Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 maja 2022 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w sprawie o sygn. akt II C 103/22 z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko T. J. o zapłatę:

1.  zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 423 zł (czterysta dwadzieścia trzy złote) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 01 lutego 2020 roku do dnia zapłaty,

2.  zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 49,46 zł (czterdzieści dziewięć złotych i czterdzieści sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Apelację od wydanego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając orzeczenie
w całości.

Pozwana zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego poprzez bezpodstawne uznanie, że nie mogła wypowiedzieć jednej z dwóch umów ubezpieczenia obowiązkowego zawartych na ten sam czas, gdy jedna z tych umów została automatycznie przedłużona na kolejny rok. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na apelację, strona powodowa wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego
w obu instancjach.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanej okazała się zasadna i jako taka skutkowała zmianą zapadłego rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy nie ma zastrzeżeń co do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji i przyjmuje je za własne.

Rację ma skarżąca, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę właściwego prawa materialnego. Nie ma wątpliwości, że pozwana jest w działaniach
i argumentacji nieco chaotyczna. Nie zwalniało to jednak Sądu Rejonowego od prawidłowej oceny faktów pod kątem prawa materialnego. Od początku procesu pozwana powoływała się na art. 46a ustawy z dnia 22 maja 2003 r.
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (stan prawny aktualny w dacie zawarcia spornych umów – t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2214 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli posiadacz gospodarstwa rolnego w tym samym czasie jest ubezpieczony w dwóch lub więcej zakładach ubezpieczeń, przy czym co najmniej jedna z umów ubezpieczenia OC rolników została zawarta w trybie art. 46 ust. 1, to jest została automatycznie przedłużona wobec braku powiadomienia zakładu ubezpieczeń przez ubezpieczającego o wypowiedzeniu, umowa zawarta w tym trybie może zostać przez niego wypowiedziana na piśmie. Uprawnienie to nie jest ograniczone żadnymi terminami. W przypadku wypowiedzenia umowy w tym trybie zakład ubezpieczeń może żądać od ubezpieczającego zapłaty składki ubezpieczeniowej jedynie za okres ubezpieczenia, przez który ponosił odpowiedzialność.

Mając powyższe na uwadze, nie ulega wątpliwości, iż umowa ubezpieczenia OC nr (...), jako zawarta w ramach automatycznego odnowienia, mieści się w kategorii umów, które mogą zostać skutecznie wypowiedziane na podstawie art. 46a cyt. ustawy z 2003 roku. Między stronami nie było sporne, że pozwana dokonała wypowiedzenia. Z tym tylko, że Sąd Rejonowy – podążając za argumentacją powoda – uznał to wypowiedzenie za spóźnione, jako dokonane po terminie z art. 46 ust. 1 ustawy. Rozumowanie to było błędne, nie odnosiło się do właściwej podstawy prawnej.

Stąd, w świetle powyższych rozważań należało uznać, iż wobec skutecznego wypowiedzenia umowy ubezpieczenia przez pozwaną w dniu
3 stycznia 2020 roku, po stronie powoda nie występuje roszczenie o zapłatę składki ubezpieczeniowej za cały 2020 rok.

Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 386 ­§ 1 k.p.c., zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo w całości.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zasądzając od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego (opłata od apelacji).