Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2023 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu:

1.  zasądził od A. J., I. W. i W. W. solidarnie na rzecz (...) 1 Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. kwotę 29.200,15 zł wraz z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie liczonymi od dnia 10 października 2019 roku do dnia zapłaty;

2.  oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

3.  o kosztach procesu orzekł na zasadzie stosunkowego rozliczenia kosztów, pozostawiając
ich szczegółowe wyliczenie Referendarzowi sądowemu.

(wyrok: k. 348)

W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne oraz przedstawił ocenę dowodów, w oparciu o które wydał kwestionowane orzeczenie, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji.

(uzasadnienie k: 360-364)

Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani: A. J., I. W. i W. W., zaskarżając wyrok w części tj. w zakresie punktu 1 i punktu 3 wyroku, zarzucając orzeczeniu:

1.  wadliwość podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, która jest wynikiem naruszenia przez Sąd rozpoznający sprawę przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia w tym:

a.  art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, w oderwaniu od realiów sprawy, bez rozważania w sposób bezstronny i wszechstronny dowodu z wyjaśnień pozwanych ad. l, ad.2, i ad.3 w zestawieniu ze stanowiskiem merytorycznym pozwanych w kontekście ustalenia, iż:

i.  bezpośrednią przyczyną śmierci S. W., była niewydolność krążeniowo- oddechowa, w sytuacji, kiedy okoliczność ta winna być wzięta pod uwagę łącznie z innymi schorzeniami na jakie cierpiała S. W., w szczególności ze schorzeniami natury kardiologicznej, w tym także z tymi, które wynikły z okresu jej hospitalizacji,

ii.  poprzedniczka prawna pozwanych ad.l, ad.2 i ad.3, posiadała wiedzę o skutkach prawnych podjętej przez siebie czynności prawnej, w postaci zawarcia umowy odpowiadającej regulacją umowy pożyczki w sytuacji, gdy w dacie zawarcia tejże umowy poprzedniczka prawna pozwanych ad.l, ad.2 i ad.3 pozostawała osobą chorą przewlekle pod względem onkologicznym, w stopniu uniemożliwiającym jej zrozumienie poszczególnych postanowień umownych, skutkiem czego nie miała ona realnej możliwości ich oceny oraz potencjalnej negocjacji,

b.  art. 327 ¹ § 1 pkt. 1 k.p.c. - poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w zakresie braku wypowiedzenia się przez Sąd, co do kwestii odpowiedzialności/braku odpowiedzialności po stronie ubezpieczyciela w związku ze śmiercią S. W., oraz w zakresie przeprowadzonego dowodu z zeznań świadków,

2.  błąd w ustaleniach faktycznych sprawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że powód skutecznie nabył dochodzoną w niniejszym postępowaniu wierzytelność, podczas gdy nie wykazał on prawidłowości i skuteczności ciągu wszystkich czynności prawnych dokonywanych przez poprzednich wierzycieli, skutkujących następstwem prawnym powoda, co miało oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia bowiem doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku, że powód był czynnie legitymowany w niniejszym postępowaniu, wniosku, że roszczenie pozwu stało się z tym dniem wymagalne,

3.  naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 385 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 385 ³ pkt. 10 k.c., poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem w przedmiotowej sprawie, iż postanowienia umowy wiążącej poprzedników prawnych stron, w zakresie sformułowanego punktu 7 Umowy, w odniesieniu do kwestii naliczania odsetek, których wartość była warunkowana wysokością stopy procentowej kredytu lombardowego, nie pozostawały abuzywne, w sytuacji kiedy poprzedniczka prawna pozwanych ad. l, ad.2 i ad.3 nie posługiwała się tego rodzaju pojęciami, nie znała ich znaczenia i skutków prawnych, ani też nie zostały jej przedstawione przez pożyczkodawcę, hipotetyczne symulacje wyliczenia tego rodzaju zadłużenia.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zmianę rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, przez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W ramach wniosku ewentualnego pozwani wnosili o uchylenie zaskarżonego orzeczenia
i przekazanie sprawy do Sądu I instancji, oraz pozostawienie temuż Sądowi rozstrzygnięcia co do zwrotu kosztów postępowania.

(apelacja: k. 382-388)

Powód w odpowiedzi na apelację pozwanych wnosił o oddalenie apelacji, z uwagi na całkowitą bezzasadność w świetle przepisów prawa i ustalonego stanu faktycznego oraz zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Ponadto powód poinformował, że od dnia 29.09.2023 r. nastąpiła zmiana nazwy Funduszu poprzez zastąpienie poprzedniej nazwy (...) 1 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty nową nazwą: (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności.

(odpowiedź na apelację k: 494-497).

Apelujący W. W. zmarł w dniu 31 sierpnia 2023 roku, wobec czego Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 grudnia 2023 roku zawiesił postępowanie w stosunku do pozwanego W. W. ze skutkiem od dnia 31 sierpnia 2023 roku na podstawie art. 174 § 1 p. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

(postanowienie k. 492)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się nieuzasadniona i podlegała oddaleniu z mocy art. 385 k.p.c.

Na wstępie wskazać należy, iż Sąd II instancji podziela wszelkie ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz dokonaną ocenę dowodów wyrażoną w pisemnych motywach rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne, co skutkuje równocześnie ograniczeniem uzasadnienia do rozpoznania przedstawionych w apelacji zarzutów dotyczących prawa procesowego i materialnego (art. 387§2 ¹ p. 1 kpc). Wskazać należy, iż wydane rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest również prawidłowe pod względem materialnoprawnym i brak jest podstaw do jego zmiany lub uchylenia, zaś Sąd Okręgowy w pełni podziela rozważania prawne zaprezentowane przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach rozstrzygnięcia (art. 387§2 ¹ p. 2 kpc).

Przystępując do rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych, bowiem jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 327 ¹ pkt 1 k.p.c. nie mógł zostać uznany za skuteczny. Sąd Okręgowy w pełni podziela bowiem dominujące w judykaturze stanowisko, że strona może powołać się na zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia i zarzut taki można ocenić jako zasadny, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wskazanych w powyższym przepisie zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Taka sytuacja miałaby miejsce tylko wówczas, gdyby sąd odwoławczy nie miał możliwości dokonania oceny toku wywodu, który doprowadził sąd pierwszej instancji do wydania orzeczenia, a także w razie zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego. Chodzi więc w istocie o wyjątkowe sytuacje, w których treść uzasadnienia uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny, zrozumienia toku rozumowania sądu, który doprowadził do wydania orzeczenia, gdy sfera motywacyjna pozostaje nieujawniona bądź niezrozumiała lub gdy zawarte w nim rozważania pozostają całkowicie bez związku z rozpoznawaną sprawą. Jedynie w takim wypadku uchybienie art. 327 ¹ § 1 k.p.c. może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy (Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 16 października 2009 r., sygn. I UK 129/09; z dnia 30 września 2008 r., II UK 385/07; z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98; z dnia 26 lipca 2007 r., V CSK 115/07). Sąd Okręgowy dokonując analizy uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji nie stwierdził uchybień w jego treści, które uniemożliwiałyby instancyjną kontrolę zaskarżonego przez pozwanego wyroku. Treść uzasadnienia umożliwiała odtworzenie i ocenę wywodu, który doprowadził do przyjęcia zawartego w sentencji zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy wskazał ustalenie faktów, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, i przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W toku postępowania strony wykazują swoje racje za pomocą wnioskowanych dowodów. Sąd I instancji w treści uzasadnienia skarżonego orzeczenia wskazał przyczyny rozstrzygnięcia w zakresie braku odpowiedzialności po stronie ubezpieczyciela w związku ze śmiercią S. W. oraz w zakresie przeprowadzonego dowodu z zeznań świadków. Sad Rejonowy w treści skarżonego orzeczenia wskazał, że w niniejszej sprawie nie było wolą strony powodowej pozwanie wezwanego do udziału w sprawie (...) Towarzystwa (...) Wzajemnych Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych. Powód dochodził swojego roszczenia z tytułu umowy pożyczki jaka łączyła poprzedniczkę prawną pozwanych. Tym samym nie mogła w niniejszej sprawie zachodzić odpowiedzialność wezwanego do udziału w sprawie ubezpieczyciela.

Nietrafny okazał się postawiony przez pozwanych zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz powiązany z nim zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Należy wskazać, że zarzut naruszenia przepisu art. 233 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w art. 233 § 1 k.p.c. Należy zatem mieć na uwadze, że – co do zasady – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., Nr 5, poz. 33, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139). Jak wskazał Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach (np. wyrok z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, wyrok z dnia 21 października 2005r., sygn. akt III CK 73/05, wyrok z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt III CK 245/04, LEX nr 174185), skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r., I ACa 180/08, LEX nr 468598).

Takiego działania skarżącego zabrakło w rozpoznawanej sprawie, co czyni zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. bezzasadnym. W niniejszej sprawie badanie przyczyny zgonu pożyczkobiorczyni nie mogło być przedmiotem oceny Sądu, ponieważ w żaden sposób nie wpływa na zasadność roszczenia powoda w stosunku do pozwanych. Sąd Rejonowy ustalił, że S. W. przystąpiła przy zawarciu umowy pożyczki do ubezpieczenia grupowego ATUT. Pismem z dnia 16 stycznia 2017 roku ubezpieczyciel Towarzystwo (...) Wzajemnych Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych (obecnie (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w S.) odmówił wypłaty ubezpieczenia z tytułu śmierci pożyczkobiorczyni uzasadniając powyższe faktem, że śmierć powódki nie nastąpiła z przyczyn objętych umową ubezpieczenia. Wbrew stanowisku skarżących przyczyna zgonu pożyczkobiorczyni nie ma jednak żadnego znaczenia dla oceny roszczeń powoda stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. Ustalenie tego, czy zgon pożyczkobiorcy był objęty ochroną ubezpieczeniową, kto był stroną ewentualnej umowy ubezpieczeniowej oraz jaki był zakres jej ochrony, powinno być dokonywane w ewentualnym odrębnym postępowaniu z powództwa skarżących skierowanym przeciwko ubezpieczycielowi. Nadmienić również należy, iż prawidłowo Sąd I instancji ustalając przyczyny zgonu pożyczkodawcy oparł się wyłącznie na dowodach z dokumentów, w tym karcie zgonu. Ewentualne inne ustalenia w tym zakresie wymagały wszak wiadomości specjalnych, zaś czynienie domniemań zgodnych z twierdzeniami pozwanych bez odpowiedniego materiału dowodowego czyniłoby ocenę dowodów co do przyczyn zgonu zupełnie dowolnymi i naruszającymi normę art. 233§1 kpc. Nie można również abstrahować i od tej okoliczności, iż ciężar dowodu przyczyny zgonu spadkodawczyni spoczywał na pozwanych albowiem ich zamiarem było uzyskanie z tego faktu określonych skutków prawnych (art. 6 kc). Niezależnie zatem od zbędności czynienia w tym zakresie szczegółowych ustaleń faktycznych, podkreślić należy, iż pozwani nie zaoferowali dowodów pozwalających na ustalenie przyczyny zgonu pożyczkobiorcy innych niż wynikających z dokumentów zebranych w aktach sprawy. Czynienie zatem zarzutów pod adresem Sądu I instancji błędu w ustaleniach faktycznych i ocenie dowodów co do powyższego faktu jest zupełnie chybione.

Skarżący naruszenia art. art. 233 § 1 k.p.c. upatrywali również w uznaniu przez Sąd, że ich poprzedniczka prawna posiadała wiedzę o skutkach prawnych zawartej z pożyczkodawcą umowy, w sytuacji gdy w dacie zawarcia rzeczonej umowy w ocenie skarżących pożyczkobiorczyni pozostawała osobą przewlekle chorą, co uniemożliwiło jej zrozumienie postanowień umowy. Jak jednak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pożyczkobiorczyni samodzielnie zawarła umowę pożyczki, a także dostarczyła wszelkie niezbędne dokumenty, które należycie wypełniła. W ocenie Sadu odwoławczego skarżący w żadnym stopniu nie wykazali, że pożyczkobiorczyni nie działała z dostatecznym rozumieniem treści postanowień zawieranej umowy, poprzestając jedynie na gołosłownych twierdzeniach w powyższym zakresie. Sam fakt, iż pożyczkobiorca jest przewlekle chory w chwili dokonywania czynności nie przesądza braku po jego stronie świadomości jej skutków. Pozwani aby skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności z powołaniem na w/w podstawę, powinni udowodnić, że w chwili zawierania umowy pożyczki pożyczkobiorczyni miała wyłączoną świadomość podejmowanych czynności i ich skutków, czego w żaden sposób nie wykazali. Nie są przy tym wystarczające same twierdzenia pozwanych, którzy, co niesporne przy zawieraniu umowy pożyczki nie byli obecni. W ocenie Sadu formułowanie zarzutów w powyższym zakresie stanowi jedynie bezskuteczną próbę uwolnienia się od odpowiedzialności za długi spadkowe.

Odnosząc się do zarzutu braku legitymacji procesowej czynnej powoda (zarzut błędu w ustaleniach faktycznych), należy podnieść, że Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że powód skutecznie nabył dochodzoną w niniejszym postępowaniu wierzytelność, a przedłożone przez powoda dokumenty potwierdzają powyższy fakt. Podnieść należy, że uprawnienie powoda do występowania w sprawie wynikało z zawartej pomiędzy nim a (...) im. (...) umowy cesji wierzytelności. Reprezentacja powoda w niniejszym postępowania wynikała natomiast z wpisu w rejestrze funduszy inwestycyjnych, w którym wskazano, że spółką zarządzającą funduszem jest (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. z siedzibą w K.. W tej sytuacji, wobec skutecznego wykazania przez powoda wszystkich zmian podmiotowych oraz przekształceń mających miejsce w okresie od dnia zawarcia umowy cesji do wytoczenia powództwa, należało uznać, że reprezentacja powoda w niniejszej sprawie była prawidłowa i nie zachodziły podstawy do uwzględnienia zarzutu braku legitymacji procesowej powoda.

W wyniku przelewu wierzytelności dotychczasowy wierzyciel - cedent przenosi wierzytelność do majątku osoby trzeciej - cesjonariusza. Aby zaś wierzytelność mogła stać się przedmiotem rozporządzenia, musi być w dostateczny sposób oznaczona, zindywidualizowana. Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność (wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 11 maja 1999 r., III CKN 423/98, Biul. SN 2000, nr 1, s. 1), a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność. Skuteczne jest zbycie wierzytelności, nieoznaczonej dokładnie w umowie przelewu, jeżeli można ją określić na podstawie treści stosunku zobowiązaniowego, z którego ta wierzytelność wynika (wyrok Sądu najwyższego z dnia 5 listopada 1999 r., III CKN 423/98, OSN 2000, nr 5, poz. 92; tak też ]. Mojak (w:) K. Pietrzykowski, Komentarzy t. II, 2011, s. 155. )

Przedstawiony przez powoda wyciąg z umowy przelewu został sporządzony z uwzględnieniem fragmentów wykazujących przejście uprawnień i oznaczenie wierzytelności, a pominięciem fragmentów objętych tajemnicą handlową. W przedstawionej tabeli wymienione zostało imię i nazwisko dłużniczki, numer umowy pożyczki i data zawarcia umowy, na podstawie której powstała przelewana wierzytelność. Tak więc, wszelkie dane konieczne do zidentyfikowania przedmiotowej wierzytelności zostały wymienione w treści dokumentów przedłożonych przez powoda. Powód przedłożył do akt sprawy również pełnomocnictwa dla osób, które podpisały rzeczoną umowę przelewu. Nie sposób więc uznać za zasadne podnoszonych przez skarżących w powyższym zakresie zarzutów. Słusznie Sąd I Instancji ocenił, iż powód skutecznie nabył dochodzoną w niniejszym postępowaniu wierzytelność, a tym samym posiada on legitymację procesową czynną w niniejszej sprawie.

Bezzasadny okazał się również podnoszony przez pozwanych zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 385 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 385 ³ pkt. 10 k.c., poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem w przedmiotowej sprawie, iż postanowienia umowy wiążącej poprzedników prawnych stron, w zakresie sformułowanego punktu 7 umowy, w odniesieniu do kwestii naliczania odsetek, których wartość była warunkowana wysokością stopy procentowej kredytu lombardowego, nie pozostawały abuzywne.

Zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, że postanowienie umowne dotyczące odsetek, nie ma charakteru niedozwolonego, a w szczególności nie spełnia przesłanek art. 385 ³ pkt 10 k.c. Kwestionowane postanowienie przewidywało możliwość podwyższana lub obniżania zmiennej stopy procentowej przez Zarząd kasy w przypadku podwyższenia lub obniżenia stopy procentowej kredytu lombardowego ustalanej przez Narodowy Bank Polski w zakresie oraz w kierunku w jakim wysokość tej stopy uległa zmianie o wartość równą zmianie, w okresie obowiązywania umowy i zastrzeżeniem, że nie może ona przekraczać czterokrotności stopy kredy lombardowego. U ocenie Sądu Okręgowego przyczyna ta jest ważna, ma charakter obiektywny i niezależny od swobodnej i nieograniczonej decyzji samego pożyczkodawcy a ponadto zawiera się w granicach dobrych obyczajów i nie narusza interesów konsumenta. Rozwiązanie to opiera się bowiem na dostosowaniu oprocentowania pożyczki do obowiązującej maksymalnej stopy procentowej odsetek umownych, która to stanowiła górną granicę wysokości odsetek oraz na którą konsument wyraził zgodę przy zawieraniu umowy pożyczki. Skorzystanie z powyższego uprawnienia przez zarząd kasy nie pogarszałoby więc pozycji konsumenta - pożyczkobiorcy, bowiem obowiązek ogłaszania przez NBP stopy kredytu lombardowego ma na celu dostosowanie ich wysokości do aktualnych realiów ekonomicznych. Przyczyna i zakres zmiany mają przy tym charakter obiektywny i nie zależą od jednostronnej decyzji pożyczkodawcy, a od działania organu państwowego, na który zarząd kasy wpływu nie posiada. Sama decyzja zarządu powoda ma zatem jedynie charakter subsydiarny i de facto przenosi jedynie na stosunek kontraktowy pożyczki decyzję podjętą przez bank centralny. Nie ma przy tym podstaw do uznania, iż decyzja ta w jakikolwiek sposób kreuje oprocentowanie pożyczki, w sposób nieznany i niesprawdzalny dla konsumenta, jak również w sposób sprzeczny z interesami konsumenta.

Bezzasadny jest zatem podniesiony przez stronę skarżąca zarzut abuzywności omówionego postanowienia umowy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na mocy art. 385 k.p.c., apelacja pozwanego jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1, 1 ¹ i § 3 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając od pozwanych na rzecz powoda kwotę 1800 zł. Na kwotę tę złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika powoda w postępowaniu apelacyjnym ustalone w oparciu o § 10 ust. 1. pkt 1) w zw. z § 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).