Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Decyzją z 31 marca 2023 roku ( (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku K. B. z dnia 29 listopada 2022 roku, wobec orzeczenia przez Komisję Lekarską ZUS trwałej częściowej niezdolności do pracy, ponownie ustalił K. B. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2023 roku, tj. od nabycia uprawnień do renty na stałe.

[decyzja k. 22-23v. pliku II akt rentowych ZUS]

W dniu 8 maja 2023 roku odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. B., zaskarżając powyższą decyzję w całości i zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie przez Komisję Lekarską, że z dokumentacji medycznej, która prezentowała tożsame wyniki stanu zdrowia, wynikała całkowita niezdolność do pracy, co skutkowało naruszeniem art. 12 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji ubezpieczony wniósł o zmianę w całości zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na stałe.

[odwołanie k. 3-4v.]

W złożonej 18 maja 2023 roku odpowiedzi na odwołanie organ ZUS wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

[odpowiedź na odwołanie k. 6-6v.]

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

K. B. urodził się (...), legitymuje się wykształceniem średnim technicznym – technik elektronik. W przeszłości pracował jako pracownik umysłowy, a także prowadził działalność gospodarczą.

[bezsporne]

Decyzją Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, ubezpieczony był zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od 3 października 2012 roku 30 czerwca 2018 roku.

[decyzja k. 30-31]

Decyzją (...) Oddziału w Ł. z 23 marca 2005 roku, po rozpoznaniu wniosku z 13 stycznia 2005 roku, wnioskodawcy przyznano rentę okresową z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od 25 marca 2005 roku do 28 lutego 2006 roku.

[decyzja z 23 marca 2005 r. k. 43 pliku I akt rentowych ZUS]

Następnie, kolejnymi decyzjami organu rentowego wnioskodawcy było ponownie ustalane prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na dalsze okresy.

[decyzje k. 105, 120, 134, 148-149v. pliku I akt rentowych ZUS, k. k. 7-8v. pliku II akt rentowych ZUS]

Lekarz Orzecznik ZUS po przeprowadzeniu 27 grudnia 2022 roku bezpośredniego badania wnioskodawcy i dokonaniu analizy dokumentacji medycznej rozpoznał u wnioskodawcy: przewlekłą chorobę wieńcową, stan po zawale mięśnia sercowego ściany przedniej powikłanym wstrząsem kardiogennym w 2004 roku; stan po P. z implantacją stentu do LAD i po ponownej P. z powodu restenozy oraz po P. (...) w 2005 roku. Stan po (...) w listopadzie 2005; niedrożny pomost krążenia (...); cukrzycę typu 2 leczoną doustnie z polineuropatią oraz bark zamrożony lewostronnie. Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 27 grudnia 2022 roku wnioskodawca został uznany za trwale częściowo niezdolnego do pracy. Jednocześnie Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że nie jest on całkowicie niezdolny do pracy.

[opinia Lekarza Orzecznika ZUS z 27 grudnia 2022 roku k. 90-92 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 27 grudnia 2022 roku k. 18 pliku II akt ZUS]

Wobec powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika, w dniu 9 stycznia 2023 roku wnioskodawca złożył sprzeciw.

[sprzeciw k. 88-89 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS]

Na skutek sprzeciwu, Komisja Lekarska ZUS rozpoznając sprawę po przeprowadzeniu 20 stycznia 2023 roku bezpośredniego badania wnioskodawcy i dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, u wnioskodawcy rozpoznała: przewlekłą chorobę wieńcową, stan po zawale mięśnia sercowego ściany przedniej powikłanym wstrząsem kardiogennym w 2004; stan po P. z implantacją stentu LAD i po ponownej P. z powodu restenozy oraz po P. (...) w 2005; stan po (...) w listopadzie 2005 roku; niedrożny pomost LIMA-OM; niewydolność serca z EF 30% w okresie hemodynamiki krążenia (...); cukrzycę typu 2 leczoną doustnie z polineuropatią, zamrożony lewy bark oraz nadwagę ( (...) 27). Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z 20 stycznia 2023 roku wnioskodawca został uznany za trwale częściowo niezdolnego do pracy. Jednocześnie Komisja Lekarska ZUS uznała, że nie jest on całkowicie niezdolny do pracy.

[opinia Komisji Lekarskiej ZUS k. 90-92 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej , orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS k z 20 stycznia 2023 roku k. 20-21 pliku II akt ZUS]

Decyzją z 31 marca 2023 roku ( (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku K. B. z dnia 29 listopada 2022 roku wobec orzeczenia przez Komisję Lekarską ZUS trwałej częściowej niezdolności do pracy ponownie ustalił K. B. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2023 roku, tj. od nabycia uprawnień do renty na stałe.

[decyzja k. 22-23v. pliku II akt rentowych ZUS]

W na podstawie analizy danych z akt sprawy, z punktu widzenia biegłego kardiologa u wnioskodawcy stwierdzono złożoną wadę serca pod postacią dwupłatkowej zastawki aortalnej z niedomykalnością aortalną I stopnia i niedomykalnością mitralną I stopnia. Stan po przebytym zawale serca powikłanym wstrząsem kardiogennym w 2004 roku. Stan po zabiegu angioplastyki (...) (gałęzi przedniej zstępującej) z implantacją stentu – 2005. Stan po ponownym zabiegu angioplastyki (...) z powodu restenozy w stencie (2005 r.). Stan po kardiochirurgicznym zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego (tzw. bypassy/ (...)) – 2005 r. Przewlekły zespół wieńcowy (przewlekła choroba niedokrwienna serca). Chorobę wieńcowa wielonaczyniowa (z niedrożnością pomostu tętniczego LIMA do gałęzi marginalnej (obraz koronarografii z 2009 roku). Dysfunkcję skurczową mięśnia lewej komory serca z obniżoną frakcją wyrzutową (EF 28%, w poprzednich badaniach EF około 30%). Niewydolność serca III wg. (...).

W generalnej ocenie stan wnioskodawcy w porównaniu do poprzednich ocen (gdy był uznany za całkowicie niezdolnego do pracy) nie uległ jakiejkolwiek poprawie, nie był też od poprzednich ocen leczony przyczynowo, co pozwoliłoby na realną poprawę stanu.

Realnie oceniając, obecnie u wnioskodawcy istnieją cechy znacznego uszkodzenia mięśnia sercowego. W ostatnim badaniu ECHO (tj. USG serca ze stycznia 2023r.) uwidoczniono m.in. dysfunkcję skurczową mięśnia lewej komory serca (z oszacowaną frakcją wyrzutową EF-28%), dodatkowo stwierdza się duże powiększenie lewej komory serca do 63 mm. Globalnie taki wynik ECHO potwierdza znaczne uszkodzenie serca jako całości (jest także rokowniczo bardzo niekorzystnym paramatrem).

Z punktu widzenia kardiologicznego stwierdza się istnienie okresowej całkowitej niezdolności do pracy do 30 sierpnia 2024 roku, która jest kontynuacją wcześniej stwierdzonej całkowitej niezdolności do pracy.

[pisemna opinia biegłego z zakresu kardiologii dr. n. med. R. G. k. 19-21]

Pod względem diabetologicznym u K. B. rozpoznaje się cukrzycę typu 2, wyrównaną wystarczająco, powikłaną neuropatią cukrzycową bólową. Stan po zawale mięśnia sercowego powikłanym wstrząsem kardiogennym, leczonym inwazyjnie. Zespół metaboliczny. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa.

Wnioskodawca od 2004 roku choruje na cukrzycę typu 2. Jak wynika z zebranego wywiadu, początkowo był on leczony insuliną, ale aktualnie wnioskodawca leczony jest lekami doustnymi: M. 850 mg 3 x dziennie i J. 101 x 1 tabl. W chwili obecnej brak jest danych na objawowe niewyrównanie cukrzycy, glikemie na czczo do 110-140 mg%, po posiłkach do 160 mg%. Nie było konieczności hospitalizacji z powodu niewyrównanej cukrzycy, ale wnioskodawca skarży się na nasilające się objawy bólowej neuropatii cukrzycowej. Z punktu widzenia diabetologa cukrzyca w tym przypadku jest wyrównana wystarczająco i nie powoduje całkowitej niezdolności do pracy. Ubezpieczony mimo wszystko powinien pozostawać pod stałą ambulatoryjną opieką diabetologiczną i mieć systematycznie kontrolowany stopień wyrównania cukrzycy.

Na podstawie przeprowadzonego badania przedmiotowego i podmiotowego z punktu widzenia internisty – diabetologa stan zdrowia wnioskodawcy w przebiegu cukrzycy typu 2 aktualnie nie powoduje całkowitej niezdolności do pracy. W związku z rozpoznaniem cukrzycy istnieją przeciwwskazania w zajmowaniu stanowisk pracy. Wnioskodawca nie powinien pracować na wysokości, przy maszynach w ruchu, w zmiennych warunkach pogodowych i w trybie zmianowym o wykonywać ciężkich wysiłków fizycznych.

Ubezpieczony wymaga stałej opieki ambulatoryjnej diabetologicznej i neurologicznej, ale z punktu widzenia internisty – diabetologa aktualny stopień zaawansowania cukrzycy typu 2 w przypadku wnioskodawcy nie powoduje całkowitej niezdolności do pracy.

[pisemna opinia biegłego z zakresu diabetologii dr n. med. M. P. k. 34-35v.]

W ocenie powyższych biegłych brak jest potrzeby powoływania biegłych innych specjalności niż kardiologia i diabetologia.

[bezsporne]

Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o powołane dokumenty oraz opinię biegłego lekarzy specjalistów z zakresu kardiologii oraz diabetologii. Należy zwrócić uwagę, iż żadna ze stron – w zakreślonym przez Sąd terminie, nie zgłosiła zastrzeżeń do opinii wydanych przez powyższych biegłych.

Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał opinie biegłych za wiarygodne, gdyż są rzetelne i sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegli zdiagnozowali schorzenia, ocenili ich wpływ na sprawność organizmu i zdolność wnioskodawczyni do wykonywania pracy, odnosząc swą ocenę do jej doświadczenia i kwalifikacji zawodowych. Opinie biegłych są pełne, nie zawierają sprzeczności ani braków, które pozbawiałyby ich mocy dowodowej, zostały przekonująco uzasadnione, a zawarty w nich końcowy wniosek orzeczniczy logicznie wynika zarówno osobiście przeprowadzonych przez biegłych badań wnioskodawcy, jak i analizy dokumentacji medycznej. Sąd zważył, że uzyskał niezbędne wiadomości specjalne konieczne do ustalenia okoliczności faktycznych i do wydania rozstrzygnięcia końcowego w sprawie.

Podkreślić należy, że przy ocenie opinii biegłych lekarzy, Sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego.

[tak: wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1987 roku, II URN 228/87, (...), wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 4 lipca 2018 roku, III AUa 1328/17, LEX nr 2550815 ]

Sposób motywowania oraz stopień stanowczości wniosków wyrażonych w opinii biegłych jest jednym z podstawowych kryteriów oceny dokonywanej przez Sąd, niezależnie od kryteriów zgodności z zasadami wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego oraz podstaw teoretycznych opinii.

[tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2000 roku, I CKN 1170/98, OSNC 2001 nr 4 poz. 84]

Tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej.

[tak: wyrok Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2000 roku, II UKN 617/99, OSNAPiUS 2002/1/26]

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne i skutkowało zmianą zaskarżonej decyzji jak w sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1251) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1.  jest niezdolny do pracy;

2.  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3.  niezdolność do pracy powstała w wymienionych okresach składkowych lub nieskładkowych albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów;

4.  nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

W myśl art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).

Warunki wskazane w art. 57 powyższej ustawy muszą być spełnione łącznie by istniały podstawy do przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że odwołujący spełnia warunki określone w art. 57 ust. 1 pkt. 2-4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W odniesieniu do odwołującego się kwestią sporną było spełnianie jedynie warunku niezdolności do pracy.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim – opinii biegłego z zakresu kardiologii, Sąd ustalił, że wnioskodawca z przyczyn kardiologicznych jest okresowo całkowicie niezdolny do pracy do 30 sierpnia 2024 roku, a niezdolność ta jest kontynuacją wcześniej stwierdzonej całkowitej niezdolności do pracy. Stan wnioskodawcy w porównaniu do poprzednich ocen (gdy był uznany za całkowicie niezdolnego do pracy) nie uległ jakiejkolwiek poprawie, nie był też od poprzednich ocen leczony przyczynowo, co pozwoliłoby na realną poprawę jego stanu.

W ocenie Sądu biegli w swoich opiniach wytłumaczyli dlaczego w taki właśnie sposób ocenili zdolność wnioskodawcy do wykonywania pracy zarobkowej. Opinie biegłych oceniające stan zdrowia wnioskodawcy szczegółowo wyjaśniały dlaczego naruszenie sprawności organizmu skarżącego przekłada się na zdolność świadczenia przez niego jakiejkolwiek pracy. Brak jest przy tym, w ocenie Sądu, podstaw by kwestionować rzetelność i merytoryczną poprawność wydanych przez biegłych opinii, a w szczególności rzetelność i poprawność stwierdzającej całkowitą niezdolność skarżącego do pracy ze względów kardiologicznych opinię wydaną przez biegłego z zakresu kardiologii. Zostały one bowiem sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym jej przedmiot. Biegli, na podstawie przedstawionej dokumentacji leczenia, a w przypadku biegłej diabetolog – także osobistego badania wnioskodawczyni, zdiagnozowali schorzenia, ocenili stopień ich zaawansowania, a przede wszystkim jednoznacznie wypowiedzieli się co do sprawności organizmu wnioskodawcy i wpływu dolegliwości na jego zdolność do wykonywania pracy. Sąd uznał, że opinie są pełne, jasne i nie prowadziły do sprzecznych wniosków, a oceniały zdolność wnioskodawcy do pracy z punktu widzenia różnych lekarzy specjalistów, a co się z tym wiąże różnych schorzeń, na które cierpi ubezpieczony – stąd też nie można uznać za sprzeczność tego, że w ocenie biegłego kardiologa wnioskodawcy jest całkowicie niezdolny do pracy, a w ocenie biegłej diabetolog - nie.

Wnioskodawca, w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwagi na posiadane schorzenia kardiologiczne, jest więc osobą całkowicie niezdolną do pracy w okresie od 1 kwietnia 2023 roku do 30 sierpnia 2024 roku, a zatem przysługuje mu w tym okresie prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, gdyż spełnia również wszystkie pozostałe niezbędne przesłanki do jej przyznania, co było bezsporne.

Powyższe skutkowało zmianą zaskarżonej decyzji na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. – o czym orzeczono w sentencji wyroku.