Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Decyzją z 10.12.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznego (...) Oddział w Ł. odmówił A. B. prawa do świadczenia przedemerytalnego ponieważ podana przyczyna rozwiązania stosunku pracy – likwidacja zakładu pracy, nie jest zgodna z aktualnym stanem prawnym zakładu pracy. Zakład stwierdził, że na dzień rozwiązania stosunku pracy czyli 31.01.2024 r. ubezpieczony udowodnił staż w wymiarze 40 lat, 6 miesięcy, 7 dni. ZUS uznał, że wnioskodawca nie spełnił warunku, że stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, natomiast pozostałe warunki spełnił.

(decyzja k. 17 akt ZUS)

Uznając powyższą decyzję za krzywdzącą, wnioskodawca złożył od niej odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Argumentował, że w wypowiedzeniu umowy o pracę, które otrzymał 31.11.2024 r. jako przyczynę pracodawca podał likwidację zakładu pracy. Wyjaśnił, że płatnik składek poinformował trzech zwalnianych przez niego 31.11.2024 r. pracowników, że zawiesza działalność gospodarczą i zakład pracy zostanie zlikwidowany.

(odwołanie k. 3)

W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie, wskazując, że na podstawie wpisu do (...) Zakład ustalił, iż płatnik składek z dniem 1.07.2024 r. zgłosił zawieszenie działalności gospodarczej i taki sam powód podał w dokumencie wyrejestrowującym samego siebie z ubezpieczeń. Pozwany podkreślił, że likwidacja zakładu pracy to trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności, a zawieszenie działalności nie ma takiego charakteru.

(odpowiedź na odwołanie k. 9)

Postanowieniem z 10.03.2025 r. Sąd Okręgowy ustanowił dla wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. (k. 22)

Na rozprawie z dnia 15.04.2025 r. – bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku w n/n sprawie – pełnomocnik z urzędu wnioskodawcy poparł odwołanie i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu odwołującemu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik ZUS wniósł natomiast o oddalenie odwołania, oświadczając, że sporne jest to, że doszło do rozwiązania stosunku pracy z powodu likwidacji zakładu pracy i z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.

(stanowiska stron e-prot. z 15.04.2025 r.: 00:00:44, 00:18:29, 00:22:42)

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

Wnioskodawca A. B. urodził się (...)

/niesporne/

Wnioskodawca był zatrudniony u płatnika składek H. C. prowadzącego własną działalność gospodarczą pod firmą Zakład Usług (...) z/s w Ł. na podstawie umowy o pracę z dnia 30.06.1999 r. w pełnym wymiarze czasu pracy jako konserwator w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni (...) w Ł. od dnia 1.07.1999 r. do dnia 31.01.2024 r. Płatnik składek wystawił dla wnioskodawcy świadectwo pracy z dnia 31.01.2024 r., w którym podał, że stosunek pracy z ubezpieczonym uległ rozwiązaniu na podstawie art. 30 par. 1 pkt 1 Kodeksu pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy – likwidacja zakładu pracy.

/świadectwo pracy k. 5-7/

Płatnik składek – H. C. rozpoczął prowadzenie własnej działalności od dnia 1.01.1993 r. na podstawie wpisu do (...). Płatnik składek podjął decyzję o prowadzeniu tej działalności ponieważ był to warunek do podjęcia współpracy na wykonywanie usług konserwatorskich dla Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w Ł.. Zakres ww. usług został bowiem sprywatyzowany w tej Spółdzielni. H. C. w ramach prowadzonej działalności przejął dotychczasowych pracowników ww. Spółdzielni. Przez cały czas płatnik składek wykonywał w ramach swojej działalności usługi konserwatorskie wyłącznie dla ww. Spółdzielni. W związku z tym zatrudniał w swojej firmie w badanym okresie ok. 4 pracowników na stanowisku konserwatora, a w tym wnioskodawcę. Współpraca z ww. Spółdzielnią stanowiła jedyne źródło dochodów firmy płatnika składek. Pracownicy firmy płatnika obsługiwali wyłącznie ww. Spółdzielnię. Ostatnia umowa o współpracę na wykonywanie usług konserwatorskich dla Spółdzielni (...) zawarta z płatnikiem składek zakończyła się z końcem stycznia 2024 r. Po zakończeniu tej umowy Spółdzielnia nie zamierzała zawrzeć kolejnej umowy z firmą płatnika. Od lutego 2024 r. obsługę konserwatorską Spółdzielni przejęła inna firma. Płatnik w związku z zakończeniem obsługi ww. Spółdzielni postanowił zlikwidować swoją firmę. W tym celu zwolnił swoich pracowników za wypowiedzeniem, w tym także wnioskodawcę, dochowując okresu wypowiedzenia zawartych umów o pracę, tak by stosunki pracy tych pracowników kończyły się z końcem stycznia 2024 r., czyli ww. umowy o usługi konserwatorskie dla ww. Spółdzielni. Płatnik składek zgłosił zawieszenie prowadzenia działalności do (...) od 1.07.2024 r. Płatnik prowadzi aktualnie likwidację majątku firmy. Płatnik składek nie zamierza wznawiać swojej działalności, lecz dąży do jej definitywnego zlikwidowania, albowiem współpraca z ww. Spółdzielnią została zakończona z końcem stycznia 2024 r., a sam H. C. jest już osobą starszą, ma 72 lata, jest emerytem i jest poważnie chory, wobec czego nie zamierza być już aktywnym zawodowo.

/zeznania świadka H. C. e-prot. z 27.03.2025 r.: 00:09:25, wydruk z (...) k. 8, świadectwo pracy wnioskodawcy k. 5-7, świadectwo pracy świadka S. S. (1) k. 36-38, decyzja o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego dla S. S. (1) k. 39-43, zeznania świadka S. S. (1) e-prot. z 15.04.2205 r.: 00:12:13, zeznania wnioskodawcy e-prot. z 27.03.2025 r.: 00;19:56 w zw. z e-prot. z 15.04.2025 r.: 00:20:04/

Od 1.07.2024 r. płatnik składek wyrejestrował siebie samego w związku z zawieszeniem prowadzenia działalności z ubezpieczeń społecznych.

/niesporne/

W dniu 19.11.2024 r. ubezpieczony złożył wniosek o świadczenie przedemerytalne, do którego dołączył świadectwo pracy wystawione przez płatnika z dnia 31.01.2024r., potwierdzające, że do rozwiązania umowy o pracę doszło z powodu likwidacji zakładu pracy.

/wniosek k. 1 akt ZUS, świadectwo pracy k. 7 -11 akt ZUS/

W dniu 2.12.2024 r. wnioskodawca złożył do ZUS dołączając do ww. wniosku pisemne oświadczenie pracodawcy z dnia 30.10.2023 r. o rozwiązaniu jego umowy o pracę z dnia 30.06.1999 r. z zachowaniem 3 miesięcznego terminu wypowiedzenia, który upłynie w dniu 31.01.2024 r. z powodu likwidacji zakładu pracy.

/pismo przewodnie wnioskodawcy k. 14 akt ZUS, pisemne oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę k. 15 akt ZUS/

W wyniku rozpoznania ww. wniosku ZUS (...) Oddział w Ł. wydał zaskarżoną decyzję z 10.12.2024 r., którą odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia przedemerytalnego, uznając, że ubezpieczony wykazał wszystkie przesłanki do przyznania tego świadczenia poza jedną, tj. że stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia, uznając, że podana przyczyna rozwiązania stosunku pracy – likwidacja zakładu pracy, nie jest zgodna z aktualnym stanem prawnym zakładu pracy.

/niesporne, a nadto decyzja k. 17 akt ZUS/

Sąd odtworzył powyższy stan faktyczny w zakresie spornych pomiędzy stronami postępowania okoliczności na podstawie dokumentów, których autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron i które nie budzą także w ocenie Sądu jakichkolwiek zastrzeżeń z urzędu co do ich autentyczności i wartości dowodowej, a nadto na podstawie zeznań świadków oraz przesłuchania wnioskodawcy, uznając, że ww. dowody wzajemnie ze sobą korelując, tworząc spójną, logiczną całość. Sąd uznał, że wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia n/n sporu okoliczności zostały przez wnioskodawcę udowodnione. Podkreślić należy, że jedyną sporną okolicznością była przyczyna zakończenia z powodem stosunku pracy przez płatnika składek, natomiast pozostałe przesłanki do przyznania świadczenia przedemerytalnego przez wnioskodawcę zostały w sposób bezsporny spełnione, co przyznał wprost pełnomocnik ZUS.

Sąd pominął na podstawie art. 235 [2] par. 1 pkt 5 k.p.c. zgłoszone wnioski dowodowe przez pełnomocnika wnioskodawcy, uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający wykazał okoliczności, które zamierzał udowodnić wnioskodawca, a dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w postulowanym przez pełnomocnika powoda kierunku jedynie zbędnie przedłużałoby postępowanie w sprawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne.

Sąd Okręgowy uznał, że wbrew stanowisku organu rentowego wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki, od których zależało nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych (j.t. Dz. U. z 2025 r. poz. 421 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 wskazanej ustawy(ust. 1) prawo do świadczenia przysługuje osobie, która, m.in:

1) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta oraz 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.

Spór w sprawie sprowadzał się do oceny prawidłowość dokonanej przez ZUS wykładni zastosowanego w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia „likwidacji” pracodawcy. Pozostałe przesłanki do przyznania ubezpieczonemu świadczenia przedemerytalnego nie były sporne, albowiem pełnomocnik ZUS wprost przyznał, że pozwany nie kwestionuje, iż zostały spełnione.

Sąd mając na uwadze treść art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, uznał na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż wnioskodawca spełnił wszystkie wymienione w nich warunki.

W realiach rozpoznawanej sprawy, gdzie jako pracodawca skarżącego występowała osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, mogły pojawić się wątpliwości interpretacyjne dotyczące tego, jak należy rozumieć „likwidację” takiego właśnie pracodawcy.

Należy podkreślić, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter jedynie deklaratywny i samoistnie nie kreuje prowadzenia działalności gospodarczej jako takiej.

Dlatego też możliwe są sytuacje, w których pomimo figurowania wpisu w ewidencji, działalność gospodarcza w istocie nie jest prowadzona, czy też odwrotnie – faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej pomimo wykreślenia wpisu.

Powyższe jest o tyle istotne, że organ rentowy podkreślał, iż niedokonanie wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej a jedynie zgłoszenie zawieszenia tej działalności przez płatnika składek sprzeciwia się uznaniu, iż doszło do likwidacji pracodawcy.

Sąd Okręgowy zważył zatem w tym kontekście, że w spornej kwestii likwidacji pracodawcy (osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą), wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 11 maja 2017 r., II UK 213/16. Orzeczenie zapadło na tle bardzo zbliżonego do rozpoznawanej sprawy stanu faktycznego, gdzie osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą także dokonała zgłoszenia zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. W konkluzji swoich rozważań Sąd Najwyższy wskazał, że skoro osoba fizyczna w związku z zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej rozwiązała stosunek pracy z ostatnim pracownikiem, to przestała być podmiotem zatrudniającym, a w konsekwencji uznać można, że została zlikwidowana jako pracodawca. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na to, że ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia „likwidacja pracodawcy”. Takiej definicji brak jest także na gruncie unormowań kodeksu pracy, chociaż termin ten pojawia się w treści art. 41 ¹ k.p. Ponadto posługują się nim także inne akty prawa pracy i prawa ubezpieczeń społecznych. Na tle wykładni art. 41 ¹ k.p. w orzecznictwie Sądu Najwyższego pierwotnie prezentowano stanowisko, zgodnie z którym likwidacja zakładu pracy to całkowite, stałe i faktyczne jego unieruchomienie jako całości (wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 1989 r., (...) PRN 62/88). Pogląd ten, akcentujący tzw. likwidację przedmiotową, wyrażany był w judykaturze przed nowelizacją Kodeksu pracy ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 24, poz. 110), wprowadzającą w miejsce zakładu pracy, jako podmiotu zatrudniającego, pojęcie pracodawcy. Nowelizacja ta wyeliminowała też z Kodeksu pracy termin „likwidacja zakładu pracy”, wiążąc w art. 41 ¹ i innych przepisach odnośne skutki prawne z „likwidacją pracodawcy”. Dało to asumpt do stwierdzenia, że skutki te powstają w razie utraty podmiotowości prawnej przez pracodawcę (zakład pracy w znaczeniu podmiotowym w dawnym rozumieniu k.p.), a nie w związku z całkowitym unieruchomieniem placówki zatrudnienia, tj. zniesieniem zakładu pacy w znaczeniu przedmiotowym. Od tamtej pory likwidację pracodawcy zaczęto łączyć z utratą jego bytu prawnego, a nie z faktyczną likwidacją placówki zatrudnienia (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 10 września 1998 r., (...) PKN 310/98; z 24 listopada 1998 r., (...) PKN 455/98, i z 4 października 2000 r., (...) PKN 57/2000). Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na to, że orzeczenia podejmujące temat likwidacji podmiotu zatrudniającego dotyczyły z reguły pracodawców będących jednostkami organizacyjnymi, podczas gdy z art. 3 k.p. wynika, że pojęcie pracodawcy jest szersze i obejmuje także osoby fizyczne. Sąd Najwyższy wskazał, że próbując określić, kiedy zachodzi likwidacja pracodawcy - osoby fizycznej, należy zgodzić się z tezą, według której samo wykreślenie tej osoby z ewidencji działalności gospodarczej nie może być utożsamiane z likwidacją pracodawcy w rozumieniu art. 41 ¹ k.p. Decyzja ta ma skutki administracyjnoprawne, a jej charakter jest deklaratoryjny, nie stanowi o zniesieniu podmiotowości prawnej zgłaszającego. Możliwe jest ponadto, że osoba ta zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej (i zatrudniania pracowników), tracąc przymiot przedsiębiorcy, na długo przed zgłoszeniem tego faktu do ewidencji działalności gospodarczej, albo też kontynuuje faktycznie taką działalność, zatrudniając w tym celu pracowników, mimo uprzedniego wykreślenia jej z ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto sama likwidacja jest pewnym procesem, zwykle rozciągniętym w czasie, obejmującym formalny stan związany z wyrejestrowaniem działalności w organie ewidencyjnym oraz faktyczne i trwałe zakończenie prowadzonej działalności i rozwiązanie w związku z tym stosunków pracy ze wszystkimi pracownikami w celu zakończenia działalności, z którą wiązało się prowadzenie zakładu pracy w znaczeniu przedmiotowym.

Sąd Okręgowy w n/n składzie podzielił w pełni pogląd prawny wyrażony w przytoczonym wyroku Sądu Najwyższego z 11 maja 2017 r., II UK 213/16, traktując zacytowaną argumentację, jako własne stanowisko w sprawie.

W tak zakreślonych ramach istniejącego pomiędzy stronami sporu Sąd zważył zatem, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynikało, że płatnik składek H. C. od lutego 2024 r. faktycznie nie prowadzi już działalności gospodarczej. Wymieniony płatnik nie dokonał dotąd wyrejestrowania swojej działalności gospodarczej z (...), ponieważ nadal prowadzi czynności związane z likwidacją swojej firmy. Działalność ta od 1 lipca 2024 r. była zawieszona. Z ustaleń wynika, że płatnik składek w listopadzie 2023 r. podjął kroki związane z zakończeniem prowadzenia działalności ponieważ jedyny podmiot - spółdzielnia mieszkaniowa, dla której wykonywał przez cały okres istnienia jego firmy usługi remontowe zrezygnowała z dalszej współpracy z płatnikiem. Płatnik składek nigdy nie współpracował z jakimkolwiek innym podmiotem. W związku z zakończeniem tej współpracy oraz z uwagi na wiek 72 lat i stan zdrowia H. C. podjął decyzję o całkowitym zakończeniu swojej aktywności zawodowej i definitywne zakończenie prowadzeniu swojej działalności. W związku z tym podjął szereg czynności zmierzających do likwidacji jego firmy, a w tym zwolnił w okresie od listopada 2023 r. do stycznia 2024 r. wszystkie dotychczas zatrudniane przez niego osoby – w tym wnioskodawcę, a także podjął czynności zmierzające do wyprzedaży majątku jego firmy, zgłosił do (...) zawieszenie działalności od 1.07.2024 r. i wyrejestrował siebie samego w związku z zawieszeniem prowadzenia działalności z ubezpieczeń społecznych. Oczywistym jest, że likwidacja zakładu pracy jest procesem, na który składa się szereg czynności związanych z definitywnym zakończeniem tej działalności.

Odnosząc rozważania do realiów niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że okoliczność, iż pracodawca wnioskodawcy nie dokonał wyrejestrowania działalności gospodarczej, a zgłosił w ewidencji jej zawieszenie, nie sprzeciwia się uznaniu, że doszło do likwidacji tego pracodawcy (podobnie orzekł też Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. III AUa 1286/16). Należy też podkreślić, że skarżący został zwolniony wraz ze wszystkimi innymi pracownikami płatnika w związku z likwidacją firmy płatnika, przy czym ubezpieczony otrzymał od pracodawcy pisemne rozwiązanie umowy o pracę z tego powodu w listopadzie 2023 r. za trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia, który upływał 31.01.2024 r. Likwidacja zakładu pracy została też podana przez pracodawcę w wystawionym dla wnioskodawcy świadectwie pracy. Od lutego 2024 r. ostatecznie płatnik zaprzestał faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym prowadzenie jej do końca stycznia 2024 r. wynikało jedynie z tego, że do końca stycznia 2024 r. była zawarta umowa o usługi ze strony firmy płatnika na rzecz jej jedynego kontrahenta czyli Spółdzielni (...), z którym to kontrahentem od lutego 2024 r. definitywnie zakończyła się współpraca firmy płatnika. Należy podkreślić, że jedynym powodem dla którego w ogóle H. C. rozpoczął prowadzenia działalności i założył swoją firmę była współpraca z ww. spółdzielnią mieszkaniową i był to przez cały czas istnienia firmy płatnika wyłączny powód prowadzenia tej działalności. Z momentem zakończenia współpracy, co zostało przesądzone pod koniec 2023 r., gdy płatnik dowiedział się, że spółdzielnia nie chce w przyszłości współpracować z jego firmą tylko z innym podmiotem – przestał tym samym istnieć powód, dla którego płatnik prowadził swoją działalność i dla którego zatrudniał w swojej firmie pracowników, a w tym wnioskodawcę. Logicznie przy tym płatnik wytłumaczył, że ma już 72 lata i mając prawo do emerytury, w opisanej sytuacji, podjął decyzję o całkowitym zakończeniu swojej aktywności zawodowej czyli o likwidacji swojej firmy, a także, że nie zamierza w przyszłości wznawiać tej działalności. Nie można też odmówić racjonalności tłumaczeniom płatnika, że przecież likwidacja firmy nie następuje z dnia na dzień – zwrócił na to przecież trafnie uwagę także Sąd Najwyższy w cytowanym wyżej orzeczeniu. W ocenie Sądu Okręgowego należało więc uznać, że rozwiązanie stosunku pracy z odwołującym nastąpiło z powodu likwidacji pracodawcy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Ponadto nie sposób nie zauważyć, że inny pracownik płatnika, który złożył zeznania w charakterze świadka w n/n sprawie tj. S. S., z którym płatnik także rozwiązał umowę o pracę z powodu likwidacji zakładu pracy, otrzymał jednak od ZUS decyzję przyznającą mu świadczenia przedemerytalnego z 22.11.2024 r. /k. 39-43/

W konsekwencji Sąd uznał, że wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Na marginesie, nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że nie doszło do likwidacji pracodawcy, to z pewnością stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących pracodawcy, a takie ustalenie także przesądza, że wnioskodawca nabywa prawo do świadczenia.

W odniesieniu do daty przyznania prawa do świadczenia Sąd zauważył, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek osoby zainteresowanej, od następnego dnia po dniu złożenia wniosku wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 3 i 4. Tym samym przepis ten odmiennie niż art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych określa początkowy moment powstania prawa do świadczenia przedemerytalnego, nie wiążąc powstania prawa do tego świadczenia z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, lecz z dniem złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami, wskazując kategorycznie, iż prawo ustala się od następnego dnia po dniu złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2012 r., II UK 209/11). Ostatni taki dokument w uzupełnieniu wniosku o sporne świadczenie odwołujący złożył 2.12.2024 r., bo wtedy złożył do ZUS dokument rozwiązania umowy o pracę z 30.10.2023 r. /pismo wnioskodawcy z prezentatą z dnia 2.12.2024 r. k. 14 ZUS, pisemne rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem 15 akt ZUS/.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na mocy art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. w związku z powołanymi przepisami zmienił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy przez pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie §15 ust. 2 w zw. z §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715).