Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r. znak: 010070/673/113663/2025 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., po rozpatrzeniu wniosku o wypłatę niezrealizowanego świadczenia wspierającego po zmarłej M. K. odmówił B. K. prawa do wypłaty tego świadczenia ponieważ na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ rentowy ustalił, że osoba zmarła nie była uprawniona do świadczenia wspierającego w dniu zgonu. (decyzja z 17 kwietnia 2025 r. w aktach ZUS)

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 5 maja 2025 r. złożyła B. K. nie zgadzając się z zapadła decyzją i podnosząc, że ZUS nie podał powodu dlaczego zmarła nie była uprawniona do świadczenia wspierającego. (odwołanie k. 3)

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. (odpowiedź na odwołanie k. 5-5v.)

Na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. wnioskodawczyni poparła odwołanie oświadczając, że zasięgnęła informacji na stronie ZUS, że może starać się o świadczenie ZUS. 21 stycznia decyzja stała się ostateczną i następnego dnia złożyła wniosek. (stanowisko procesowe ubezpieczonej e-protokół rozprawy z 2 lipca 2025 r. 00:00:17-00:03:29 – płyta CD k. 15)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. K. urodziła się w dniu (...)., a zmarła w dniu (...). (bezsporne)

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności(...) sygn. akt (...). (...).2024 wydał decyzję o przyznaniu M. K. świadczenia wspierającego. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna w dniu 21 stycznia 2025 r. na skutek złożenia przez M. K. (reprezentowaną przez B. K.) oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. (oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania k. 13, pismo Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania
o Niepełnosprawności k. 17)

W dniu 22 stycznia 2025 r. B. K. złożyła – w imieniu swojej matki M. K. – wniosek o świadczenie wspierające dla osoby z niepełnosprawnością. (wniosek
z 22 stycznia 2025 r. w aktach ZUS)

W dniu 13 lutego 2025 r. organ ZUS poinformował B. K., że umarza postępowanie
o przyznanie świadczenia wspierającego, gdyż na podstawie danych zapisanych w rejestrze PESEL ustalono, że M. K. zmarła 10 lutego 2025 r. (pismo z 13 lutego 2025 r.
w aktach ZUS)

W dniu 22 lutego 2025 r. B. K. złożyła wniosek o wypłatę niezrealizowanego świadczenia wspierającego. Na skutek tego wniosku, organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję. (wniosek z 22 lutego 2025 r. i decyzja z 17 kwietnia 2025 r. w aktach ZUS)

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Odwołanie jest zasadne i skutkowało zmianą zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.) celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. Świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b ³ ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), zwanej dalej „decyzją ustalającą poziom potrzeby wsparcia”, w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Jak zaś stanowi art. 4 ust. 3 ww. ustawy, w razie śmierci osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2, świadczenie wspierające pobierane przez tę osobę przysługuje osobie wspólnie z nią zamieszkującej i gospodarującej za pełny miesiąc, w którym nastąpił zgon, o ile świadczenie to nie zostało za ten miesiąc wypłacone już osobie, o której mowa w art. 3 ust. 2. Ustęp 4 tego artykułu stanowi natomiast, że roszczenie o wypłatę świadczenia wspierającego na zasadach określonych w ust. 3 wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia śmierci osoby, której świadczenie wspierające przysługiwało.

W toku postępowania Sąd ustalił, że zmarła M. K. – inaczej niż przyjął to organ rentowy – była uprawniona do świadczenia wspierającego. Decyzją Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. sygn. akt (...). (...).2024 zmarłej przyznano bowiem świadczenie wspierające. Decyzja ta stała się ostateczna (a dodatkowo prawomocna) w dniu 21 stycznia 2025 r. na skutek złożenia przez M. K. (reprezentowaną przez B. K.) oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania.

Jak bowiem stanowi art. 127a k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia
o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Natomiast zgodnie z art. 130 § 4 k.p.a., decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. Skoro zatem oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji o przyznaniu M. K. świadczenia wspierającego zostało złożone w imieniu zmarłej przed organem w dniu 21 stycznia 2025 r. i w związku z tym decyzja tego dnia stała się ostateczna, to zmarła od tego dnia była uprawniona do świadczenia wspierającego. W związku z tym należy również przyjąć, że w dniu śmierci M. K. była do tego świadczenia uprawniona. B. K. spełniała zatem warunki wypłacenia jej niezrealizowanego świadczenia określone w art. 3 ust. 2 ustawy o świadczeniu wspierającym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję orzekając jak w sentencji wyroku.