Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 roku w sprawie z powództwa Zakładu Opieki Zdrowotnej Ł. w Ł. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o zapłatę Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w punkcie 1. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 49.190,40 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3 listopada 2012 roku do dnia zapłaty; w punkcie 2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie; a w punkcie 3. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.872 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Od powyższego orzeczenia apelację wniosła pozwana spółka, skarżąc je w zakresie punktów 1. i 3. oraz zarzucając:

- sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

- naruszenie art. 132 § 1 k.p.c. poprzez niezwrócenie pisma procesowego pełnomocnika powoda z dnia 29 maja 2013 r., mimo że pełnomocnik powoda złożył to pismo do Sądu wraz z odpisem dla strony pozwanej zamiast wysłać odpis pisma bezpośrednio pełnomocnikowi powoda i załączyć do pisma skierowanego do Sądu dowód wysłania go listem poleconym pełnomocnikowi pozwanego,

- naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną i dowolna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i nierozważnie go w sposób wszechstronny,

- naruszenie art. 53 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz niektórych innych ustaw w związku z załącznikiem nr 2 do uchwały nr LI/1105/2000 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 grudnia 2000 r. w brzmieniu nadanym uchwałą nr L/905/05 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 8 czerwca 2005 r. poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że strony łączyła ważna umowa przejazdu i przechodu przez nieruchomość będącą w posiadaniu powoda, będąca kontynuacją umowy z dnia 1 marca 2000 r.,

- naruszenie art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 225 k.c. i art. 6 k.c. poprzez ich błędne zastosowanie, a nadto przyjęcie za udowodnione wszystkich przesłanek odpowiedzialności pozwanej Spółki z tego tytułu.

W konkluzji do tak sformułowanych zarzutów pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a nadto, zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa radcowskiego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych

Na terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 23 kwietnia 2014 roku pełnomocnik pozwanego podtrzymał swe stanowisko w sprawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu w całości.

Sąd odwoławczy podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji, przyjmując je za własne i uznając za zbędne powielenie ich w treści uzasadnienia. Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nietrafny okazał się podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Apelujący wskazał, że Sąd I instancji nie rozważył wszechstronnie całości zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż pozwana Spółka w okresie objętym postępowaniem korzystała z drogi posadowionej na nieruchomości znajdującej się we władaniu powoda, co zdaniem apelującego wynika z zeznań M. S. – prezesa zarządu pozwanej Spółki oraz A. F. – prezesa (...) sp. z o.o. Wbrew jednak zastrzeżeniom apelującego ustalając stan faktyczny rozpatrywanej sprawy Sąd I instancji trafnie ocenił wskazane wyżej dowody i na ich podstawie oraz w świetle pozostałego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dowodów zgromadzonych w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej i dowodu z przesłuchania w charakterze strony powodowej R. B., zasadnie doszedł do przekonania, że pomimo wypowiedzenia umowy na dnia 1 marca 2000 r. ze skutkiem na dzień 1 czerwca 2006 r. pozwana Spółka w istocie korzystała z przedmiotowej drogi przebiegającej przez nieruchomość znajdującą się w posiadaniu powoda. Przypomnieć również należy, że pozwana spółka wnosiła opłaty za korzystanie z drogi aż do maja 2007 r., a zatem również w okresie po wypowiedzeniu umowy. Spółka (...) nie zaprzestała korzystania z drogi również w czasie, gdy powód nie wystawiał już faktur z tego tytułu, a co więcej odśnieżała ją i utrzymywała. Sąd I instancji w sposób przekonujący wyjaśnił również przyczyny zaprzestania wystawiania przez powoda faktur w 2007 r. Argumentacja zaś uzasadniająca zarzut z art. 233 § 1 k.p.c. stanowi jedynie przedstawienie własnego stanowiska strony pozwanej i polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz niewyjaśnienia istoty sprawy nie może odnieść skutku.

Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia art. 132 § 1 k.p.c. umotywowany niezwróceniem pisma procesowego pełnomocnika powoda z dnia 29 maja 2013 r. zatytułowanego: „Odpowiedź powoda na sprzeciw”. Wedle tego przepisu w toku sprawy pełnomocnicy zawodowi stron doręczają sobie nawzajem bezpośrednio odpisy pism procesowych z załącznikami. Do pisma procesowego wniesionego do sądu dołącza się dowód doręczenia drugiej stronie odpisu albo dowód jego wysłania przesyłką poleconą, zaś pisma, do których nie dołączono dowodu doręczenia albo dowodu wysłania przesyłką poleconą, podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku. Powyższa zasada dotyczy również odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty. W świetle wskazanej reguły działanie pełnomocnika powoda polegające na przesłaniu do Sądu pisma z dnia 29 maja 2013 r. wraz z odpisem dla pełnomocnika strony przeciwnej, zamiast doręczenia tegoż odpisu bezpośrednio pełnomocnikowi pozwanego i załączenia do pisma przesłanego do Sądu dowód wysłania go listem poleconym pełnomocnikowi pozwanego – jest nieprawidłowe. Niemniej jednak należy stwierdzić, że apelujący w żaden sposób nie wykazał, że uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a tylko uchybienia proceduralne przenoszące się na sferę rozstrzygania mogą skutkować uchyleniem lub zmianą zaskarżonego orzeczenia. Okoliczności postępowania pozwalają na przyjęcie w dostatecznie pewny sposób, że naruszenie wskazanego przepisu pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu, skoro ostatecznie pełnomocnik pozwanego otrzymał odpowiedź powoda na sprzeciw doręczoną bezpośrednio przez Sąd.

Odnosząc się zaś do zarzutów materialnoprawnych należy podnieść, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, jakoby przyjęcie, iż strony zawarły w sposób dorozumiany odpłatną umowę o przejazd i przejście przez nieruchomość znajdującą się we władaniu powoda stoi w sprzeczności z przepisami art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007 r., poz. 14.89 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w lipcu 2007 r., tj. kiedy to doszło do zawarcia wskazanej umowy. Oznacza to – zdaniem apelującego, że gdyby przyjąć, iż strony zawarły umowę najmu na dotychczasowych zasadach to taka umowa, jako zawarta z naruszeniem zasad określonych we wskazanych przepisach oraz powołanych w apelacji uchwałach Rady Miejskiej w Ł., byłaby bezwzględnie nieważna, a powód nie mógłby skuteczne dochodzić roszczeń wynikających z tej umowy.

Stanowisko to jest nietrafne. Należy bowiem zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom pozwanego do stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. do sytuacji, w której nastąpiło przedłużenie umowy o korzystaniu z drogi, zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w dniu zawarcia tejże umowy, tj. w dniu 1 marca 2000 r., a nie jak postuluje pozwany w dacie, w której nastąpiło zawarcie w sposób konkludentny nowej umowy, tj. w lipcu 2007 r. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 53 ust. 1 i 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, obowiązującym w dniu 1 marca 2000 r., samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje samodzielnie przekazanymi w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub komunalnym oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupionym). Zaś zbycie, wydzierżawienie lub wynajęcie majątku trwałego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej może być dokonane przez zakład na zasadach określonych przez organ, który zakład utworzył. Wniesienie majątku do spółek lub fundacji wymaga zgody organu, który zakład utworzył. Oznacza to, że dokonanie czynności prawnej, której skutkiem jest wynajęcie części nieruchomości – nawet bez zgody organu założycielskiego lub bez zachowania wymogów ustanowionych przez organ założycielski – nie było obwarowane rygorem nieważności. Uniemożliwia to uznanie łączącej strony i faktycznie wykonywanej umowy za bezskuteczną. Nadto, zauważyć należy, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż powód w istocie nie uzyskał zgody, wymaganej przepisem art. 53 ust. 1 i 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej we wskazanym wyżej brzmieniu. Pozwany bowiem nie przedstawił w tym względzie żadnego dowodu.

Konkludując, Sąd I instancji trafnie uznał, że powoda i pozwaną Spółkę łączyła umowa dotycząca prawa przejazdu i przechodu przez nieruchomość będącą we władaniu powoda. Pomimo złożenia przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu tejże umowy została ona przedłużona wskutek konkludentnych zachowań każdej ze stron, polegających na tolerowaniu dalszego korzystania z tej części nieruchomości i wystawianiu przez powoda faktur z tego tytułu, a ze strony pozwanej na dalszym korzystaniu z drogi, odśnieżaniu jej oraz opłacaniu faktur wystawianych przez powoda za okres do maja 2007 r. W konsekwencji zgłoszone przez powoda roszczenie o wynagrodzenie z tytułu korzystania z drogi posadowionej na jego nieruchomości w okresie od grudnia 2009 r. do lipca 2012 r. zasługuje na uwzględnienie w wysokości wskazanej w zaskarżonym orzeczeniu. Skoro bowiem zawarta w sposób dorozumiany umowa stanowi kontynuację umowy z dnia 1 marca 2000 r. to wobec braku odmiennych uzgodnień stron należy przyjąć, że postanowienia tejże umowy do co wysokości wynagrodzenia są nadal obowiązujące. W tym stanie rzeczy, tj. wobec tego, że roszczenie powoda znajduje swe uzasadnienie w umowie stron, odnoszenie się do zarzutu naruszenia art. 224 § 2 w zw. z art. 225 k.c. jest zbędne. Przepisy te bowiem nie stanowią podstawy uwzględnionego roszczenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

Zważywszy na wynik kontroli instancyjnej o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego obliczonych na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).