Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r., wydanym w sprawie z powództwa D. B. przeciwko E. K. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w pkt. 1 zasądził od pozwanej E. K. na rzecz powoda D. B. kwotę 1.400 zł, w pkt. 2 zasądził od pozwanej E. K. na rzecz powoda D. B. kwotę 570 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w pkt. 3 nakazał pobrać od pozwanej E. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 1.718,07 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Apelację od opisanego wyroku złożyła pozwana, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, wyrażające się w przekroczenie prze Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny (poczynienie przez Sąd ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym) i w konsekwencji błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że pozwana jest sprawcą szkody powoda, a także dokonanie oceny niekompletnej i niewszechstronnej – pomijającej istotne dla poczynienia prawidłowych ustaleń fragmenty materiału procesowego, a w szczególności pominięcie zeznań świadka A. G..

W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych za obie instancje.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna.

Wstępnie należy odnotować, że uwzględniając wniosek dowodowy strony pozwanej zgłoszony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, co do którego Sąd Rejonowy nie podjął żadnej decyzji procesowej, Sąd Okręgowy dopuścił wnioskowany dowód z opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych (art. 381 k.p.c.), w tym zakresie uzasadnia zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.

Opinia została sporządzona przez biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej inż. G. O. (opinia główna –k. 302-326, opinia uzupełniająca –k. 376-411),

W związku z powyższym, podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w badanej sprawie stanowią ustalenia Sądu Rejonowego, które Sąd II instancji podziela, jak też ustalenia poczynione w toku postępowania apelacyjnego (art. 382 k.p.c.).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w pozostałej części, w której apelacja wywodzi, że Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób wybiórczy, pomijając te z nich, które nie wpasowały się w wersję przyjętych wydarzeń, czyli z pominięciem zeznań świadka A. G. oraz prywatnej opinii złożonej do akt sprawy, trzeba powiedzieć, że nie zasługuje on na aprobatę.

Opinia prywatna może być traktowana jako element stanowiska procesowego samej strony odnoszącego się zarówno do sfery faktów, jak również ich oceny prawnej, jednak należy stanowczo podkreślić, iż opinia prywatna nie może zastąpić dowodu z opinii biegłego sądowego, gdy jest ona niezbędna w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. (por. wyrok SN z 2.02.2017 r., I CSK 778/15, LEX nr 2297410). Podobnie rzecz się ma z dowodem z zeznań świadków, które nie mogą zastąpić wiedzy specjalnej, podlegają natomiast ocenie jak każdy inny dowód.

W niniejszej sprawie konieczne było skorzystanie z opinii biegłych posiadających wiedzę specjalistyczną z zakresu zdarzeń drogowych, aby ustalić, czy z technicznego punktu widzenia uszkodzenia na pojazdach powoda i powódki pozostają w korelacji. Celem powołania dowodu z opinii biegłego nie jest ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, lecz udzielenie sądowi wiadomości specjalnych w takich zagadnieniach, których wyjaśnienie przekracza zakres wiedzy wynikający z doświadczenia życiowego osób posiadających wykształcenie ogólne. Ustalenie tych faktów zatem nie może nastąpić na podstawie zeznań świadka.

Dowód z opinii biegłego, z uwagi na składnik w postaci wiadomości specjalnych, jest dowodem tego rodzaju, że nie może być zastąpiony inną czynnością dowodową, np. przesłuchaniem świadka (tak wyr. SN z 24.11.1999 r., I CKN 223/98, L.). Opinia biegłego podlega ocenie art. 233 § 1 k.p.c., jak każdy środek dowodowy, jednak na podstawie właściwych dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteriów, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (wyr. SN z 12.2.2015 r., IV CSK 275/14, L.).

Dowód z opinii biegłego pozostaje przedmiotem oceny Sądu, w szczególności z punktu widzenia zakresu wypowiedzi biegłego przez pryzmat granic rzeczowych zleconego w postanowieniu dowodowym zadania, a także poprawności konstrukcyjnej opracowania z punktu widzenia wymogów opisanych przez przepisy prawa formalnego. W tym kontekście, powiedzieć należy, iż wbrew wywodom apelującej, opinie biegłego G. O. spełniają wspomniane wyżej założenia i kryteria. Przypomnieć należy, że specyfika oceny tego dowodu wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia i wiedzy powszechnej. Nadaje to pierwszorzędne znaczenie, przy tej ocenie, kryterium poziomu wiedzy biegłego.

Opiniujący w niniejszej sprawie biegły z dziedziny ruchu drogowego dysponował wiadomościami specjalnymi w ramach zakreślonej mu tezy dowodowej. Wnioski przedstawione przez biegłego były stanowcze, zostały szczegółowo i precyzyjnie uzasadnione z powołaniem się na konkretne wyniki przeprowadzonych badań, symulacji i pomiarów terenu, pojazdów jak też analizy fotograficznej. Dla dokonania korelacji uszkodzeń widocznych na pojazdach stron, biegły wykorzystał dwie metody porównawcze. W pierwszej z nich stworzył modele 3D, które są odwzorowaniem modeli rzeczywistych pojazdów pod kątem ich rozmiarów oraz skomplikowanej budowy brył, dzięki którym możliwe było zestawienie ich w procesie cyfrowym. Drugą metodą było zestawienie zdjęć w programie V-SIM, dzięki czemu po odpowiednim wyskalowaniu zdjęć można nałożyć kilka zdjęć na siebie, stosować wymiary liniowe, co daje wiele możliwości pomiarowych podczas obróbki zdjęć w programie. Biegły stwierdził, że zawarte w materiale dowodowym zdjęcia uszkodzeń pojazdu H. wskazują, że rysy na zderzaku składają się z kilku obszarów, w środku ciemny materiał zderzaka oraz resztki lakieru, natomiast na obrzeżach uszkodzeni białe ślady podkładu. Na zdjęciach można również zauważyć resztki zeszlifowanego lakieru oraz podkładu odstające ponad powierzchnię zderzaka. Uszkodzenia te powstały poprzez dociśnięcie do innej, twardszej powierzchni, a następnie nastąpiło przemieszczenie liniowe. Kierunek powstania rysy rozpoczął się od przodu pojazdu w tył. Zdjęcia pojazdu V. z kolei ukazują ślady pozostawione przez inny pojazd. Po powiększeniu zdjęcia można zauważyć, że ślady te posiadają kilka obszarów, w środku są przeszczepione resztki ciemnego materiału, a na obrzeżach śladu pozostawione są resztki białego materiału. Widoczne ślady to przeszczepione drobinki lakieru i podkładu innego pojazdu. Ślad rozpoczyna się z tyłu pojazdu i dalej idzie do przodu, zwiększając nacisk. Wykonana na podstawie zdjęć z akt korelacja metodą superpozycji transparentnej pokazuje, że uszkodzenia korelują ze sobą. Co więcej, odpowiadając na pytania i zastrzeżenia apelującej, biegły rzeczowo odniósł się do przedstawionych wątpliwości, stwierdzając ostatecznie, że ślady na pojeździe V. posiadają różne odległości oraz głębokości deformacji, co jednoznacznie wskazuje, że występowały różne siły docisku zderzaka przedniego pojazdu H. do ściany tylnej lewej pojazdu V.. Jednoznacznie wskazuje to, że parkowanie nie odbywało się równolegle (co zarzucała skarżąca).

W świetle rzeczowej, spójnej, odpowiadającej standardom obecnej wiedzy, w tym zastosowanych metod badawczych, opinii biegłego i prawidłowo umotywowanych w niej wniosków, należy stwierdzić, że zeznania świadka A. G. nie zasługują na wiarę.

Kolejne zastrzeżenia skarżącej co do opinii sporządzonych przez biegłego sądowego G. O. oraz kolejne wnioski o uzupełnienie opinii stanowią wyraz już tylko niezadowolenia powódki z konkluzji opinii, stanowiąc niekończącą się polemikę z wywodami biegłego. W związku z powyższym wnioski te podlegały pominięciu na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. jako zmierzające do przedłużenia postępowania.

Zważywszy na materiał dowodowy zebrany w postępowaniu apelacyjnym oraz bezzasadność zarzutów apelacji co do orzeczenia Sądu i instancji, apelacja jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach procesu orzeczono w odwołaniu do zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. (zasada odpowiedzialności za wynik procesu).

O nieuiszczonych kosztach sądowych, które zostały tymczasowo wyłożone przez Skarb Państwa, a na które składają się wydatki na wynagrodzenie powołanego w toku postępowania apelacyjnego biegłego sądowego za sporządzenie opinii oraz opinii uzupełniającej w zakresie, w jakim nie zostały pokryte z uiszczonej zaliczki, tj. w kwocie 5,913,77 zł, rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 113 ust. 1 u.k.s.c., obciążając nimi stronę apelującą, stosownie do wyników postępowania apelacyjnego.