Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lipca 2022 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę oddalił powództwo. Postanowieniem z dnia 14 września 2022 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi postanowił uzupełnić wyrok w ten sposób, że dotychczasową sentencję znaczyć jako punkt „1” (pierwszy) i dodać punkt „2” (drugi) o treści: „zasądza od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na rzecz Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 3 964,00 zł (trzy tysiące dziewięćset sześćdziesiąt cztery złote) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu”, a następnie dodać punkt „3” (trzeci) o treści: „nakazuje zwrócić Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi –Widzewa w Łodzi kwotę 170,00 zł tytułem nadpłaconej zaliczki uiszczonej na poczet wydatków związanych z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego, zaksięgowanej pod pozycją 500069246702.

Sąd Rejonowy oparł powyższy wyrok na następujących ustaleniach faktycznych:

W dniu 3 kwietnia 2020 roku doszło do kolizji drogowej dwóch pojazdów mechanicznych poruszanych za pomocą sił przyrody, w wyniku którego uszkodzeniu uległ prowadzony przez R. K. (1) samochód marki M. (...). Sprawca tej kolizji, kierujący innym pojazdem mechanicznym, drugim obok wyżej oznaczonego pojazdu, miał zawartą z Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. - pozwanym umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, dalej wskazywaną w tym uzasadnieniu jako „umowa ubezpieczenia OC”.

Oznaczony powyżej pojazd stanowiący przedmiot praw K. K. – poszkodowanej należał do pojazdów oznaczonych na rynku usług najmu pojazdów jako pojazd z segmentu (...).

W dniu 6 kwietnia 2020 roku dokonano zgłoszenia szkody pozwanemu powstałej w wyniku wyżej wskazanej kolizji drogowej. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2020 roku pozwany poinformował poszkodowaną o konieczności kontaktu telefonicznego w celu wynajęcia pojazdu zastępczego oraz o akceptowanych przez ubezpieczyciela stawkach najmu pojazdu zastępczego z segmentu (...), w wysokości 210,00 zł brutto za dobę w przypadku najmu pojazdu we własnym zakresie.

W dniu 6 kwietnia 2020 roku K. K. zawarła z M R. spółką
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. – powódką umowę najmu pojazdu zastępczego w segmencie (...), marki M. (...). W umowie oznaczono stawkę dzienną najmu na kwotę 279,00 zł netto za dobę, a jako termin zwrotu wpisano dzień 24 kwietnia 2020 roku. Umowę zawarto na czas określony, oznaczając czas trwania umowy na okres do czasu wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela, z przedłużeniem maksymalnym na czas niezwłocznej naprawy pojazdu.

Wyżej wskazana umowa w dniu 24 kwietnia 2020 roku została zmieniona
w ten sposób, że jej strony uzgodniły, iż wynajęty pojazd został zwrócony powodowi,
a w jego miejsce poszkodowana otrzymała pojazd klasy (...) marki M. (...).

W dniu 28 kwietnia 2020 roku powód wystawił poszkodowanej rachunek - fakturę vat na kwotę 6 177,06 zł brutto, z tytułu najmu pojazdu zastępczego marki M. (...), obejmującą okres najmu od dnia 6 kwietnia 2020 roku do 24 kwietnia 2020 roku, to jest 18 dni, przy zastosowaniu stawki 343,17 zł brutto za dobę. Termin płatności oznaczono w tym rachunku na 7 dni.

W dniu 23 czerwca 2020 roku poszkodowana K. K. zwróciła najmowany pojazd marki M. (...).

W dniu 23 czerwca 2020 roku poszkodowana – K. K. zawarła z powodem – (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. umowę przelewu wierzytelności z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego.

W dniu 26 czerwca 2020 roku powód wystawił poszkodowanej rachunek - fakturę VAT na kwotę 20 590,20 zł brutto z tytułu najmu pojazdu zastępczego marki M. (...), obejmującą okres najmu od dnia 24 kwietnia 2020 roku do dnia 23 czerwca 2020 roku, to jest 60 dni, przy zastosowaniu stawki 343,17 zł brutto za dobę. Termin płatności oznaczono w tym rachunku na dzień 30 czerwca 2020 roku.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2020 roku pozwany przyznał odszkodowanie w kwocie 6 300,00 zł z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Przy wyliczeniu wysokości odszkodowania pozwany uwzględnił 30 dni najmu pojazdu oraz stawkę za dobę w wysokości 210,00 zł brutto.

Pismem z dnia 13 lipca 2020 roku, powód wezwał pozwanego do zapłaty
w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania kwoty 20 467,26 zł, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności, tytułem uzupełniającego odszkodowania za koszty najmu pojazdu zastępczego. Pismo doręczono pozwanemu w dniu 20 lipca 2020 roku.

Pozwany nie zapłacił żądanej kwoty wskazanej w powyższym wezwaniu do zapłaty.

W dacie wyżej oznaczonej szkody poszkodowana K. K. wraz ze swoim małżonkiem posiadali łącznie do dyspozycji w gospodarstwie domowym cztery pojazdy, to jest uszkodzony w dniu 3 kwietnia 2020 roku wyżej wskazany pojazd marki M. (...), kolejny pojazd marki M. (...), który był używany przez K. K. i który był przedmiotem jej praw w wyniku zawartej przez nią umowy leasingu, w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, kolejny pojazd marki M. (...), który był uszkodzony w dacie wyżej wskazanej kolizji drogowej i pozostawał niesprawny oraz auto dostawcze marki P., używane przez pracowników prowadzonej przez męża poszkodowanej działalności gospodarczej.

K. K. prowadziła w dacie wyżej wskazanej kolizji drogowej jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług wykonywania makijażu permanentnego.

Ten samochód marki M., który był przedmiotem praw K. K. w wyniku zawartej przez nią umowy leasingu, w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w czasie wyżej wskazanej kolizji drogowej, był zaewidencjonowany jako środek trwały przedsiębiorstwa prowadzonego przez K. K.. Pojazdu tego używała K. K.. Używała go także w kilku dniach poprzedzających kolizję drogową z dnia 3 kwietnia 2020 roku do wszystkich celów, w tym wykonywania przy jego pomocy czynności dnia codziennego.

Pojazdu zastępczego poszkodowana używała tak, jak uszkodzonego w wyżej wskazanej kolizji drogowej. Umowa leasingu dotycząca wyżej wskazanego samochodu marki M. (...), w wyniku której to był on przedmiotem praw K. K., nie zawierała postanowień wyłączających możliwość korzystania z niego dla innych celów aniżeli związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Stawka za najem pojazdów w 2020 roku zaliczanych do segmentu (...) mieściła się w granicach 189,00 zł - 632,52 zł netto, w przypadku najmu gotówkowego oraz w granicach 270,00 zł – 479,00 zł netto, dla najmu bezgotówkowego. Uzasadniony czas naprawy wskazanego powyżej pojazdu uszkodzonego w wyżej wskazanej kolizji drogowej, z uwzględnieniem procesu likwidacji szkody, wynosił osiemdziesiąt dni.

Sąd Rejonowy w tak ustalonym stanie faktycznym uznał powództwo za bezzasadne.

Sąd wskazał, że podstawą prawną odpowiedzialności ubezpieczyciela w realiach przedmiotowego przypadku za skutki wyżej wskazanego zdarzenia wywołującego szkodę jest umowa ubezpieczenia OC oraz przepis art. 822 k.c., zgodnie z którym przez umowę odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz umowa została zawarta. Podstawą odpowiedzialności strony pozwanej w niniejszej sprawie jest także ustawa z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2214).

Przepis art. 436 § 2 k.c. stanowi, że w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, samoistni posiadacze tych środków mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód na zasadach ogólnych, to jest na zasadzie winy. W realiach przedmiotowego przypadku bezspornym było, że sprawcą winnym zdarzenia wskazanego powyżej, był podmiot mający zawartą z pozwanym umowę ubezpieczenia OC. Pozwany jako ubezpieczyciel z umowy ubezpieczenia OC zawartej ze sprawcą szkody w majątku K. K., wstąpił na podstawie art. 805 k.c. w sytuację prawną tegoż sprawcy szkody odpowiadającego z mocy art. 436 § 2 k.c.

Z kolei powód był uprawniony do wytoczenia przedmiotowego powództwa, a to z uwagi na zawarcie umowy cesji wierzytelności z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego. Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Wierzyciel ma obowiązek zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów, na co wskazują art. 354 § 2, art. 362 k.c. i 826 § 1 k.c., co określa się ogólnie obowiązkiem minimalizacji szkody. Powyższe, w realiach przedmiotowego przypadku znajduje swoje podsumowanie w uchwale Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2017 roku, w sprawie o sygnaturze akt III CZP 20/17, gdzie Sąd Najwyższy wypowiedział się, że wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Oczywiście poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania oferty najmu pojazdu zastępczego, która byłaby najtańsza. Uznając, że sam fakt poszkodowania i konieczność aktywności poszkodowanego w zakresie likwidacji szkody jest sam w sobie na tyle obciążający i absorbujący, pierwszeństwo przyznać należy zapewnieniu poszkodowanemu komfortu, a nawet poczucia bezpieczeństwa i profesjonalnego wsparcia. Dodatkowo, pojazd zastępczy powinien odpowiadać potrzebom realizowanym przez poszkodowanego przez pojazd, który został uszkodzony.

W przedmiotowej sprawie okoliczność, czy pozwany złożył poszkodowanemu propozycję najmu spełniającą w rzeczywistości cechy oferty, czy też nie, nie ma znaczenia. Jest tak, albowiem, poszkodowana w okresie szkody posiadała inny, sprawny pojazd, którym mogła zastąpić ten uszkodzony. Pojazd również marki M.. Tej oceny Sądu nie zmieniło także twierdzenie poszkodowanej, iż nie miała ona mieć możliwości skorzystania tego pojazdu, bowiem – jak twierdziła - samochód ten był przedmiotem umowy leasingu i nie mógł być wykorzystywany do celów prywatnych. W istocie umowa leasingu zawarta pomiędzy poszkodowaną a leasingodawcą nie zawierała postanowień wyłączających taką możliwość. Poszkodowana mogła zatem wykorzystywać przedmiot leasingu w okresie, gdy uszkodzony był jej inny samochód, także M. (...), mogła tak czynić do wszystkich celów, w tym czynności życia codziennego, co z resztą czyniła w okresie kilku dni poprzedzających wyżej oznaczoną kolizję drogową, kiedy to jej małżonek używał pojazdu marki M. (...), który to pojazd uczestniczył w wyżej wskazanej kolizji drogowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy powództwo jako nieuzasadnione oddalił, albowiem nie sposób było uznać najmu pojazdu zastępczego za celowy i uzasadniony w sytuacji, w której poszkodowana dysponowała innym, sprawnym pojazdem, takiej samej klasy co samochód uszkodzony, którym mogła zastąpić uszkodzony samochód, nie generując przy tym dodatkowych kosztów.

Odnosząc się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, Sąd Rejonowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie powódka przegrała proces w całości, albowiem jej żądanie zostało w całości oddalone. Pozwana, która była reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru – adwokata, wnosiła o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, co uczyniła w odpowiedzi na pozew i następnie podtrzymywała takie żądanie w toczącym się procesie.

O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł zatem na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażającą się tym, że ten kto proces przegrał płaci temu kto proces wygrał poniesione przez wygrywającego koszty procesu.

Na koszty zasądzone od powódki na rzecz pozwanej złożyły się: stawka minimalna zastępstwa procesowego pozwanej reprezentowanej przez pełnomocnika z wyboru – adwokata, w kwocie 3 600,00 zł, ustalona na podstawie § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), uiszczone opłaty skarbowe od udzielonych przez pozwaną pełnomocnictw w łącznej kwocie 34,00 zł, wykorzystana w kwocie 330,00 zł zaliczka pozwanego na poczet wydatków w postępowania dowodowym.

Sąd ponadto nakazał zwrócić nadpłaconą przez pozwaną zaliczkę na poczet wydatków
w postępowaniu dowodowym, na podstawie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tzn.:

1.  naruszenie przepisu art. 233 §1 k.p.c. w związku z art. 327 (1) § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd Rejonowy jako bezspornych okoliczności, że w dniu 6.04.2020 r. dokonano zgłoszenia szkody pozwanemu powstałej w wyniku wyżej wskazanej kolizji drogowej, a w piśmie z dnia 7.04. 2020 r. pozwany poinformował poszkodowaną o konieczności kontaktu telefonicznego w celu wynajęcia pojazdu zastępczego oraz o akceptowanych przez ubezpieczyciela stawkach najmu pojazdu zastępczego z segmentu (...), w wysokości 210,00 zł brutto za dobę w przypadku najmu pojazdu we własnym zakresie - w sytuacji gdy ze swobodnej oceny tego dowodu wynika, iż powód w piśmie procesowym z dnia 20.01.2021 r. (na str. 4 tego pisma, k. 56-63) zajął takie stanowisko, że zaprzecza twierdzeniom odpowiedzi na pozew, chyba że je wyraźnie potwierdził - tym bardziej temu twierdzeniu, że zgłoszenie szkody nastąpiło 6.04.2020 r. a z zeznań świadka R. K. (1) na rozprawie w dniu 2.02.2021 r. wynika, iż próbował on zgłosić szkodę telefonicznie w dniu 6.04.2020 r. ale ostatecznie udało mu się to przez aplikację mobilną dopiero w dniu 7.04.2020 r.. (protokół rozprawy od 00:29:26 do 01:08:57), poza tym w tym piśmie z dnia 20.01.2021 r. (str. 5 dół-6 góra tego pisma, k. 56-63) powód zaprzeczył temu, żeby załączone do odpowiedzi na pozew pismo pozwanego z dnia 7.04.2020 r. informujące o ofercie najmu pojazdu zastępczego od pozwanego zostało wysłane do poszkodowanego K. K. ani, że zostało ono doręczone, a doręczeniu takiego pisma zaprzeczył też świadek R. K. (1) zeznając na rozprawie w dniu 2.02.2021 r. (protokół rozprawy od 00:29:26 do 01:08:57);

2.  naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 327 (1) § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 1(1) k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenie zebranego materiału dowodowego i nieuzasadnione pominiecie w stanie faktycznym przez Sąd Rejonowy, że wobec treści opinii pisemnej z dnia 19.06.2021 r. biegłego sądowego inż. Ł. G. (k. 89-98) i jego opinii uzupełniającej na rozprawie w dniu 25.10.2021 r.(protokół rozprawy od 00:02:17 do 00:26:09) uzasadniony czas naprawy pojazdu M. (...) o nr rej. (...) z uwzględnieniem procesu likwidacji szkody wynosił 80 dni przez co zasadny najem pojazdu zastępczego przez okres 78 dni, a stawka powoda najmu w wysokości 279 zł netto tj. 343,17 zł brutto mieściła się w granicach stawek stosowanych przez wypożyczalnie pojazdów zastępczych, skoro stawka za najem pojazdów w 2020 roku zaliczanych do segmentu (...) mieściła się w granicach 189,00 zł - 632,52 zł netto w przypadku najmu gotówkowego oraz w granicach 270,00 zł - 479,00 zł netto dla najmu bezgotówkowego;

3.  naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 327 (1) § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 1(1) k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i nieuzasadnione pominięcie w stanie faktycznym przez Sąd Rejonowy, że w tej sprawie pozwany decyzją z dnia 30.06.2020 r. uznał swoją odpowiedzialność z tytułu najmu pojazdu zastępczego co do kwoty 6.300,00 zł, a odmówił uznania co do kwoty 20.467,26 zł (pozew z załącznikami 2-20, w tym decyzja pozwanego z dnia 30.06.2020 r. k. 11 i 1 lv);

4.  naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art 327 (1) § 1 i art. 368 §1(1) k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i nieuzasadnione pominiecie w stanie faktycznym przez Sąd Rejonowy jak doszło do zgłoszenia szkody w uszkodzonym pojeździe, braku poinformowania poszkodowanego o ofercie pozwanego zorganizowania mu pojazdu zastępczego oraz tego, że poszkodowany współpracował z pozwanym przy likwidacji szkody i tym samym nie naruszył żadnych swoich obowiązków, w sytuacji gdy okoliczności te wynikały przecież z wiarygodnych dowodów, a przede wszystkim z zeznań świadków K. K. (protokół rozprawy z dnia 02.02.2021 r. od 00:12:54 do 00:29:26 i protokół rozprawy z dnia 07.02.2022 r. od 00:04:32 do 00:15:32) i R. K. (1) (protokół rozprawy z dnia 02.02.2021 r. od 00:29:26 do 01:08:57 i protokół rozprawy z dnia 07.02.2022 r. od 00:15:32 do 00:26:32);

5.  naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 327 (1) §1 i art. 368 § 1(1) k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i nieuzasadnione pominiecie w stanie faktycznym przez Sąd Rejonowy, że w umowie najmu pojazdu zastępczego z dnia 06.04.2020 r. w pkt 6 zastrzeżono, że w przypadku rozwiązania przez poszkodowanego najemcę umowy przed terminem wynajmującemu powodowi przysługuje od najemcy kara umowna w kwocie 7.000 zł, a więc poszkodowany niezależnie od innych postanowień umownych i okoliczności sprawy, nie mógł bez skutków prawnych rozwiązać tej umowy w dowolnym terminie (umowa k. 66 i 67 - załącznik do pisma procesowego powoda z dnia 20.01.2021 r, k.56-63);

6.  naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 327 (1) § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodna ocenę zebranego materiału dowodowej o i przyjęcie przez Sąd Rejonowy (str. 4-5 uzasadnienia) na podstawie dowodu z umowy leasingu (k. 167-172) i z zeznań świadków K. K. i R. K. (1) (protokoły rozpraw z dnia 27.01.2021 r. i z dnia 07.02.2022 r.), że wobec tego, iż ta umowa nie zawiera postanowień wyłączających możliwość korzystania z pojazdu leasingowanego dla innych celów aniżeli związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to leasingowany w związku z prowadzoną przez poszkodowaną działalnością gospodarczą samochód M. (...) i zaewidencjonowany jako środek trwały przedsiębiorstwa poszkodowanej mógł być przez nią używany do wszystkich celów, w tym wykonywania czynności życia codziennego, skoro używała go do tych celów także w kilku dniach poprzedzających kolizję drogową z dnia 03.04.2020 r. w sytuacji gdy ze swobodnej oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie w podanym zakresie, w tym z zeznań świadka K. K. (protokół rozprawy z dnia 02.02.2021 r. od 00:12:54 do 00:29:26 i protokół rozprawy z dnia 07.02.2022 r. od 00:04:32 do 00:15:32) i z zeznań świadka R. K. (1) (protokół rozprawy z dnia 02.02.2021 r. od 00:29:26 do 01:08:57 i protokół rozprawy z dnia 07.02.2022 r. od 00:15:32 do 00:26:32), oraz z pozostałych dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w tym z dowodu z pisma poszkodowanej z dnia 10.05.2022 r. (które wpłynęło do Sądu w dniu 12.05.2022 r. wraz z załącznikami dotyczącymi umowy leasingu k. 164-166 i 167-172), zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego należało ocenić, że zaewidencjonowany jako środek trwały przedsiębiorstwa poszkodowanej leasingowany samochód M. (...) nie mógł zastąpić poszkodowanej uszkodzonego samochodu M. (...) o nr rej. (...), ponieważ zgodnie z informacją od jej księgowej nie było możliwe korzystanie z pojazdu leasingowanego dla innych celów aniżeli związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą (okoliczności tej nie zaprzeczył pozwany ani w toku likwidacji szkody ani nawet w postępowaniu sądowym - okoliczność więc przyznana) i tym samym umowa leasingu nie musiała zawierać postanowień wyłączających możliwość korzystania z pojazdu leasingowanego dla innych celów, a to, że przez trzy / cztery dni przed wypadkiem kiedy z auta prywatnego poszkodowanej M. (...) zaczął korzystać jej mąż R. K. (2) to poszkodowana korzystała ze swojego samochodu leasingowanego nie ma znaczenia dla sprawy, skoro poszkodowana korzystała wcześniej z tego prywatnego samochodu po godzinach pracy, a jej mąż używał tego prywatnego samochodu przede wszystkim w godzinach pracy, do dojazdów do i z pracy, tak więc oboje mogli z niego korzystać po pracy;

7.  naruszenie przepisu prawa materialnego tj. przepisu art. 361 § 1 i § 2 k.c. w związku z art. 354 § 2. art. 362. art. 363. art. 415 w zw. z art. 436 § 2 zd. 1. art. 822 § 1 i § 2, art. 826 § 1 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd Rejonowy w tej sprawie, że poszkodowana K. K. w okresie szkody posiadała inny, sprawny pojazd marki M. (...), którym mogła zastąpić ten uszkodzony, bo umowa leasingu zawarta pomiędzy poszkodowaną a leasingodawcą nie zawierała postanowień wyłączających taką możliwość i zatem mogła go wykorzystywać w okresie, gdy uszkodzony był jej inny samochód M. (...) do wszystkich celów, w tym czynności życia codziennego, co z resztą czyniła w okresie kilku dni poprzedzających wyżej oznaczoną kolizję drogową i najem pojazdu zastępczego nie był celowy i ekonomicznie uzasadniony, co w ocenie Sądu Rejonowego uzasadniało oddalenia powództwa w całości, w sytuacji gdy, biorąc pod uwagę powyżej przedstawioną, prawidłową oceną zebranego w sprawie i wiarygodnego materiału dowodowego poszkodowana w tej sprawie K. K. nie mogła korzystać z leasingowanego samochodu do tych samych celów co jej samochód uszkodzony w wyniku zdarzenia z dnia 03.04.2020 r., ponieważ mogła używać go tylko do prowadzonej działalności gospodarczej, zatem poszkodowana w tej sprawie nie naruszyła żadnych swoich obowiązków, a nie otrzymując żadnej, realnej i zrozumiałej oferty najmu pojazdu zastępczego od pozwanego był uprawniona do skorzystania z oferty powoda według rynkowej stawki i do kontynuowania tego najmu przez uzasadniony okres 78 dni najmu, a tym samym wydatki za najem pojazdu zastępczego (w wyższej wysokości niż uznane przez pozwanego) były jak najbardziej celowe i ekonomicznie uzasadnione, co oznaczało w tej sprawie zasadność powództwa w całości w tej sprawie.

Apelujący wniósł o zmianę punktu 1. zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz powoda kwoty 20.467,26 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28.07.2020 r. do dnia zapłaty oraz zmianę punktu 2. zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o kosztach procesu według norm prawem przepisanych w I instancji, a jeśli Sąd Okręgowy w Łodzi uzna to za uzasadnione - z powodu nierozpoznania istoty sprawy lub wystąpienia nieważności postępowania apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi. Apelujący wniósł ponadto o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm prawem przepisanych.

Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane wprawdzie w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, jednak w ocenie Sądu Okręgowego w wyniku błędnej oceny tego materiału dowodowego sprowadzającego się do uznania, że poszkodowana w okresie szkody posiadała inny, sprawny pojazd, którym mogła zastąpić ten uszkodzony i w związku z tym wynajęcie przez nią pojazdu zastępczego u powoda nie było uzasadnione.

W pierwszej kolejności za prawidłowy należało uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie bez ich wszechstronnego rozważenia. W myśl powołanego wyżej przepisu ustawy Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.

Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, w szczególności dowodu z zeznań świadka K. K. złożonych na rozprawie w dniu 7 lutego 2022 r. oraz błędnej wykładni umowy leasingu operacyjnego nr (...) z dnia 22 lutego 2019 roku jako, że błędnie uznał, że skoro ta umowa nie zawiera postanowień wyłączających możliwość korzystania z pojazdu leasingowanego dla innych celów aniżeli związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to leasingowany w związku z prowadzoną przez poszkodowaną działalnością gospodarczą samochód M. (...), zaewidencjonowany jako środek trwały przedsiębiorstwa poszkodowanej mógł być przez nią używany do wszystkich celów, w tym wykonywania czynności życia codziennego. Świadek K. K. na rozprawie w dniu 7 lutego 2022 r. zeznała, że drugi posiadany przez nią pojazd w okresie szkody, również marki M. (...) był w czasie trwania szkody wciągnięty do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej poszkodowanej (salonu kosmetycznego) i nie mógł być użytkowany do celów innych niż związane z ta działalnością, ewentualnie do dojazdów do pracy (do klientek i do salonu) oraz powrotu z pracy do domu, o czym poszkodowana została poinformowana przez swoją księgową. Poszkodowana potrzebowała zatem drugiego samochodu, by zaspokoić prywatne potrzeby przemieszczania się, takie jak zawożenie dzieci do szkoły, czy też załatwiania swoich spraw.

Jak wynika z zeznań świadka R. K. (1), poszkodowana i jej mąż w czasie szkody dysponowali łącznie 4 pojazdami. Był to: dostawczy P. (...) zaewidencjonowany jako środek trwały przedsiębiorstwa męża poszkodowanej i wykorzystywany przez pracowników jego firmy budowlanej, pojazd M. (...) uszkodzony na skutek zdarzenia z dnia 3 kwietnia 2020 r. pojazd M. (...) w leasingu, w związku z działalnością gospodarcza poszkodowanej oraz pojazd prywatny, użytkowany przez męża poszkodowanej również marki M. (...), który, w okresie szkody pozostawał w naprawie. Mąż poszkodowanej odstawił to auto do naprawy na 3 lub 4 dni przed przedmiotowym zdarzeniem szkodzącym, a naprawa trwała 2 miesiące. W okresie między oddaniem swojego auta do naprawy a dniem szkody mąż poszkodowanej korzystał z jej samochodu prywatnego, a ona z M., który był w leasingu. W momencie gdy otrzymała auto zastępcze w związku ze szkodą z dnia 3 kwietnia 2020 r. przestała korzystać z auta w leasingu.

Mając powyższe na uwadze, trudno zgodzić się z konkluzją Sądu Rejonowego, że poszkodowana dysponowała innym, sprawnym pojazdem, takiej samej klasy co samochód uszkodzony, którym mogła zastąpić uszkodzony samochód, nie generując przy tym dodatkowych kosztów, skoro kilkudniowe korzystanie przez poszkodowaną z leasingowanego pojazdu do celów prywatnych było niezgodnie z jego przeznaczeniem, a wiec całkowicie nieuprawnione i spowodowane szczególną przecież sytuacją jaką była awaria samochodu jej męża, co także trafnie podniesiono w apelacji powoda.

Pozostałe zarzuty naruszenia art. 233 §1 k.p.c. podniesione w powiazaniu z art. 327 ¹§ 1 k.p.c. i art. 368 § 1 ¹ k.p.c. choć odnoszą się do podstawy faktycznej orzeczenia, to w istocie dotyczą dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny prawnej roszczenia powoda. Z tej przyczyny zarzuty te jedynie literalnie odnoszą się do podstawy faktycznej orzeczenia. Sąd Okręgowy zatem odniesie się do nich w połączeniu z zarzutem niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 i § 2 k.c. w związku z art. 354 § 2. art. 362. art. 363. art. 415 w zw. z art. 436 § 2 zd. 1. art. 822 § 1 i § 2, art. 826 § 1 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Jak już zostało wyżej wykazane poszkodowana K. K. w okresie szkody nie posiadała innego, sprawnego pojazdu, którym mogła zastąpić uszkodzony. Nie sposób uznać, by umowa leasingu zawarta pomiędzy poszkodowaną a leasingodawcą choć nie zawierała postanowień wyłączających dopuszczała taką możliwość. Poszkodowana nie mogła wykorzystywać leasingowanego pojazdu M. (...) w okresie, gdy uszkodzony był jej inny samochód również marki M. (...) do wszystkich celów, w tym czynności życia codziennego, co wynikało z faktu, ze pojazd ten był wciągnięty do ewidencji środków trwałych jej działalności gospodarczej, auto miało limit kilometrów oraz było i mogło być wykorzystywane przez nią jedynie do pracy, to jest do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym do dojazdów do klientek i do salonu.. Poszkodowana poza tym mogła go użytkować co najwyżej do dojazdów do pracy, o czym została poinformowana przez księgową ze swojego biura rachunkowego. Poszkodowana w okresie szkody nie dysponowała żadnym innym samochodem, którego mogłaby używać do celów prywatnych, tj. zawożenia dzieci do szkoły czy załatwiania swoich spraw. Powyższe okoliczności wynikają z zeznań świadków R. K. (1) i K. K., które nie były kwestionowane w toku postępowania przed Sądem I instancji. Natomiast to, że w okresie kilku dni poprzedzających wyżej oznaczoną kolizję drogową korzystała do celów prywatnych z pojazdu, którego była leasingobiorcą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ poszkodowana czyniła to w sposób nieuprawniony.

Ponadto uznać należało, że K. K. nie otrzymując żadnej, realnej i zrozumiałej oferty najmu pojazdu zastępczego od pozwanego uprawniona była do skorzystania z oferty powoda według rynkowej stawki i do kontynuowania tego najmu przez uzasadniony okres 78 dni najmu, a tym samym wydatki za najem pojazdu zastępczego (w wyższej wysokości niż uznane przez pozwanego) były jak najbardziej celowe i ekonomicznie uzasadnione, co oznaczało w tej sprawie zasadność powództwa w całości w tej sprawie. Z nagrania telefonicznego zgłoszenia szkody na płycie CD załączonego do akt sprawy nie wynika, czy szkoda była zgłaszana elektronicznie lub telefonicznie. Dowodem poinformowania poszkodowanego o najmie pojazdu zastępczego i jego warunkach od pozwanego z pewnością nie jest załączony do odpowiedzi na pozew wydruk bez nazwy rozpoczynający się od Zakładka (...). Dokument ten nie zawiera żadnych szczegółów dotyczących warunków ewentualnego najmu. Z kolei z nagrania telefonicznego zgłoszenia szkody na płycie CD wynika, że zgłoszenia szkody w ten sposób dokonał R. K. (1), niebędący poszkodowanym w tej sprawie, gdyż był w momencie szkody kierującym pojazdem. Pozwany nie powoływał się ani nie przedstawił Sądowi żadnych dowodów na okoliczność, że kierował do R. K. (1) jakiekolwiek pisma zawierające propozycję najmu pojazdu zastępczego. Z kolei, co do pisma pozwanego z dnia 7 kwietnia 2020 r. informującego o ofercie najmu pojazdu zastępczego od pozwanego, adresowanego do poszkodowanego K. K., pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że pismo to zostało wysłane na adres poszkodowanej lub, że zostało jej doręczone. Pozwany w istocie nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność, że poszkodowana była informowana o ofercie najmu pojazdu zastępczego od pozwanego. Powód zaś złożeniu takiej oferty przez pozwanego w toku procesu kategorycznie zaprzeczał.

Nie można też uznać, by poszkodowana przyczyniła się do zwiększenia rozmiarów szkody. Zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą poszkodowanemu należy się naprawienie szkody w całości, w szczególności zgodnie z przepisem art. 363 k.c.. Pozwany nie przedstawił dowodów na poparcie swoich wskazanych twierdzeń co do przyczynienia się do zwiększenia szkody, przez co twierdzenia te nie są udowodnione. Powód nie miał też wpływu na długość najmu, bo długość tego najmu pojazdu zastępczego zależna jest od potrzeb poszkodowanego, a ograniczona jest jedynie datą otrzymania od pozwanego ubezpieczyciela przez poszkodowanego odszkodowania potrzebnego do naprawy jego uszkodzonego samochodu i czasem potrzebnym do dokonania tej naprawy albo odszkodowania potrzebnego do nabycia innego samochodu i czasem potrzebnym do jego nabycia, w takiej sytuacji jak ta gdzie poszkodowany nie dysponował własnymi środkami pieniężnymi potrzebnymi do przeprowadzenia wcześniej naprawy swojego uszkodzonego samochodu.

W toku postepowania powód podważał ważność umowy najmu pojazdu zastępczego dla poszkodowanego i cesji wierzytelności oraz faktury vat jako dokumentów prywatnych, jednakże pozwany będący profesjonalistą nie kwestionował ważności tych dokumentów w postępowaniu likwidacyjnym. Wobec powyższego zarzuty te należało uznać za bezpodstawne.

Co do treści umowy najmu pojazdu zastępczego, wskazać należy, że została zawarta zgodnie z wyrażoną w art. 353 ¹ k.c. zasadą swobody umów. Nie ma też znaczenia dla ważności tej umowy jak została wypełniona treść umowy najmu, maszynowo czy odręcznie, co zresztą w zakresie kary umownej świadczy o jej negocjowaniu pomiędzy stronami. Poza tym w dniu zawarcia umowy najmu strony umowy najmu pojazdu zastępczego nie wiedziały i nie mogły wiedzieć, jak długo będzie trwał najem pojazdu zastępczego, dlatego też umowa została zawarta na czas określony do wypłaty odszkodowania z możliwością automatycznego przedłużenia jej na niezwłoczny czas naprawy bądź na niezwłoczny czas nabycia innego samochodu w miejsce uszkodzonego. Strony nie mogły zatem w dniu zawarcia umowy przewidzieć, jaka będzie wysokość świadczenia z tytułu czynszu najmu pojazdu zastępczego i odnosić tego do wysokości potencjalnej kary umownej za zerwanie umowy. Nawet jeśli w ocenie pozwanego kara umowna z w/w umowy najmu była w zbyt dużym wymiarze to ta ocena nie powoduje, że przewidzenie jej przez strony w tej wysokości jest niedopuszczalne, ani że jest to klauzula abuzywna.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała zasadność samego najmu pojazdu zastępczego, natomiast sporne było to, jaki powinien uzasadniony okres naprawy uszkodzonego samochodu poszkodowanego i tym samym powiązana z nim co do zasady długość najmu pojazdu zastępczego oraz jaka powinna być dobowa stawka tego najmu. Zdaniem pozwanego zasadny był najem jedynie przez 30 dni wg stawki pozwanego tj. 210,00 zł brutto za dobę, kiedy w ocenie powoda najem zasadny był przez 78 dni wg stawki powoda 279 zł netto tj. 343,17 zł brutto. Jak wynika z opinii biegłego inż. Ł. G., uzasadniony czas naprawy pojazdu z uwzględnieniem procesu likwidacji szkody w pojeździe M. (...) o nr rej. (...) wynosił 80 dni, zaś zastosowana przez powoda stawka najmu w wysokości 279 zł netto tj. 343,17 zł brutto mieściła się w granicach stawek stosowanych przez inne podmioty gospodarcze zajmujące się wypożyczaniem pojazdów zastępczych. Biegły stwierdził również, ze okoliczność zgłoszenia przez poszkodowanego w dniu 17.06.2020 r. dodatkowych oględzin i ich dokonanie przez pozwanego w dniu 18.06.2020 r. - nie miało zasadniczego wpływu na liczenie okresu uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego, bowiem w ocenie biegłego przyjęcie odpowiedzialności przez pozwanego w dniu 5.06.2020 r. umożliwiało już poszkodowanemu rozpoczęcie procesu naprawy jego samochodu, uszkodzonego przez sprawcę ubezpieczonego od OC u pozwanego. Biegły szczegółowo uzasadnił również dlaczego uznał, że uzasadniony czas naprawy pojazdu z uwzględnieniem procesu likwidacji szkody w pojeździe M. (...) o nr rej. (...) wynosił 80 dni, wobec faktu, że najem w tej sprawie trwał tylko 78 dni, a także rzetelnie wyjaśnił zastosowana przez powoda stawka najmu w wysokości 279 zł netto tj. 343,17 zł brutto mieściła się w granicach stawek stosowanych przez inne podmioty gospodarcze zajmujące się wypożyczaniem pojazdów zastępczych. Wnioski opinii zostały przez biegłego podtrzymane na rozprawie w dniu 25.10.2021 r. w ustnej opinii uzupełniającej. Opinia ostatecznie nie była kwestionowana przez pozwanego.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne, czyli pozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Z kolei zgodnie z przepisem art. 362 Kodeksu cywilnego "jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron, zgodnie z przepisem art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu, zgodnie z przepisem art. 363 § 2 k.c. jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili', zgodnie z przepisem art. 826 § 1 k.c. "w razie zajścia wypadku ubezpieczający obowiązany jest użyć dostępnych mu środków w celu ratowania przedmiotu ubezpieczenia oraz zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia jej rozmiarów".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, jeszcze raz należy wskazać, że błędnie przyjął Sąd Rejonowy, iż poszkodowana wynajmując pojazd zastępczy przyczyniła się do zwiększenia rozmiarów szkody, bowiem w okresie szkody posiadała inny, sprawny pojazd, tej samej marki i klasy, co uszkodzony, którym mogła zastąpić ten uszkodzony. Poszkodowana nie miała możliwości skorzystania z tego pojazdu, samochód ten był przedmiotem umowy leasingu i nie mógł być wykorzystywany do celów prywatnych. Racje ma Sad Rejonowy, że umowa leasingu zawarta pomiędzy poszkodowaną a leasingodawcą nie zawierała postanowień wyłączających taką możliwość. Jednakże biorąc opierając się na przedstawionej powyżej, prawidłowej ocenie zebranego w sprawie i wiarygodnego materiału dowodowego poszkodowana K. K. nie mogła korzystać z leasingowanego samochodu do tych samych celów co jej samochód uszkodzony w wyniku zdarzenia z dnia 3 kwietnia 2020 r. ponieważ mogła używać go tylko do prowadzonej działalności gospodarczej, zatem poszkodowana w tej sprawie nie naruszyła żadnych swoich obowiązków, a nie otrzymując żadnej, realnej i zrozumiałej oferty najmu pojazdu zastępczego od pozwanego był uprawniona do skorzystania z oferty powoda według rynkowej stawki i do kontynuowania tego najmu przez uzasadniony okres 78 dni najmu, a tym samym wydatki za najem pojazdu zastępczego w dochodzonej wysokości zdaniem Sądu Okręgowego należało uznać za celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie najem pojazdu zastępczego był celowy i ekonomicznie uzasadniony, co prowadzić powinno do uwzględnienia powództwa w całości. Sąd Rejonowy swoje rozstrzygniecie oparł w istocie jedynie o błędną ocenę dowodu z umowy leasingu i z zeznań świadków K. K. i R. K. (1), która doprowadziła Sad I instancji do uznania, że leasingowany w związku z prowadzoną przez poszkodowaną działalnością gospodarczą samochód M. (...) i zaewidencjonowany jako środek trwały przedsiębiorstwa poszkodowanej mógł być przez nią używany do wszystkich celów, w tym wykonywania czynności życia codziennego, skoro używała go do tych celów także w kilku dniach poprzedzających kolizję drogową z dnia 3 kwietnia 2020 r. Jak jednak wynika z całokształtu zebranego i prawidłowo ocenionego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego materiału dowodowego K. K. nie mogła korzystać z leasingowanego samochodu do tych samych celów co jej samochód uszkodzony w wyniku zdarzenia z dnia 3 kwietnia 2020 r., ponieważ mogła używać go tylko do prowadzonej działalności gospodarczej, zatem poszkodowana w tej sprawie nie naruszyła żadnych swoich obowiązków.

Co do kosztów najmu pojazdu zastępczego, to były one celowe i ekonomicznie uzasadnione w celu naprawienia szkody w zakresie zastosowanej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego tej samej klasy, a dochodzone przez powoda roszczenie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z przedmiotową szkodą. Poza tym uzasadniony jest też okres najmu w sytuacji gdy poszkodowany nie dysponował środkami finansowymi na wcześniejsze przeprowadzenie czynności likwidacyjnych, czy to do nabycia innego samochodu, czy to do naprawy uszkodzonego samochodu. Powyższe znajduje uzasadnienie przede wszystkim w opinii biegłego oraz dowodu z przesłuchania w charakterze świadka poszkodowanej na te okoliczności.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uwzględnił apelację na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo w całości uwzględnił, a o kosztach procesu w I instancji, orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5141 zł. Na koszty powoda złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 3600 zł ustalone w oparciu o § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, opłata sądowa od pozwu w wysokości 1024 zł oraz kwota uiszczonej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 500 zł.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c., zasądzając w punkcie II. wyroku od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.824 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, w tym kwotę 1800 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego ustaloną w oparciu o w zw. z § 2 pkt 5) oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz kwotę 1024 zł uiszczona przez powoda tytułem opłaty sądowej od apelacji.