Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 roku Sąd Rejonowy w Kutnie w sprawie o sygn. akt I C 63/21 z powództwa (...) Bank S.A. we W. przeciwko J. P. o zapłatę:

zasądził od J. P. na rzecz (...) Bank S.A. we W.:

a)  kwotę 2.496,40 (dwa tysiące czterysta dziewięćdziesiąt sześć i 40/100) zł z odsetkami naliczanymi od dnia 26 lutego 2020 r. do dnia zapłaty, w wysokości 10 (dziesięć) %, jednak nie wyższej od czterokrotności stopy kredytu lombardowego ustalanej przez Narodowy Bank Polski, oraz nie wyższej od dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie,

b)  kwotę 167,35 (sto sześćdziesiąt siedem i 35/100) zł, z odsetkami naliczanymi od dnia 25 lutego 2020 r. do dnia zapłaty w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie,

c)  kwotę 217,91 (dwieście siedemnaście i 91/100) zł,

d)  kwotę 218,98 (dwieście osiemnaście i 98/100) zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 13 października 2015 r. pomiędzy pozwanym a powodem została zawarta umowa o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty nr (...). Na podstawie tej umowy powód przyznał pozwanemu limit kredytowy w wysokości 2.500 zł, zobowiązał się także do dostarczenia karty, rozliczania transakcji dokonanych przy jej użyciu oraz prowadzenia rachunku karty. Pozwany natomiast zobowiązał się do dokonywania spłaty kwot transakcji wraz z należnymi odsetkami i kwotami opłat i prowizji w wysokości co najmniej minimalnej kwoty spłaty podanej w wyciągu karty. Dla transakcji gotówkowych, bezgotówkowych i planu spłat ratalnych oprocentowanie wykorzystanego limitu kredytowego było równe czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP. W dniu zawarcia umowy oprocentowanie wykorzystanego limitu kredytowego ustalono w stosunku rocznym w wysokości 10% dla transakcji gotówkowych i bezgotówkowych oraz planu spłat ratalnych.

Pozwany po otrzymaniu i aktywacji karty dokonywał przy jej pomocy transakcji, z których do spłaty pozostało: 1.802,28 zł z tytułu transakcji gotówkowych oraz 694,12 zł z tytułu transakcji bezgotówkowych.

Wobec braku spłaty wymagalnego zadłużenia, strona powodowa podejmowała kontakt z pozwanym w celu polubownej spłaty zobowiązania, jednak bez skutku.

Z uwagi na niewywiązywanie się pozwanego z warunków umowy, a w szczególności nieuregulowanie w pełni dwóch wymaganych minimalnych spłat limitu kredytowego, powód wypowiedział pozwanemu umowę, a okres wypowiedzenia upłynął w dniu 4 lutego 2020 r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przywołane dowody, w postaci dokumentów, które nie zostały skutecznie zakwestionowane przez stronę pozwaną.

Wobec tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd pierwszej instancji uznał, iż powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Zasada odpowiedzialności pozwanego wynika z przepisów art. 720 § 1 k.c., art. 358 ¹ § 1 k.c., oraz art. 481 § 1 k.c. Sąd Rejonowy nie doszukał się podstaw do przyjęcia, że zawarta przez strony umowa była sprzeczna z przepisami Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2014 r. poz. 1497 ze zm.).

Pozwany kwestionował roszczenie powołując się na niekompletność przedłożonych dokumentów i brak rzetelnych wyliczeń. Nie zaprzeczał jednak, by zawarł umowę, nie przedstawił ponadto żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, które wskazywałyby na bezzasadność dochodzonego roszczenia. Pozwany nie zgłosił także żadnych wniosków dowodowych, nie przedstawił własnych wyliczeń, czy też wskazał konkretnie, które wartości są przez niego kwestionowane.

Nie ulega wątpliwości, że strony łączyła o przyznanie limitu kredytowego, a pozwany nie wywiązał się względem powoda ze swojego zobowiązania. Pozwany zobowiązał się zwrócić kwotę udzielonego limitu kredytowego wraz z należnymi odsetkami na warunkach określonych umową. Za udowodnione należało uznać, że doszło do akceptacji warunków umowy, a także do wydania karty i jej aktywacji. Powód przedstawił bowiem wykaz operacji dokonanych na rachunku karty, który potwierdza, iż pozwany w sposób aktywny korzystał z przyznanego limitu, czym potwierdził, iż wie o ciążącym na nim zobowiązaniu i zgadza się na jego warunki. W ocenie Sądu Rejonowego strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa. Samo blankietowe kwestionowanie dowodów przedstawionych przez stronę powodową nie zasługuje na uwzględnienie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, z jakiego stosunku zobowiązaniowego powód dochodzi zapłaty. W wystarczający sposób udokumentował również istnienie zobowiązania względem pozwanego w wysokości objętej żądaniem pozwu, zarówno co do należności głównej, jak i odsetek, przedstawił także dokumenty świadczące o wypowiedzeniu umowy, a tym samym wymagalności roszczenia.

Pozwany zobowiązał się zwrócić wypłaconą kwotę wraz z należnymi odsetkami i opłatami na warunkach określonych umową, miał świadomość zawarcia umowy, istnienia zobowiązania i konieczności jego uregulowania. Dostrzegając powołane okoliczności i po analizie warunków na jakich limit został udzielony Sąd Rejonowy ocenił, że powództwo jest zasadne w zakresie dochodzonych kwot oraz, że nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności uzasadniające oddalenie powództwa. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.

O odsetkach za opóźnienie w spełnieniu zasądzonego świadczenia pieniężnego Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 481 § 1 i 2 k.c., mając na uwadze również łączące strony regulacje umowne.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Na zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda kwotę 218,98 zł złożyły się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 200,00 zł, opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz koszt notarialnego uwierzytelnienia dokumentu pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi strony powodowej (k. 54v) w kwocie 1,98 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, skarżąc go w całości. Wydanemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwany ma zapłacić na rzecz powoda kwotę 2.496,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 26 lutego 2020 roku do dnia zapłaty wraz z kosztami postępowania, gdy tymczasem powód nie udowodnił swojej wierzytelności względem J. P.,

1.  nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie niekompletności dokumentów, które zostały przedstawione Sądowi przez powoda a także dokładnie wyliczonej kwoty żądania, co w ocenie pozwanego stanowi o braku przesłanek do wyroku zasądzającego roszczenie powoda,

2.  błędne wyliczenie odsetek zasądzonych w wyroku od pozwanego na rzecz powoda.

3.  J. P. wskazał, iż nie zgadza się z treścią wyroku sądowego z tego względu że powód nie złożył wszystkich dokumentów potrzebnych do rozpoznania sprawy, a także nie podał dokładnie wyliczonej kwoty żądania.

4.  pozwany ma wątpliwości czy łączyła go z powodem umowa o przyznanie limitu kredytowego, nigdy nie akceptował warunków umowy, albowiem były krzywdzące dla niego jako słabszej strony w wzajemnych relacjach z bankiem.

5.  pozwany twierdzi, iż wbrew twierdzeniom Sądu powód nie udokumentował swojego roszczenia względem pozwanego w kwocie 2.496,40 zł, oraz wysokości żądanych odsetek.

W konkluzji podniesionych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa (...) Bank S.A. we W., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi 1 instancji.

W odpowiedzi na apelację pozwanego, powód wniósł o jej oddalenie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego była bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niniejsza sprawa rozpoznawana jest w postępowaniu uproszczonym. W myśl art. 505 ¹³ § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505 ⁹ § 1 ¹ i 2 k.p.c. (tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55). Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, bez dokonywania analizy zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem w pozostałym zakresie.

Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je, jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.

Już w tym miejscu należy nadmienić, iż skarżący w złożonym środku zaskarżenia nie zawarł żadnych zarzutów naruszenia prawa materialnego.

W przedmiotowej sprawie pozwany podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania upatrując go nie w konkretnym przepisie lecz w zarzucie błędnych ustaleń faktycznych. Należy jednak wskazać, iż zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie może być odrębnym zarzutem apelacyjnym. Błąd w ustaleniach faktycznych nie jest błędem samym w sobie, ale efektem naruszenia przez Sąd jakiegoś innego przepisu normującego postępowanie dowodowe. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien więc być sformułowany w ten sposób, że najpierw należy wskazać naruszony przepis i sposób jego naruszenia, a dopiero uzasadniając ten zarzut wykazać błędne ustalenie stanu faktycznego jako następstwo tego naruszenia.

Zarzut nieprzedłożenia kompletu dokumentów pozwalających na uwzględnienie roszczenia nie mógł być skutecznie zakwestionowany tylko i wyłącznie w oparciu o taki pogląd powoda. Z przedstawionych przez powoda dokumentów bowiem wynika, że strony łączyła umowa o przyznanie limitu kredytowego, jak również wynikały z umowy warunki które pozwany zaakceptował, zobowiązując się do zwrotu udzielonego limitu kredytowego wraz z należnymi odsetkami. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 k.c., to na stronie powodowej spoczywa obowiązek udowodnienia zarówno zasadności, jak i wysokości określonej wierzytelności. Ciężar udowodnienia spoczywa bowiem na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony. W niniejszej sprawie, powód przedstawił wykaz operacji dokonanych na rachunku karty, z którego wynika, iż pozwany w sposób aktywny korzystał z przyznanego limitu, zatem wiedział o ciążącym na nim zobowiązaniu oraz jego dokładnych warunkach, konkretnych kwotach i odsetkach które wynikały z umowy. Pozwany zaprzecza udowodnionym twierdzeniom powoda, przy czym na podważenie tych twierdzeń nie przedstawia żadnych dowodów, przedstawiając jedynie swoje niezadowolenie.

Skarżący kwestionuje także wyliczenie odsetek w wyroku Sądu pierwszej instancji, co jednak jest bezzasadne, Skarżący nie wskazał na czym polega błędne wyliczenie odsetek. Pozwany zobowiązał się zwrócić wypłaconą kwotę wraz z należnymi odsetkami i opłatami na warunkach określonych umową. Podstawy do naliczania odsetek za opóźnienie należy doszukiwać się w treści art. 481 §1 k.c., zgodnie z którym jeżeli bowiem dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Sąd Okręgowy podziela przy tym pogląd, wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 października 1994 roku (por. I CRN 121/94, OSNC 1995/1/21), że dłużnik popada w opóźnienie, jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował powyższy przepis.

Podsumowując powyższy wywód stwierdzić należy, iż wywiedziona przez pozwanego apelacja nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, w związku z czym, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.