Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

I. K. wystąpiła przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę pierwotnie kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty. Ponadto, wniosła o zapłatę kwoty 4.400 zł tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby za okres od dnia 24 grudnia 2016 r. do dnia 13 kwietnia 2017 r. (koszty pomocy osób trzecich, zakup leków, wizyty i badania lekarskie, dojazdy do placówek medycznych i rehabilitacyjnych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty; po 50 zł miesięcznie począwszy od dnia 14 kwietnia 2017 r. i na przyszłość tytułem renty na zwiększone potrzeby płatnej do 10 –go dnia każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powódka powołała się na krzywdę będącą następstwem wypadku, w jakim uczestniczyła w dniu 24 grudnia 2016 r. i na udzielenie przez pozwanego sprawcy wypadku ochrony ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Powódka wskazała, iż pozwany w toku postępowania likwidacyjnego nie uznał swojej odpowiedzialności za skutki wypadku, odmawiając wypłaty odszkodowania.

(...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniósł, że w wyniku wypadku z dnia 24 grudnia 2016 r. powódka nie doznała poważniejszych obrażeń, które uzasadniałaby żądanie przyznania zadośćuczynienia. Uznanie żądanej kwoty prowadziłoby do bezpodstawnego wzbogacenia się I. K..

W dniu 29 marca 2021 r. I. K. rozszerzyła powództwo i ostatecznie wniosła o zasądzenie:

- kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty;

- kwoty 4.400 zł tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby za okres od dnia 24 grudnia 2016 r. do dnia 13 kwietnia 2017 r. (koszty pomocy osób trzecich, zakup leków, wizyty i badania lekarskie, dojazdy do placówek medycznych i rehabilitacyjnych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty;

- kwoty po 50 zł miesięcznie począwszy od dnia 14 kwietnia 2017 r. i na przyszłość tytułem renty na zwiększone potrzeby płatnej do 10 –go dnia każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat.

W odpowiedzi na pismo powódki z dnia 29 marca 2021 r. pozwany nie uznał powództwa także w jego rozszerzonej części.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2021r. Sąd Rejonowy w Pabianicach zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 2037,39 zł tytułem skapitalizowanej renty zwiększone potrzeby obie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 kwietnia 2017r. do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części. Sąd I instancji ustalił, że pozwany ponosi 60% , a powódka 40% koszty procesu i pozostawił szczegółowe wyliczenie kosztów referendarzowi sądowemu.

Apelację w zakresie rozstrzygnięcia uwzględniającego powództwo wniosła strona pozwana.

Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu :

I. naruszenie prawa procesowego, mające istotny i bezpośredni wpływ na wynik sprawy, a to:

1.art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz na dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a polegający w szczególności na :

- uznanie za fachowe, rzetelne oraz wykonane zgodnie obowiązującymi zasadami opinie sporządzone przez biegłego lekarza z zakresu neurologii – prof. dr hab. A. K. oraz biegłego lekarza z zakresu chirurgii – lek. med. M. S. (1), podczas gdy opinie te ze względu na zawarte w nich błędy merytoryczne nie mogą stanowić podstawy do czynienia ustaleń przez sąd;

2.art. 205 ¹²§ 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez nierozpoznanie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność ustalenia, czy powódka w momencie zdarzenia miała zapięte pasy bezpieczeństwa;

3.art. 205 ¹²§ 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. poprzez oddaleniem postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021r wniosku pozwanego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu neurologii;

4. art.205 ¹²§ 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. poprzez oddaleniem postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021r wniosku pozwanego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu ortopedii;

5.art. 224 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, które miały wpływ na jego treść, a polegające na przyjęciu, że powódka w wyniku wypadku z dnia 12 sierpnia 2016r.doznała uszczerbku na zdrowiu uzasadniającego przyznanie zadośćuczynienia oraz odszkodowania;

II naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1.art.442 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 117 § 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że roszczenie powódki zawarte w piśmie procesowym z dnia 24 marca 2021r zawierającym rozszerzenie powództwa było przedawnione, a pozwany podniósł skutecznie zarzut przedawnienia ;

2.art.445 § 1 k.c. w zw. z art. 444§ 1 k.c. poprzez ich zastosowanie, co skutkowało zasądzeniem od pozwanego na rzecz powódki zadośćuczynienia oraz odszkodowania za poniesione koszty leczenia pomimo tego, że:

- dolegliwości zgłoszone przez powódkę nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 24 grudnia 2016r,

- pozwany w zakresie rozszerzonej części powództwa skutecznie podniósł zarzut przedawnienia ;’

3.art.481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 362 § 2 k.c. poprzez ustalenie daty początkowej naliczenia odsetek ustawowych na dzień inny niż dzień wyrokowania, podczas gdy wysokość tego świadczenia została ustalona dopiero przez sąd, a pozwany nie dopuścił się opóźnienia.

W konkluzji skarżąca wniosła o :

1.zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości;

2.ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia .

Nadto skarżąca wniosła o:

1.dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z łącznej opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków oraz medycyny sądowej na okoliczność ustalenia, czy u powódki w okolicznościach zdarzenia z dnia 24 grudnia 2016r. mogło dojść do obrażeń ciała powodujących wskazane przez nią dolegliwości bólowe o stopniu nasilenia opisanym przez powódkę ;

2.rozpoznanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 162 k.p.c. postanowienia Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 29 kwietnia 2021r. w przedmiocie oddalenia wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu chirurgii a następnie dopuszczenie tego dowodu przez Sąd Okręgowy;

3 rozpoznanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 162 k.p.c. postanowienia Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 29 kwietnia 2021r. w przedmiocie oddalenia wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu neurologii a następnie dopuszczenie tego dowodu przez Sąd Okręgowy ;

4.zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna.

Wbrew zarzutom skarżącej podniesionym w apelacji Sąd I instancjo dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym ocenionym bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonej dyspozycją art. 233 k.p.c. oraz trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.

Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez konieczności ponownego ich przytaczania.

W szczególności, bezzasadny jest naruszenia przez Sąd I instancji art. 205 ¹² § 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. i art. 278 § 1 k.p.c. w zakresie nierozpoznania wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność ustalenia, czy powódka w momencie zdarzenia miała zapięte pasy.

W przedmiotowej sprawie w odpowiedzi na pozew strona pozwana złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z łącznej opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków oraz medycyny sądowej – przy czym teza dowodowa była bardzo szeroko rozbudowana, niemniej jednak nie zabierał wniosku w zakresie zlecenia biegłym poczynienia ustaleń dotyczących pasów bezpieczeństwa ( odpowiedź na pozew –k. 70v-71). Nadto, Sąd I instancji postanowieniem z dnia 30 stycznia 2020 oddalił wniosek dowodowy w zakresie łącznej opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych i medycyny sądowej, a to z tego powodu, że strona pozwana nie złożył dokumentacji w zakresie uszkodzeń pojazdów, co skutkowało niemożliwością przeprowadzenia tego rodzaj dowodu ( protokół z rozprawy z dnia 30 stycznia 2020 postanowienie: nagranie 00: 29: 37 do 00:30:16).

Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyn sadowej na okoliczności opisane w punkcie I. 2 apelacji podlega oddaleniu jako spóźniony.

Na marginesie należy zauważyć, że przesłuchiwana w charakterze świadka E. K. (1) zeznała, że powódka w momencie wypadku miała zapięte pasy ( zeznania świadka E. K. proroków z rozprawy z dnia 30 stycznia 2020 nagranie od 00: 21: 33 do 00:23:00).

Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków oraz medycyny sądowej na okoliczność ustalenia, czy u powódki w okolicznościach zdarzenia z dnia 24 grudnia 2016r. mogło dojść do obrażeń ciałom powodujących wskazane przez nią dolegliwości po pierwsze jest spóźniony ( art. 381 k.p.c.), a po wtóre na okoliczności te wypowiedzieli się biegli z zakresy neurologii i chirurgii – zatem przeprowadzenie tego rodzaju dowodu skutkowałoby jedynie przewlekłością postępowania ( art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c.).

Bezzasadne były także zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 205 ¹² § 2 k.p.c. w zw. z art. 227k.p.c., w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. w zakresie kwestionowanych przez stronę pozwaną dowodów z opinii biegłych sądowych chirurga i neurologa.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącego apelacji opinie biegłych były fachowe, rzetelne i wykonane zgodnie z obowiązującymi zasadami wiedzą i doświadczeniem biegłych.

Biegły M. S. (2) specjalista chirurgii ortopedyczna – urazowej stwierdził u powódki stan urazie kręgosłupa szyjnego „ smagnięcie biczem” , co skutkowało uznaniem , że u powódki wystąpił 5 % długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz uraz barku. Uznanie długotrwałego uszczerbku na zdrowiu związanego z urazem kręgosłupa szyjnego spowodowane były zapisem zawartym w historii choroby z poradni neurologicznej, gdzie po upływie 6 miesięcy stwierdzono ograniczenie ruchomości odcinka szyjnego i rotacji ( opinia biegłego M. S. –k.189-190).

Biegły neurolog również stwierdził, że w wyniku wypadku powódka doznała urazu odcinka szyjnego kręgosłupa w mechanizmie biczowym( opinia –k. 149-150).

W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew stanowisku prezentowanego przez stronę pozwaną, brak było podstaw do dopuszczenia dowodu aż opinii kolejnych biegłych z zakresu neurologii i ortopedii, co skutkowało pominięcie tych wniosków na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 , gdyż zmierzały one jedynie do przedłużenia postępowania.

Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 224§ 1 k.p.c. w zw. z art. 316 §1 k.p.c. , bowiem wypadek, z którego powódka wywodzi skutki miał miejsce w dniu 24 grudnia 2016r. , a nie 12 sierpnia 2016r.- jak to wskazuje skarżąca w zarzutach apelacji.

W ocenie Sądu Okręgowego, nie znajdują także uzasadnienia zarzuty naruszenia prawa materialne tj. art. 442 ¹ § 1 k.c. w zw. z art.117 § 2 k.c.. W przedmiotowej sprawie powódka pismem z dnia 24 marca 2021r. rozszerzyła kwotowo żądanie z tytułu zadośćuczynienia do kwoty 15.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2017r. do dnia zapłaty. Zgodzić należy się w pełni ze stanowiskiem powódki zaprezentowanym w odpowiedzi na apelację, że należy odróżnić rozszerzenie powództwa o nowe roszczenie od zmiany wysokości roszczenia dokonywanej w ramach roszczenia dochodzonego pierwotnie, w ramach tej samej podstawy faktycznej żądania. Zmiana wysokości dochodzonego roszczenia z tytułu zadośćuczynienia nie stanowiła nowego roszczenia opartego na innej podstawie faktycznej lub wykraczającego poza podstawę wskazaną w pozwie. W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu Okręgowego, złożenie pozwu z żądaniem zadośćuczynienia i odszkodowania przerwało bieg terminu przedawnienia o te roszczenia.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu Okręgowego, nie sposób zasadnie twierdzić, że zarzut przedawniania jest zasadny

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c.

W ocenie Sądu Okręgowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że zadośćuczynienie określone na poziomie 10.000 zł jest odpowiednie w rozumień art. 445 § 1 k.c. i w żadnym razie nie nie jest wygórowane.

W wyniku wypadku z dnia 24 grudnia 2016r. powódka doznała urazu odcinka szyjnego kręgosłupa w mechanizmie biczowym oraz urazu prawego stawu bakowego, co skutkowało 5 % długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu powódki. Przed wypadki powódka nie leczyła się neurologicznie. W następstwie urazu powódka odczuwała dolegliwości bólowe, musiała przejść zabiegi rehabilitacyjne.

W wyniku wypadku powódka odczuwała dolegliwości bólowe, co ograniczało możliwości aktywności sportowej powódki.

Natomiast koszty leczenia zostały wyliczone w oparciu o przedstawione przez powódkę faktury, zaś biegli wskazani na zasadność tych kosztów.

W ocenie Sądu Okręgowego, bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 481 § 1 i 2 k.c.. Powódka zgłosiła szkodę stronie pozwanej. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2017r. strona pozwana nie znalazła podstaw do wypłaty powódce świadczenia , gdyż w ocenie pozwanego dolegliwości powódki miały być jedynie jej subiektywnymi odczuciami. W tym stanie rzeczy zasadnie przyjął Sad I instancji przyjął, iż od tej daty strona pozwana była w zwłoce zapłatą należnego powódce świadczenia.

Zdaniem Sądu Okręgowego brak jest podstaw do twierdzenia, że strona pozwana pozostawała w złocę z wypłata należnego powódce świadczenia dopiero od darty wyrokowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. W zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz.1800 ze zm.).