723,20 zł, tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Apelację od omówionego wyżej wyroku w zakresie jego punktu II wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji. W apelacji zarzucono naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.

W zakresie prawa procesowego zdaniem apelującego doszło do naruszenia:

–

art. 233 § 1 k.p.c.1 przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że pozwany ubezpieczyciel 12 marca 2022 roku złożył realną i konkretną propozycję najmu pojazdu zastępczego, która była wystarczająco uszczegółowiona co do stawki najmu i zastrzeżenia prawa do weryfikacji stawki, podczas gdy powód już przy zgłoszeniu szkody prosił pozwanego o zorganizowanie najmu, a nie o przesłanie stawek, wyrażając tym samym wolę skorzystania z pojazdu zastępczego od pozwanego (zarzut I);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że nie można oczekiwać od ubezpieczyciela, że po zgłoszeniu zapotrzebowania na najem przez powoda, ten skontaktuje się z telefonicznie z poszkodowanym lub jego pełnomocnikiem i dojdzie jedynie do podstawienia pojazdu zastępczego, podczas gdy takie działanie w sposób oczywisty musi zostać poprzedzone chociażby minimalnymi ustaleniami w zakresie czasu i miejsca podstawienia, podczas gdy powód zgłaszając szkodę podał swoje dane kontaktowe, by ubezpieczyciel mógł niezwłocznie ustalić dane potrzebne do podstawienia pojazdu (zarzut II);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skoro ubezpieczyciel nie otrzymał potwierdzenia chęci skorzystania z najmu zorganizowanego przez siebie, to racjonalnym jest, że nie kontaktował się z powodem ani z poszkodowanym w celu podmiany pojazdów zastępczych, podczas gdy powód, działając z upoważnienia poszkodowanego, dwukrotnie prosił o kontakt w celu podmiany pojazdu, co pozwany zignorował (zarzut III);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skoro pozwany przesłał ogólną informację o możliwości zorganizowania najmu ze wskazaniem akceptowanych stawek dobowych, to poszkodowany powinien skontaktować się z ubezpieczycielem i ustalić wszelkie niezbędne warunki, doprecyzować szczegóły i dowiedzieć się, czy w danym czasie ubezpieczyciel dysponuje odpowiednim pojazdem, podczas gdy stanowi to nieuzasadnione przerzucenie obowiązku informacyjnego na poszkodowanego, który ma prawo oczekiwać, że pozwany jako podmiot profesjonalnie działający na rynku zareaguje na wystosowaną przez powoda w imieniu poszkodowanego dwukrotnie prośbę o organizację najmu (zarzut IV);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i przyjęcie, że informacja o najmie przesłana mailowo powodowi posiadała wszelkie istotne szczegóły umożliwiające rozważenie tej propozycji, pomimo że pozwany nie przedstawił żadnych dowodów w celu wykazania na jakich warunkach proponuje najem, jak np. wzory umów i oświadczeń, jakie podpisują poszkodowani, a jego informacja zawierała jedynie kilka nieweryfikowalnych jednostronnych twierdzeń (zarzut V);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięcie treści regulaminu wypożyczalni H. złożonego przez powoda wraz z pismem z 22 stycznia 2024 roku oraz treści umowy o współpracy pozwanego z wypożyczalnią H. złożonej przez pozwanego, z których wynika, że najem od pozwanego wiązał się dla poszkodowanego z wieloma ryzykami finansowymi, a w konsekwencji przyjęcie, że najem u pozwanego odbywał się na korzystnych warunkach (zarzut VI);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i przyjęcie, że poszkodowany nie interesował się w żadnym stopniu propozycją zakładu ubezpieczeń dotyczącą wynajęcia pojazdu zastępczego czym przyczynił się do zwiększenia szkody, podczas gdy poszkodowany zeznał, że zlecił kontakty z ubezpieczycielem powodowi (zarzut VII);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że samo przesłanie informacji o akceptowanych stawkach za najem skutkować powinno skorzystaniem z propozycji ubezpieczyciela, podczas gdy poszkodowany zeznał, że interesowało go, żeby mieć pojazd zastępczy, a informacja o stawkach nie oznacza organizacji najmu i dopiero deklaracja podstawienia pojazdu w konkretnym miejscu, w konkretnej dacie i na konkretnych warunkach byłaby wyrazem rzeczywistej woli pozwanego, by zorganizować najem dla poszkodowanego, a poszkodowanego zobowiązywałaby do jej rozważenia (zarzut VIII);

–

art. 232 k.p.c. w związku z art. 6 k.c.2 przez przyjęcie, że powód nie wykazał, że istniały okoliczności uzasadniające rezygnację przez poszkodowanego z kontaktu z ubezpieczycielem w sprawie najmu, podczas gdy powód wykazał, że dwukrotnie kontaktował się z pozwanym w celu ustalenia konkretnej propozycji najmu dla poszkodowanego i mimo to jej nie uzyskał (zarzut IX);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięcie, że pozwany dysponował numerem telefonu do poszkodowanego, skoro umawiał z nim bezpośrednio oględziny, więc mógł bezpośrednio z poszkodowanym ustalić czas i miejsce podstawienia pojazdu zastępczego od wypożyczalni współpracującej (zarzut X);

–

art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 6 k.c. przez przyjęcie, że pozwany wykazał na jakich warunkach proponuje najem, podczas gdy pozwany nie przedstawił na tę okoliczność żadnego dowodu w postaci wzoru umów czy oświadczeń, jakie podpisują poszkodowani z wypożyczalniami współpracującymi z pozwanym, a powód wykazał, że najem u pozwanego jest realizowany na gorszych warunkach niż u powoda, obejmujących dodatkowe opłaty i ryzyka finansowe (zarzut XI);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez pominięcie treści zeznań powoda, który wyjaśnił, że jeśli otrzymuje konkretną propozycję najmu od wypożyczalni współpracującej z ubezpieczycielem, to przekazuje ją poszkodowanemu i, co więcej, jeżeli oferta ubezpieczyciela jest podobna, to powód namawia klienta do rozwiązania umowy zawartej z nim i skorzystania z propozycji ubezpieczyciela, jednakże w przedmiotowej sprawie ubezpieczyciel nie złożył jednak konkretnej propozycji najmu (zarzut XII).

W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie:

–

art. 361 § 1 w związku z art. 354 § 2 k.c. przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że po stronie powoda doszło do przyczynienia się do zwiększenia szkody wobec braku zainteresowania ofertą pozwanego, podczas gdy powód, działając jako pełnomocnik poszkodowanego i nabywca wierzytelności, już przy zgłoszeniu szkody, w pierwszej wiadomości mailowej do pozwanego, zgłosił zainteresowanie najmem u pozwanego i minimalna staranność wymagała od pozwanego reakcji w postaci przedstawienia konkretnej propozycji najmu lub przekierowania prośby powoda do współpracujących wypożyczalni, a nie przesłania niemożliwych do sprawdzenia w regulaminach lub innych dokumentach ogólnikowych haseł mających stanowić warunki najmu (zarzut XIII);

–

art. 361 § 1 w związku z art. 354 § 2 k.c. poprzez błędne ich zastosowanie i pominięcie, że to pozwanemu można postawić zarzut braku współdziałania w zmniejszeniu szkody, ponieważ to pozwany jako gospodarz postępowania likwidacyjnego, po uzyskaniu informacji, że poszkodowany wynajmuje już pojazd zastępczy, a powód zgłasza zainteresowanie usługą najmu świadczoną przez podmioty współpracujące z pozwanym, powinien przedstawić informację o możliwości zorganizowania najmu o treści na tyle konkretnej, by poszkodowany lub w jego imieniu powód mogli porównać warunki najmu, a nadto powinien zaproponować czas i miejsce podstawienia konkretnego pojazdu (zarzut XIV);

–

art. 95 k.c. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 509 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że staranne działania powoda w celu ustalenia możliwości zorganizowania najmu przez pozwanego oraz uzyskania warunków najmu świadczonego przez pozwanego nie mają znaczenia, mimo cesji i udzielenia upoważnienia, na podstawie których powód był upoważniony w imieniu poszkodowanego do pozyskiwania wszelkich informacji o możliwym najmie od asystorów pozwanego, które następnie mógł przekazać poszkodowanemu, gdyby je uzyskał. Będąc nabywcą wierzytelności dotyczącej odszkodowania za najem pojazdu zastępczego, nabył też związane z wierzytelnością ciężary, a zatem był uprawniony i zobowiązany do podejmowania działań zmierzających do minimalizacji szkody. Oznacza to, że nawet w razie braku zainteresowania poszkodowanego ofertą od asystorów i jej warunkami, mógł zakończyć wynajmowanie za czynsz wedle swoich stawek, o ile otrzymałby realną i tańszą propozycję najmu, z którą nie wiązałyby się ryzyka uzasadniające w świetle orzecznictwa odmowę skorzystania z tej oferty przez pozwanego (zarzut XV).

Z tych względów wniesiono zmianę zaskarżonego punktu II wyroku przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 3.354,92 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 9 maja 2022 roku do dnia zapłaty, zmianę punktu III wyroku i orzeczenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za I instancję stosownie do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia, nadto zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji, wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja okazała się zasadna.

Należy zauważyć na wstępie, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie apelacyjne nie opiera się na modelu apelacji pełnej, lecz ograniczonej. Apelacja ograniczona wiąże Sąd II instancji, a zakres kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Innymi słowy, rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, Sąd odwoławczy jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego3. W tym postępowaniu, jeżeli Sąd II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505 ¹³ § 2 k.p.c.), przy czym owo wyjaśnienie powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd II instancji przyjął za własne oceny Sądu I instancji (art. 387 § 2 ¹ pkt 2 k.p.c.).

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

Zarzut I jest wadliwie sformułowany. Odnosi się on do ocen, a nie faktów. Skarżący zarzuca w istocie, że Sąd Rejonowy dokonał oceny ustaleń przez pryzmat właściwego wykonania zobowiązania przez ubezpieczyciela. Nie jest to jednak zarzut co do wadliwego ustalenia faktów. Zarzut I jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut II również nie jest zarzutem naruszenia prawa procesowego. Odnosi się on do przyjętego przez Sąd Rejonowy wzorca prawidłowego wykonania zobowiązania przez ubezpieczyciela, dotyczy zatem rekonstrukcji normy indywidualno-konkretnej, ale prawa materialnego. Zarzut II jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Kolejny zarzut również odnosi się do oceny ustalonych faktów przez pryzmat wzorca prawidłowego postępowania rzetelnego ubezpieczyciela. Zarzut III jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut IV odnosi się ponownie do rekonstrukcji wzorca prawidłowego zachowania, tym razem strony ubiegającej się o świadczenie z ubezpieczenia. Zarzut IV jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut V również odnosi się do dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego przez pryzmat prawidłowego zachowania rzetelnego ubezpieczyciela. Zarzut V jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut VI odnosi się do pominięcia dowodu. Rzeczywiście postanowienia wydanego na podstawie art. 235 ² § 1 k.p.c. brak, nie wskazano również w ramach relacji o ocenie dowodów, jak ów dowód został oceniony, jednakże sam w sobie brak ten nie jest decydujący dla rozstrzygnięcia, gdyż istota i tego zarzutu sprowadza się do kwestionowania oceny prawnej, a to czy warunki najmu były korzystne, a więc czy propozycja najmu przedstawiana przez ubezpieczyciela spełniała kryteria zakreślone w orzecznictwie co do porównywalności ofert. Jest to jednak ponownie zarzut dotyczący prawa materialnego. Zarzut VI jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut VII nie odpowiada treści ustaleń, jakich dokonał Sąd Rejonowy. Na stronie 2 uzasadnienia znajduje się ustalenie, że poszkodowany upoważnił powoda do wykonywania wszelkich czynności związanych z likwidacją szkody (k. 178 odw.). Zarzut VII nie jest zasadny.

Zarzut VIII jest również wadliwie konstruowany jako zarzut naruszenia prawa procesowego. Jest to kolejny zarzut, w którym powód kwestionuje ocenę Sądu I instancji co do wypełnienia przez ustalone zachowanie określonych standardów postępowania, jakie winny uwzględnić strony sporu w swoim postępowaniu. Zarzut VIII jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut IX jest wynikiem stanowiska Sądu Rejonowego, przedstawionego na stronie 9 uzasadnienia (k. 182). Kluczowe jest jednak stwierdzenie tamtejszego Sądu z mającego w zakresie omawianego zarzutu fragmentu uzasadnienia, że „[p]owód nie powołał żadnych dowodów, że poszkodowany zrezygnował z podjęcia współpracy z pozwanym z przyczyn, dla których najem pojazdu zastępczego od powoda był celowo i ekonomicznie uzasadniony”. W istocie jednak wskazać należy, że Sądowi I instancji musiało w tym zakresie chodzić w istocie o to, że nie dopatrzył się w poczynionych ustaleniach niczego, co wskazywałoby na to, że nieskorzystanie z propozycji ubezpieczyciela, było celowo i ekonomicznie uzasadnione. Jest to – ponownie – kwestia oceny prawnej ustalonych faktów, to jest subsumpcji, nie zaś kwestia prawidłowości stosowania przepisów proceduralnych. Tak więc, aczkolwiek w tym zakresie sformułowanie zarzutu mogło być wynikiem sformułowań użytych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, zarzut IX jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut X nie wydaje się mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż wynikało ono z zupełnie odmiennej konstrukcji wzajemnych praw i obowiązków w ocenie prawnomaterialnej Sądu Rejonowego. Zarzut X, nawet w przypadku zasadności, nie mógłby samodzielnie wpłynąć zatem na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

Zarzut XI ponownie dotyczy okoliczności prawnomaterialnej – prawidłowej rekonstrukcji praw i obowiązków stron, a nie tego, co zostało ustalone jako okoliczności świata rzeczywistego. Zarzut XI jako zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezprzedmiotowy.

Zarzut XII należy ocenić podobnie jak zarzut X. Treść rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego wynika z przyjętej wykładni prawa materialnego. Brak ustalenia, zakwestionowany omawianym zarzutem, tego nie determinuje. Zarzut XII nie mógł wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

W świetle powyższych uwag ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia, są prawidłowe jako mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu I instancji w całości za własne.

Wobec ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Zarzut XIII jest zasadny o tyle, że w ocenie Sądu Okręgowego w obecnym składzie, przedmiotowe zachowania poszkodowanego oraz działającego w jego imieniu powoda, nie spełniają wymogów stawianych ustawą wobec zachowań, pozwalających ubezpieczycielowi obniżenie wypłacanego świadczenia z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Należy mianowicie zauważyć, że art. 17 u.u.o.4, jeżeli osoba objęta ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej lub osoba występująca z roszczeniem, z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, nie dopełniły obowiązków wymienionych w art. 16 u.u.o., a więc również zapobieżenia, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody (art. 16 ust. 1 pkt 2 u.u.o.), a miało to wpływ na ustalenie istnienia lub zakresu ich odpowiedzialności cywilnej bądź też na zwiększenie rozmiarów szkody, zakład ubezpieczeń może dochodzić od tych osób zwrotu części wypłaconego uprawnionemu odszkodowania lub ograniczyć wypłacane tym osobom odszkodowanie, przy czym ciężar udowodnienia faktów, uzasadniających zwrot zakładowi ubezpieczeń części odszkodowania lub ograniczenia odszkodowania, spoczywa na zakładzie ubezpieczeń. Pozwany nie udowodnił żadnych zachowań, wynikających z zawinienia bądź rażącego niedbalstwa, jakie prowadziłyby do zwiększenia rozmiarów szkody. Poszkodowany przez swojego pełnomocnika od razu zgłosił fakt korzystania z pojazdu zastępczego i gotowość zmiany. Nie ulega wątpliwości, że poszkodowani nie mają obowiązku zgadzać się na nieweryfikowalne propozycje. W okolicznościach przedmiotowej sprawy trafnie wywodzi w apelacji powód, że pozwany winien od razu – dysponując takim stanowiskiem poszkodowanego jak w zgłoszeniu szkody – przedstawić osobiście, choćby jako posłaniec, albo spowodować przekazanie przez współpracującego przedsiębiorcę, skonkretyzowanej oferty najmu pojazdu zastępczego. Inna jest sytuacja, gdy poszkodowany nie korzysta jeszcze z najmu pojazdu zastępczego, zupełnie zaś inna gdy tego rodzaju umowę już zawarł. W tym drugim przypadku istnieje skonkretyzowany punkt odniesienia, w którym poszkodowany może dokonać porównania dwóch ściśle określonych ofert: tej, z której już korzysta oraz tej, jaka zostaje mu przedstawiona. Przy braku zawartej umowy zasadnie przyjąć należy, że poszkodowany nadal znajduje się na etapie badania rynku najmu pojazdów zastępczych, zatem wystarczające jest przesłanie jedynie pewnej ogólnej charakterystyki propozycji najmu pojazdu zastępczego, zwłaszcza w przypadku, gdy dany zakład ubezpieczeń współpracuje z większą liczbą wypożyczalni. W tym sensie zatem zarzut XIII okazał się zasadny i samodzielnie jest w stanie zdeterminować konieczność zmiany zaskarżonego wyroku, w kierunku oczekiwanym – co do istoty rozstrzygnięcia – w apelacji.

W konsekwencji analiza zarzutów XIV i XV nie była niezbędna dla rozstrzygnięcia. W skrócie należy zauważyć jedynie, że zarzut XV jest w istocie powtórzeniem zarzutu XIV, z nieco innym rozłożeniem jedynie akcentu, i w tym zakresie jest oczywiście zasadny w opisanym wyżej znaczeniu, zaś zarzut XV jest o tyle trafny, że prawidłowym jest stanowisko apelującego iż na gruncie prawidłowo stosowanego prawa materialnego, nie ma znaczenia czy czynności dotyczące najmu pojazdu zastępczego podejmowane są bezpośrednio przez poszkodowanego, czy też przez jego pełnomocnika, bądź wreszcie cesjonariusza wierzytelności w stosunku do ubezpieczyciela z tytułu przedmiotowego zdarzenia.

W tych okolicznościach, podzielając ogólną charakterystykę stosunku ubezpieczeniowego oraz zasadniczych praw i obowiązków stron tego stosunku, Sąd Okręgowy uznał za konieczne przyjęcie iż odnośnie rozmiaru możliwej redukcji wysokości wypłacanego świadczenia z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy ma art. 17 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 2 u.u.o. Dokonać należało oceny, że zachowanie poszkodowanego ani powoda, ustalone przez Sąd I instancji, które to ustalenia zostały przyjęte za własne przez Sąd Okręgowy, jak to wyżej zaznaczono, nie spełniają przesłanek z art. 17 u.u.o., które uprawniałyby pozwany zakład ubezpieczeń do obniżenia wypłacanego świadczenia. W konsekwencji powództwo okazało się zasadne w całości.

W konsekwencji zmieniono rozstrzygnięcie o kosztach procesu na I instancję.

Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zasadność wskazanych wyżej zarzutów apelacyjnych, apelację uwzględniono zmieniając zaskarżony wyrok i orzekając co do istoty (art. 386 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c. Na koszty postępowania apelacyjnego pozwanych złożyło się 200 zł opłaty od apelacji oraz 450 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym. Pozwany obowiązany jest zwrócić te koszty w całości powodowi.

1 Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 z późn. zm.).

2 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. – Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).

3 Por. np.: M. M. (red.): Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 478-1217 , W. K. Polska 2021 [el.], teza 5 do art. 505 ⁹.

4 Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 2500).