Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 września 2022 r., wydanym w sprawie
z powództwa T. B. przeciwko Towarzystwu (...)
i (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi:

1.  Umorzył postępowanie w zakresie kwoty 296,89 zł;

2.  oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 698,30 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok w części, tj. co do punktów 2. i 3. wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 233 § 1 k.p.c. oraz prawa materialnego, to jest art. 6 k.c. w wz. Z art. 232 k.p.c.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę powołanego w petitum apelacji pkt. 2. wyroku, poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda także kwoty
2 519,96 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 6 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty, zmianę pkt. 3. wyroku i orzeczenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za
I instancję stosownie do zmiany rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości oraz o przyznanie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się bezzasadna.

Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjął je za własne.

Przechodząc do analizy zgłoszonych zarzutów apelacyjnych wskazać należy, że zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. tylko pozornie dotyczyły oceny dowodów. Ocenę taką przeprowadza się na użytek zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Skarżący nie kwestionuje żadnego ustalenia faktycznego ani nie twierdzi, że Sąd Rejonowy pominął istotną okoliczność faktyczną, która wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd ten ustalił wysokość stawki najmu pojazdu, którą stosował powód, a także fakt zakwestionowania w postępowaniu likwidacyjnym wysokości wydatków na ten cel. Ubezpieczyciel zastosował niższą stawkę, którą wynegocjował z innymi firmami i uznał wiążący charakter tych stawek w procesie likwidacji spornej szkody. Oczekiwane przez powoda postępowanie dowodowe koncentrowało się na wykazaniu, że poszkodowany potrzebował pojazdu zastępczego
i skorzystał z pojazdu powoda na warunkach opisanych w pozwie. W tym zakresie Sąd Rejonowy ustalił okoliczności zgodne z twierdzeniami powoda. Kwestia zasadności stawki za najem pojazdu zastępczego nie należy do zagadnień podstawy faktycznej, a więc nie może być rozpatrywana
w kontekście oceny dowodów.

Trzeba podkreślić, że powód nie kwestionował okoliczności, że to on powinien udowodnić wysokość szkody w zakresie wydatków poniesionych na najem pojazdu zastępczego. Uznał jednak, że rynkowość stawki czynszu, którą przyjął powód jest bezsporna. Założenie to było bezpodstawne.

Wbrew zarzutowi naruszenia art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., strona powodowa nie sprostała obowiązkowi ciężarowi dowodu. Zgodnie z art. 229 k.p.c. nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Natomiast z art. 230 k.p.c. wynika, że gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej
o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. W przedmiotowej sprawie pozwany zakwestionował stawkę najmu pojazdu i to na dwa sposoby. Przede wszystkim, pozwany za bezzasadną uznał każdą stawkę wyższą niż 80 zł za dzień najmu, bo takie były oferty partnerów biznesowych ubezpieczyciela, które – zdaniem strony pozwanej – wyznaczają granicę kosztów celowych i ekonomicznie uzasadnionych. W tym ujęciu nie ma znaczenia rynkowość stawki zastosowanej przez powoda – takie oświadczenie pozwanego zostało zacytowane w apelacji. Stanowisko pozwanego zawierało jednak także zarzut dalej idący. Niezależnie od koncepcji zaprezentowanej powyżej, pozwany zarzucił, że i tak nie można przyjąć stawki powoda, gdyż nie ma ona charakteru rynkowego. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany napisał, że „kwestionuje stawkę za dobę najmu pojazdu zastępczego wskazana przez powoda” (k. 45), stawkę tę określił jako „rażąco zawyżoną” (k. 47). A
w akapicie trzecim na k. 47 wprost napisał, że „…stawka wskazana przez powoda została ukształtowana całkowicie dowolnie, według uznania przedsiębiorcy. Stawka ta jest zatem nieuzasadniona, nie wiadomo na jakiej podstawie została ustalona i nie może być traktowana jako stawka rynkowa, lecz wymuszona”. Nie można zatem uznać, że pozwany nie zanegował rynkowego charakteru stawki zastosowanej przez powoda. Wypowiedział się na ten temat wprost, co oznaczało, że wysokość stawki najmu była sporna,
a powoda obciążał ciężar dowodu w zakresie wykazania wysokości szkody. Brak inicjatywy dowodowej powoda prowadziła do oddalenia powództwa, gdyż wysokość szkody pozostała nieudowodniona.

Wobec powyższego, działając z mocy art. 385 k.p.c., Sąd Okręgowy oddalił apelację.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd odwoławczy orzekł zgodnie z wyrażoną w art. 98 i art. 99 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu i zasądził od przegrywającego spór powoda na rzecz pozwanego kwotę 450 tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego ustalone stosownie do § 2. pkt 2) w zw. z § 10. ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935).