Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30.07.2025 r., w sprawie o sygn. akt X P 1769/24, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa J. H. przeciwko (...) w Ł. o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy:

I. zasądził od (...) w Ł. na rzecz J. H. kwotę 25.549,41 złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie warunków pracy i płacy;

II. oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

III. zasądził od (...) w Ł. na rzecz J. H. kwotę 360,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

IV. nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 8.516,47 złotych.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy wydał na podstawie następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych:

Powódka została zatrudniona w pozwanym Urzędzie w 2000r., rozpoczęła pracę w (...), pracowała także w referacie finansowo-księgowym, referacie informacji i marketingu, a także w biurze obsługi klienta. Pracowała także w referacie nadzoru zewnętrznego który przekształcono w (...). Powódka ostatnio zajmowała w tym Wydziale stanowisko głównego specjalisty. Powódka oprócz zajmowanego stanowiska była jedynym pełnomocnikiem Dyrektora ds. kontroli towarów paczkowanych. Dyrektor miał kilku pełnomocników w różnych obszarach tematycznych działalności (...). Obszarem merytorycznym kontroli towarów paczkowanych zajmowała się w pozwanym Urzędzie powódka i G. M. zatrudniony również na stanowisku głównego specjalisty. Pismem z 22 stycznia 2024 roku powódka zwróciła się do Dyrektora o odwołanie z funkcji pełnomocnika ds. towarów paczkowanych. Pismem z 6 lutego 2024 r Dyrektor odmówiła z uwagi na wieloletnie doświadczenie powódki w zakresie towarów paczkowanych oraz z uwagi na fakt, że zespół zajmujący się tymi towarami pod powódki kierownictwem działa bez zarzutu, a dotychczasowa praca powódki oceniana jest wysoko merytorycznie i organizacyjnie. W dniu 28 listopada 2024 roku miało miejsce wręczenie powódce pisma o zmianie warunków pracy i płacy, wręczenie zostało dokonane przez ówczesną Dyrektor A. K. w obecności D. J. - kierownika referatu kadr i płac oraz kierowniczki laboratorium (...).

Pozwany Urząd wypowiedział powódce warunki pracy i płacy dotychczasowej umowy o pracę w ten sposób, że po upływie okresu wypowiedzenia zaproponował:

- miejsce wykonywania pracy (...) w Ł.,

- wynagrodzenie: mnożnik 2,90 tj. płaca zasadnicza 7622,77 zł, dodatek stażowy 20% płacy zasadniczej 1.524,55zł

- podległość organizacyjna – (...) w Ł..

Jako przyczynę wypowiedzenia warunków umowy o pracę wskazano: potrzebę zapewnienia przez pracodawcę obsady kadrowej w (...) w Ł. niezbędnej do realizacji planu kontroli towarów paczkowanych oraz rozwoju działalności a także dywersyfikacji zasobów kadrowych na obszarze właściwości miejscowej urzędu. Powódka została zaproszona do sali konferencyjnej. Ilość zaplanowanych kontroli towarów paczkowanych na 2025 rok wynosiła: w Ł. – 10, w P. (...) – 10, w Z. – 60, w K. – 60. W wydziałach zamiejscowych nie ma możliwości zaplanowania takiej samej ilości kontroli, co w Ł.. Tamtejsi pracownicy muszą wykonywać zarówno pracę metrologa, jak i kontrolera. Wydziały zamiejscowe w P. i w Ł. w 2024 roku nie wykonały wszystkich zaplanowanych kontroli. (...) sprzęt do wykonywania kontroli WZ w Ł. otrzymał w marcu 2024 roku. Wydział wykonał 6 z 10 zaplanowanych kontroli. Pismem z 20 września 2024 roku (...) w Ł. D. L. zwrócił się do Dyrektora pozwanego (...) o przeanalizowanie sytuacji pod kątem zwiększenia liczby etatów w (...) lub oddelegowanie pracownika (...) w Ł. do tamtejszego Wydziału. Wskazał, że od kilku lat rośnie zapotrzebowanie na usługi legalizacji i wzorcowania na terenie (...). Powstają nowe zakłady produkcyjne w których liczba przyrządów pomiarowych zgłaszanych do legalizacji ponownej waha się od kilkunastu do kilkudziesięciu. W ciągu zaledwie kilku lat liczba przyrządów pomiarowych co do których Wydział podejmuje czynności metrologiczne wzrósł z 3400 do ponad 4500 sztuk. (...) w Ł. rozmawiał też z powódką. Nie wnioskował o przeniesienie powódki personalnie, tylko o przesunięcie pracownika. Dodatkowo spodziewano się przejścia jednego pracownika na emeryturę. Dyrektor (...) zarządziła sporządzenie zestawień obciążenia pracą pracowników. G. M. w ocenie dyrekcji posiadał wystarczającą wiedzę, by szkolić innych pracowników z towarów paczkowanych. Przed wyborem powódki do przeniesienia Dyrektor analizowała sytuację kadrową urzędu, w tym w zakresie wykonywania kontroli towarów paczkowanych. Pracownikiem niedociążonym okazał się T. S., pracownik innego wydziału, dlatego Dyrektor zaproponowała temu pracownikowi przeniesienie na próbę do kontroli towarów paczkowanych, a następnie na stałe tak, aby G. M. szkolił tego pracownika. W ten sposób powódka została wytypowana do przeniesienia do Ł.. Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 8.516,47 zł.

Sąd Rejonowy zważył i ocenił, że powództwo podlegało uwzględnieniu, ponieważ pracodawca nie wskazał powódce kryterium, jakim kierował się wybierając właśnie powódkę do zmiany warunków pracy. Jednak ponieważ sama przyczyna wypowiedzenia warunków pracy i płacy była prawdziwa i strona pozwana ją udowodniła w toku procesu, dlatego – na podstawie art. 45 § 2 kp Sąd Rejonowy ocenił przywrócenie powódki na poprzednich warunkach za niecelowe i ze względu na niewskazanie kryterium wyboru zasądził trzymiesięczne odszkodowanie w wysokości wynikającej z art. 47 ¹ kp.

Sąd Rejonowy wyjaśnił, że niewskazanie kryterium przez pozwany Urząd oznaczało formalną wadliwość wypowiedzenia złożonego w trybie art. 42 kp. Kryterium nie zostało podane ani w piśmie o wypowiedzeniu, ani przy wręczaniu tego pisma, o czym świadczyły zeznania powódki i naczelnika referatu (...).

Sąd Rejonowy uznał, że prawdziwość przyczyny wypowiedzenia zmieniającego umowę powódki została udowodniona zeznaniami D. L. – naczelnika (...) w Ł., powołanymi dokumentami tj. wnioskami jego autorstwa skierowanymi do dyrekcji oraz zeznaniami byłego Dyrektora A. K.. Dowody te potwierdzały potrzebę zapewnienia przez pracodawcę obsady kadrowej w (...) w Ł. niezbędnej do realizacji planu kontroli towarów paczkowanych. Sąd Rejonowy nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika pozwanego, że pracodawca nie musiał podawać kryterium, bo tylko powódka była pełnomocnikiem Dyrektora ds. kontroli towarów paczkowanych. Po pierwsze, jak wskazał sąd I instancji, z treści akt osobowych i samego wypowiedzenia wynikało, że zajmowała stanowisko głównego specjalisty, tak samo jak drugi pracownik zajmujący się towarami paczkowanymi – G. M., który – i to po drugie – w ocenie Dyrektora miał odpowiednie kompetencje by szkolić innych pracowników z kontroli towarów paczkowanych. Brak wskazania kryterium wyboru akurat powódki był więc w ocenie sądu I instancji ewidentny, zwłaszcza w świetle tak szczegółowych zeznań Dyrektora (k. 71-72), odnośnie procesu prowadzącego do wyboru powódki. Funkcja pełnomocnika była dodatkowa, obok zajmowanego stanowiska pracy, co potwierdza zawarty w aktach osobowych wniosek o odwołanie pełnomocnictwa, zakończony odmową Dyrektora, z względu na wysokie kompetencje powódki. W końcu, skoro powódka była traktowana jak pracownik merytorycznie profesjonalny, o dodatkowym zakresie kompetencji, który przesądził o wypowiedzeniu warunków jej umowy (znajomość kontroli towarów paczkowanych), to miała tym bardziej prawo, gwarantowane do tego ustawą Kodeks pracy, dowiedzieć się od pracodawcy dlaczego po 25 latach ma zacząć świadczenie pracy w Ł..

Sąd Rejonowy wskazał, że powódka wygrała proces w rozumieniu art. 98 § 1 kpc. Sąd Rejonowy zasądził koszty zastępstwa procesowego 360 zł na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

Na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktów I i III.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. tj. art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na przyjęciu, iż pozwany zaniechał obligatoryjnego wymogu podania kryterium wyboru powódki w samym piśmie o wypowiedzeniu, w sytuacji, gdy zgodnie z zajmowanym przez powódkę stanowiskiem pracy, którego przedmiot konkretyzował zakres obowiązków powódki na zajmowanym stanowisku z dnia 14.09.2023, a w strukturze zatrudnienia u poznanego nie występowało analogiczne/podobne stanowisko pracy, nie zachodziła konieczność informowania powódki o przyczynach wyboru spośród większej liczny pracowników;

2. tj. art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na przyjęciu przez sąd, że:

a) powódka i świadek G. M. zatrudnieni byli na równorzędnych stanowiskach głównego specjalisty, w sytuacji, gdy z zeznań powódki i świadków wynika, że powódka zajmowała rodzajowo inne stanowisko niż świadek G. M., który był zatrudniony na stanowisku starszego specjalisty;

b) funkcja pełnomocnika ds. towarów paczkowanych była dodatkowa, obok zajmowanego stanowiska pracy głównego specjalisty, w sytuacji gdy zakres obowiązków powódki z dnia 14.09.2023 (dokument w aktach osobowych powódki) jednoznacznie wskazuje, że powódka była jedynym pracownikiem Wydziału Nadzoru i Koordynacji na stanowisku głównego specjalisty z zakresu towarów paczkowanych, dla którego przypisana została kompetencja kierownicza, związana z pełnieniem funkcji Pełnomocnika ds. towarów paczkowanych. Zakres obowiązków pracowniczych powódki uszczegółowiony został w zakresie obowiązków (dokument w aktach osobowych), stanowiących element umowy o pracę i był nierozerwalnie związany z zajmowanym stanowiskiem. Ten stan faktyczny potwierdził jednocześnie w zeznaniach świadek G. M..

3. naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dokonanie jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, tj. pominięcie przez sąd zeznań świadków D. J. i G. M., z których zeznań jednoznacznie wynika, że powódka zajmowała stanowisko głównego specjalisty z funkcją Pełnomocnika ds. towarów paczkowanych oraz koordynowała wszelkie działania w tym zakresie, natomiast świadek G. M. był zatrudniony na stanowisku starszego specjalisty.

4. tj. art. 98 § 1 k.p.c. poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w sytuacji gdy przy prawidłowej analizie materiału dowodowego i właściwej wykładni prawa materialnego, sąd zobowiązany był oddalić powództwo w całości i zasądzić zwrot kosztów od powódki.

II. naruszenie prawa materialnego

tj. art. 42 k.p. w zw. z art. 45 k.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozwany naruszył w/w przepisy poprzez niewskazanie powódce kryterium wyboru pracownika, w sytuacji, gdy wypowiedzenie warunków pracy i płacy następuje z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, podczas gdy u pozwanego nie występowało inne podobne stanowisko pracy, o tym samym stopniu zaszeregowania w zakresie kontroli towarów paczkowanych.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed sądem ii instancji wg norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na apelację powódka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Sąd II instancji przyjmuje za własne zarówno ustalenia faktyczne jak i ocenę materiału dowodowego oraz subsumpcję prawną wywiedzione przez Sąd Rejonowy.

Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 378 § 1 k.p.c. sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy „w granicach apelacji”, wskazane w tym przepisie, oznacza, iż sąd odwoławczy między innymi rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia, niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oraz kontroluje poprawność postępowania przed sądem I instancji, pozostając związany zarzutami przedstawionymi w apelacji, jeżeli są dopuszczalne, ale biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, ostatecznie orzeka co do istoty sprawy stosownie do wyników postępowania (uchwała składu siedmiu sędziów SN z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07).

Jeżeli sąd II instancji nie uzupełnia postępowania dowodowego ani, po rozważeniu zarzutów apelacyjnych, nie znajduje podstaw do zakwestionowania oceny dowodów i ustaleń faktycznych orzeczenia sądu I instancji, może te ustalenia przyjąć za podstawę faktyczną swojego orzeczenia. W takiej sytuacji jest wystarczające, aby stanowisko to znalazło wyraźne odzwierciedlenie w uzasadnieniu sądu odwoławczego. Podzielając zatem ustalenia faktyczne i konstatacje prawne sądu I instancji, sąd II instancji nie ma obowiązku przeprowadzania na nowo własnej oceny dowodów, powtarzania ustaleń faktycznych, a do wydania orzeczenia wystarcza potwierdzenie argumentów prawnych sądu pierwszej instancji (wyrok SN z 1 października 1998 r., I PKN 363/98, OSNP 1999/21/683, wyrok SN z 8 października 1998 r., II CKN 923/97, OSNC 1999/3/60, wyrok SN z 15 stycznia 2004 r., II CK 349/2002, LEX nr 599530).

Zdaniem apelującego, sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w wyniku których sąd ten błędnie przyjął, że pozwany zaniechał obligatoryjnego wymogu podania kryterium wybory powódki w samym piśmie o wypowiedzeniu, w sytuacji, gdy zgodnie z zajmowanym przez powódkę stanowiskiem pracy, którego przedmiot konkretyzował zakres obowiązków powódki na zajmowanym stanowisku z dnia 14.09.2023, a w strukturze zatrudnienia u poznanego nie występowało analogiczne/podobne stanowisko pracy, nie zachodziła konieczność informowania powódki o przyczynach wyboru spośród większej liczny pracowników. Apelujący podnosił, że sąd ten wybiórczo potraktował zeznania świadka G. M. i w konsekwencji wadliwie uznał, że G. M. był również zatrudniony jak powódka na stanowisku głównego specjalisty. Nadto apelujący podnosił, że Sąd Rejonowy dokonał wadliwiej oceny, że pełnienie funkcji pełnomocnika ds. towarów paczkowanych było dodatkową funkcją obok zajmowanego stanowiska pracy.

Podkreślenia wymaga, iż jeśli apelujący chce podważyć sędziowską ocenę dowodów, nie może ograniczyć się do przedstawienia własnej oceny. Nie wystarczą stwierdzenia, że ustalenia faktyczne są wadliwe ani też wskazanie stanu faktycznego, który - zdaniem skarżącego - odpowiada rzeczywistości. Taki sposób podważania sędziowskiej oceny, stanowi zwykłą polemikę, która nie może odnieść skutku.

W dniu 28 listopada 2024 roku powódka otrzymała od pozwanego pismo o zmianie warunków pracy i płacy. Jako powód wypowiedzenia zmieniającego pozwany wskazał ,,potrzebę zapewnienia przez pracodawcę obsady kadrowej w (...) w Ł. niezbędnej do realizacji planu kontroli towarów paczkowanych oraz rozwoju działalności a także dywersyfikacji zasobów kadrowych na obszarze właściwości miejscowej urzędu.” W konsekwencji pozwany twierdził, że spełnił wszystkie wymogi formalne wypowiedzenia zmieniającego oraz wskazał prawdziwą i konkretną jego przyczynę.

Jednak ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z zeznań świadka D. J. korespondującymi z zeznaniami powódki, a także z zeznań byłego dyrektora (...) A. K. wynika, że pozwany dokonując wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy powódce, jednocześnie zaniechał obligatoryjnego wymogu podania kryterium wyboru. Apelujący zarzuty naruszenia, tak prawa procesowego jak i materialnego odnoszące się do braku wskazania powódce kryterium wyboru do wypowiedzenia zmieniającego upatrywał w nazewnictwie stanowisk powódki i świadka G. M.. Twierdził, że stanowiska pracy – powódki i G. M. różniły się zasadniczo od siebie nie tylko stopniem zaszeregowania, ale także zakresem pełnionych funkcji i zadań. Tym samym - jak argumentował, powódka niewątpliwie miała świadomość różnicy jakie występowały pomiędzy nimi.

Sąd Okręgowy pragnie wskazać, że o tożsamości stanowisk pracy nie decyduje nazewnictwo, ale w istocie rzeczywiste warunki zatrudnienia. Przyjmując taką optykę świadek G. M. – będący członkiem dwuosobowego zespołu do spraw kontroli towarów paczkowanych w Wydziale (...) i Koordynacji wykonywał ten sam rodzaj pracy co powódka.

Nie jest usprawiedliwiony zatem zarzut obrazy art. 42 § 1 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p.

Sąd Rejonowy podniósł, że nawet jeśli uznać, że prawdziwość przyczyny wypowiedzenia zmieniającego umowę powódki została udowodniona zeznaniami D. L. – naczelnika (...) w Ł. oraz zeznaniami byłego Dyrektora A. K., to formalne uchybienie po stronie pozwanego polegało na niewskazaniu kryterium wyboru powódki. Słusznie sąd I instancji zaakcentował, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, że pracodawca nie musiał podawać kryterium, bo tylko powódka była pełnomocnikiem Dyrektora ds. kontroli towarów paczkowanych.

W postanowieniu z 7 maja 2020 r. III PK 79/19 Sąd Najwyższy wskazał, że w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z powodu likwidacji jednego z analogicznych stanowisk pracy powinna być wskazana (na podstawie art.30 § 4 k.p.) także przyczyna wyboru pracownika do zwolnienia z pracy (kryteria doboru), chyba że jest ona oczywista lub znana pracownikowi, a pracownik zwalniany w trybie indywidualnym z przyczyn, które go nie dotyczą, powinien mieć możliwość dokonania oceny dokonanego mu wypowiedzenia, także w zakresie zastosowanych kryteriów doboru do zwolnienia. Przyczyna wypowiedzenia powinna być tak sformułowana, aby pracownik wiedział i rozumiał, z jakiego powodu pracodawca dokonuje wypowiedzenia i zawierać obiektywne, sprawiedliwe kryteria doboru pracownika do zwolnienia.

W postanowieniu z dnia 4 listopada 2020 r. III PK 152/19 Sąd Najwyższy stwierdził, że dopiero wskazanie kryteriów doboru pracownika do zwolnienia, jako uzupełnienie ogólnie określonej przyczyny rozwiązania stosunku pracy w postaci zmian organizacyjnych, uwidacznia cały kontekst sytuacyjny, w jakim doszło do zwolnienia konkretnej osoby i pozwala pracownikowi zorientować się, dlaczego to jemu złożono tej treści oświadczenie woli oraz podjąć próbę podważenia zasadności dokonanego przez pracodawcę rozwiązania stosunku pracy.

Z powyższymi poglądami Sąd Okręgowy w Łodzi w pełni się zgadza.

W takiej sytuacji pozwany powołując się w wypowiedzeniu zmieniającym na wskazane tam okoliczności w postaci ,,potrzeby zapewnienia przez pracodawcę obsady kadrowej w (...) w Ł. niezbędnej do realizacji planu kontroli towarów paczkowanych oraz rozwoju działalności a także dywersyfikacji zasobów kadrowych na obszarze właściwości miejscowej urzędu” - powinien nadto wskazać na kryteria, jakie zastosował proponując powódce przesunięcie jej do (...) w Ł.. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie przeprowadzone przez Sąd Rejonowy wykazało ponad wszelką wątpliwość, że kryterium takie nie zostało wskazane powódce w pisemnym wypowiedzeniu. Nie zostało ono też w inny sposób powódce zakomunikowane przy zachowaniu najwyższej staranności przed uruchomieniem przez nią sądowej procedury odwoławczej. Stąd pozwany, decydując się na wypowiedzenie warunków umowy o pracę powinien w samym oświadczeniu o wypowiedzeniu wskazać, dlaczego tej czynności dokonuje właśnie względem powódki, a nie G. M..

Wobec niewskazania powódce ww. kryteriów wyboru należy uznać, że wypowiedzenie dotknięte było uchybieniem formalnym, co skutkowało przyznaniem powódce odpowiedniego odszkodowania.

Nietrafny był także zarzut naruszenia art. 98 § 1 k.p.c. Biorąc pod uwagę wynik sprawy, o kosztach postępowania Sąd I instancji słusznie rozstrzygnął w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 98 k.p.c. W przedmiotowej sprawie pozwany ostatecznie przegrał sprawę, a zatem był on zobowiązany zwrócić powódce koszty procesu. Konsekwencją tego orzeczenia było zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 360 zł tytułem zwrotu kosztów procesu na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Orzeczenie o kosztach uznać należało zatem za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy z mocy art.385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną.

O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję w kwocie 180 zł wraz z odsetkami orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., a także § 9 ust. 2 w związku § 10 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.0.1964).