Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Decyzją z 24 sierpnia 2023 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. po rozpatrzeniu wniosku z 14 lutego 2023 r. odmówił A. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z przyczyn podanych
w uzasadnieniu.

Organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z 27 lipca 2023 r. ustaliła, że wnioskodawczyni jest częściowa niezdolna do pracy do 31 maja 2024 r.,
a częściowa niezdolność powstała 5 grudnia 2022 r.

Organ wskazał przy tym, że w ostatnim dziesięcioleciu przed zgłoszeniem wniosku
o rentę tj. od 14 lutego 2013 r. do 13 lutego 2023 r. wnioskodawczyni udowodniła okresy składkowe i nieskładkowe w ilości:

- okres składkowy: 3 lata, 10 miesięcy, 22 dni,

- okres nieskładkowy: 1 rok, 3 miesiące, 18 dni ograniczony do 1/3 okresów składkowych;

- łącznie: 5 lat, 2 miesiące, 10 dni.

W ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności tj. od 5 grudnia 2012 r. do 4 grudnia 2022 r. ubezpieczona udowodniła okresu składkowe i nieskładkowe w ilości:

- okres składkowy: 4 lata, 1 miesiąc, 2 dni;

- okres nieskładkowy: 1 rok, 4 miesiące, 11 dni, ograniczony do 1/3 okresów składkowych;

- łącznie: 5 lat, 5 miesięcy, 13 dni.

ZUS wskazał zatem, iż na podstawie przedłożonych dokumentów uznał za udowodnione okresy:

- okres składkowy: 12 lat, 7 miesięcy, 6 dni;

- okres składkowy zagraniczny krótszy niż rok: 0 lat 6 miesięcy, 0 dni;

- okres nieskładkowy: 2 lata, 5 miesięcy, 18 dni.

Łącznie: 15 lat, 6 miesięcy, 24 dni.

W konsekwencji organ rentowy wskazał, że odmawia ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ nie spełnia ona warunków wymaganych do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy tj. powstania niezdolności w okresie dłuższym niż 18 miesięcy od ustania ostatniego ubezpieczenia, które przypada na dzień 8 listopada 2019 r.
i jednoczesnego nieudokumentowania 20-letniego okresu składkowego i nieskładkowego.

(decyzja s. 65-66 akt rentowych)

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 28 września 2023 r. złożyła A. K., nie zgadzając się z powyższą decyzją i wskazując na dotykające ją problemy ze zdrowiem we wcześniejszym okresie, na dowód czego dołączyła dokumentację medyczną.

(odwołanie k. 3-9)

W złożonej w dniu 2 listopada 2023 r. odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania ubezpieczonej.

(odpowiedź na odwołanie k. 11-12)

Postanowieniem z 29 maja 2024 r. tutejszy Sąd ustanowił dla wnioskodawczyni pełnomocnika z urzędu spośród radców prawnych.

(postanowienie k. 67)

Na rozprawie w dniu 19 maja 2025 r., bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy poparł odwołanie i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu, oświadczając, że nie zostały one pokryte ani
w całości, ani w części.

(końcowe stanowiska stron e-protokół rozprawy z 19 maja 2025 r. 00:08:04-00:08:30 – płyta CD k. 154)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

A. K. urodziła się (...) Legitymuje się wykształceniem średnim technicznym w zawodzie technik-hotelarz. Ostatnio przez 2 lata pracowała przy sortowaniu pieniędzy w firmie zajmującą się ochroną mienia.

(bezsporne)

W ostatnim dziesięcioleciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę tj. od 14 lutego 2013 r. do 13 lutego 2023 r. wnioskodawczyni udowodniła okresy składkowe i nieskładkowe w ilości:

- okres składkowy: 3 lata, 10 miesięcy, 22 dni,

- okres nieskładkowy: 1 rok, 3 miesiące, 18 dni ograniczony do 1/3 okresów składkowych;

- łącznie: 5 lat, 2 miesiące, 10 dni.

W ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności tj. od 5 grudnia 2012 r. do 4 grudnia 2022 r. ubezpieczona udowodniła okresu składkowe i nieskładkowe w ilości:

- okres składkowy: 4 lata, 1 miesiąc, 2 dni;

- okres nieskładkowy: 1 rok, 4 miesiące, 11 dni, ograniczony do 1/3 okresów składkowych;

- łącznie: 5 lat, 5 miesięcy, 13 dni.

Łączny staż ubezpieczeniowy wnioskodawczyni wynosi:

- okres składkowy: 12 lat, 7 miesięcy, 6 dni;

- okres składkowy zagraniczny krótszy niż rok: 0 lat 6 miesięcy, 0 dni;

- okres nieskładkowy: 2 lata, 5 miesięcy, 18 dni.

Łącznie: 15 lat, 6 miesięcy, 24 dni.

(karta przebiegu zatrudnienia s. 61-64 akt rentowych)

Ostatni okres ubezpieczenia wnioskodawczyni ustał w dniu 8 listopada 2019 r.

(poświadczenie dla celów świadczeń emerytalno-rentowych s. 23-24 akt rentowych)

Lekarz Orzecznik ZUS po przeprowadzeniu w dniu 16 maja 2023 r. osobistego badania wnioskodawczyni oraz dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, rozpoznał u niej dyskoparię szyjną C4/C5, C5/C6, C6/C7 – stan po reoperacji z powodu przewodu przemieszczania implentu, stabilizacja płytką C4-5-6-7, epizod depresyjny, mieszane zaburzenia osobowości oraz zaburzenia somatyzacyjne. Orzeczeniem z dnia 16 maja 2023 r. Lekarz Orzecznik ZUS orzekł, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do 31 maja 2024 r., a data powstania częściowej niezdolności do pracy to 20 kwietnia 2023 r.

(opinia lekarska s. 130-131 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, orzeczenie Lekarza Orzecznika s. 35-36 akt rentowych)

W dniu 19 maja 2023 r. Główny Lekarz Orzecznik (...) Oddziału ZUS na podstawie art. 14 ust. 2d ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS przekazał sprawę do rozpatrzenia Komisji Lekarskiej Zakładu wskazując, że orzecznik przyznał częściową niezdolność do pracy, mimo że ubezpieczona ma orzeczoną niezdolność do samodzielnej egzystencji do czerwca 2023 r.

(pismo głównego Lekarza Orzecznika (...) Oddziału ZUS w Ł. s. 132 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej )

Po ponownym badaniu wnioskodawczyni, Komisja Lekarska ZUS po przeprowadzeniu w dniu 27 lipca 2023 r. osobistego badania wnioskodawczyni oraz dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, rozpoznała u niej mieszane zaburzenie osobowości z przebytą próbą samobójczą i somatyzacją objawów oraz zmiany zwyrodnieniowo dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego leczone operacyjnie 02-2022 C5/6; w 10-2022 C4/5 z reoperacją 04-2023 r. Orzeczeniem z dnia 27 lipca 2023 r. Komisja Lekarska ZUS orzekła, że ubezpieczona jest częściowo niezdolna do pracy do 31 maja 2024 r, a data powstania częściowej niezdolności do pracy to 5 grudnia 2022 r. Komisja stwierdziła również, że nie jest całkowicie niezdolna do pracy oraz nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu bezpośredniego badania i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej, w tym: dokumentacji z przebiegu leczenia ambulatoryjnego, kart informacyjnych z leczenia szpitalnego w okresie: 2022-2023, zaświadczeń o stanie zdrowia wystawionych przez lekarzy leczących w dniach: 3 lutego 2023 r., 20 kwietnia 2023 r., 25 kwietnia 2023 r. oraz wyników badań dodatkowych w aktach sprawy. Przy dokonywaniu ustaleń orzeczniczych uwzględniono: stopień naruszenie sprawności organizmu, rodzaj i charakter dotychczas wykonywania pracy, brak możliwości wykonywania pracy z III poziomie wykształcenia, wiek 42 lata, predyspozycje psychofizyczne, sprawność psychofizyczną organizmu w zakresie zdolności do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych.

(opinia lekarska s. 159-161 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS s. 57-58 odwrót akt rentowych)

Na skutek powyższych ustaleń, organ rentowy w dniu 24 sierpnia 2023 r. wydał zaskarżoną decyzję.

(decyzja s. 65-66 akt rentowych)

W sądowym badaniu neurologicznym u A. K. stwierdzono stan po przebytych trzech operacjach odcinka szyjnego kręgosłupa bez istotnych deficytów neurologicznych. Wnioskodawczyni przebyła uraz odgięciowy szyi. Z powodu nasilenia dolegliwości bólowych, szczególnie prawej kończyny górnej, 2 lutego 2022 r. przeprowadzono operację usunięcia przepukliny jądra miażdżystego C5/C6. Po zabiegu stan chorej był dobry.
Z powodu nasilenia dolegliwości bólowych wykonano (...) kontrolne kręgosłupa szyjnego
i zdecydowano się na reoperację, która została przeprowadzona 25 października 2022 r. Trzeci zabieg operacyjny miał miejsce 21 kwietnia 2023 r. z powodu nasilenia dolegliwości bólowych. W badaniu RTG i (...) kręgosłupa szyjnego stwierdzono przemieszczenie implantu C6/C7. Usunięto wtedy implant z przestrzeni C6/C7. Wykonano restabilizację oraz stabilizację C4/C5/C6/C7 płytką Z.. Po zabiegu stan chorej był dobry. W 2019 r. wnioskodawczyni była hospitalizowana w Oddziale Neurologicznym, gdzie wykonano jej szczegółową diagnostykę (...) przysadki mózgowej i (...) kręgosłupa szyjnego z powodu zaburzeń widzenia.
W badaniu neurologicznym nie stwierdzono objawów uszkodzenia układu nerwowego. Zalecono dalsze leczenie w Paradni (...) Psychicznego. W badaniu neurologicznym nie występuje znacznego stopnia naruszenia sprawności organizmu, które by powodowało długotrwałą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej w myśl ustawy o rentach
i emeryturach. Na rynku pracy wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, ale z przyczyn neurologicznych zdolną do wykonywania pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

U A. K. nie stwierdza się zatem niezdolności do wykonywania pracy zarobkowej zgodnej poziomem posiadanych kwalifikacji.

(opinia biegłej z zakresu neurologii lek. med. J. B. (1) k. 25-27)

W sądowym badaniu psychiatrycznym u wnioskodawczyni nie stwierdzono niezdolności do pracy. Zauważono, że w Instytucie (...) w W. rozpoznano u niej zaburzenia lękowo-depresyjne; w Szpitalu (...) w P. zaburzenia lękowe nie określone. W karcie porady ambulatoryjnej SPZOZ im. J. B. w K. widnieje rozpoznanie: zburzenia osobowości mieszane i inne cechy osobowości bierno-agresywnej i paranoicznej. Zaburzenia somatyzacyjne z somatyzacją w wywiadzie, a podczas pobytów w (...) – Państwowym Instytucie (...) rozpoznano: zaburzenia somatyzacyjne. Mieszane zaburzenia osobowości.

Zaburzenia somatyzacyjne i mieszane zaburzenia osobowości nie powodują naruszenia sprawności organizmu, które skutkują niezdolnością do wykonywania pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

(opinia biegłego z zakresu psychiatrii dr.n. med. T. N. k. 55-63)

W sądowym badaniu ortopedycznym u wnioskodawczyni rozpoznano mieszane zaburzenie osobowości oraz stan po trzykrotnej operacji kręgosłupa szyjnego. Z punktu widzenia biegłego lekarza ortopedy, na podstawie analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej, zebranego wywiadu oraz przeprowadzonego naocznego badania lekarskiego należy stwierdzić, że z ortopedycznego punktu widzenia nie stwierdza się niezdolności do pracy
u wnioskodawczyni zarówno w częściowym jak i całkowitym zakresie. Przeprowadzone naoczne badanie ortopedyczne wskazuje na znaczną agrawację dolegliwości, która uniemożliwia przeprowadzenie pełnego badania ortopedycznego. Agrawację dolegliwości potwierdza dokumentacja medyczna wnioskodawczyni oraz opinia sądowo-lekarska biegłej neurolog ujawniająca brak istotnych dolegliwości neurologicznych w trakcie badania. Dodatkowo na agrawację dolegliwości pod postacią obrony mięśniowej wskazuje pełna ruchomość stawów kończyn górnych bez dolegliwości neurologicznych.

Fakt przeprowadzenia trzykrotnej operacji kręgosłupa u wnioskodawczyni ma wpływ na przyznanie jej umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, który umożliwia jej pracę na stanowisku przystosowanym do tego stopnia niepełnosprawności, ale nie jest podstawą do uznana jej za osobę niezdolną do pracy.

(opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. P. S. k. 93-95, uzupełniająca opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. P. S. k. 121-122)

Nie było konieczne wydanie opinii przez biegłych z zakresu innych specjalności niż specjalności biegłych wymienieni powyżej.

(opinia biegłej z zakresu neurologii lek. med. J. B. (1) k. 25-27, opinia biegłego z zakresu psychiatrii dr. n. med. T. N. k. 55-63, opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. P. S. k. 93-95)

Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o powołane dokumenty oraz opinię biegłych lekarzy specjalistów z zakresu: neurologii, psychiatrii a także ortopedii.

Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał opinie biegłych za wiarygodne, gdyż są rzetelne i sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości
i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegli zdiagnozowali schorzenia, na które cierpi ubezpieczona, ocenili ich wpływ na sprawność organizmu i zdolność wnioskodawczyni do wykonywania pracy, odnosząc swą ocenę do jej doświadczenia
i kwalifikacji zawodowych. Opinie biegłych są pełne, nie zawierają sprzeczności ani braków, które pozbawiałyby ich mocy dowodowej, zostały przekonująco uzasadnione, a zawarty w nich końcowy wniosek orzeczniczy logicznie wynika zarówno z osobiście przeprowadzonych przez nich osobiści badań wnioskodawczyni jak i analizy dokumentacji medycznej. Sąd miał przy tym na uwadze, że pełnomocnik ubezpieczonej złożył zastrzeżenia do opinii wydanej przez biegłego lekarza ortopedę oraz wniósł przeprowadzenie ustnej opinii uzupełniającej celem wyjaśnienia nieścisłości występujących w opinii zasadniczej. W pisemnej opinii uzupełniającej biegły ustosunkował się jednak do wszystkich podniesionych zarzutów, podtrzymując swoją opinię dotychczasową. Stąd też Sąd uznał, że nie ma potrzeby dopuszczania dodatkowego jeszcze dowodu z ustnej opinii tego biegłego. Warto przy tym zwrócić uwagę, że to sposób motywowania oraz stopień stanowczości wniosków wyrażonych w opinii biegłych jest jednym z podstawowych kryteriów oceny dokonywanej przez Sąd, niezależnie od kryteriów zgodności z zasadami wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego oraz podstaw teoretycznych opinii. (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2000 r., (...) CKN 1170/98, OSNC 2001 nr 4 poz. 84). Tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2000 r., II UKN 617/99, OSNAPiUS 2002/1/26), a dostateczne wyjaśnienie okoliczności spornych
w sprawie nie jest równoznaczne z uzyskaniem dowodu korzystnego dla strony niezadowolonej z faktów wynikających z dowodów dotychczas przeprowadzonych. (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 28 lutego 2001 r., II UKN 233/00, LEX: 551017)

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. pominął wniosek dowodowy zgłoszony przez pełnomocnika wnioskodawczyni w piśmie z 14 maja 2025 r. o zobowiązanie Wojskowego Instytutu Medycznego o nadesłanie pełnej dokumentacji medycznej skarżącej na okoliczność stanu zdrowia skarżącej oraz daty powstania niezdolności do pracy. Z opinii ww. biegłych wynika bowiem, że ubezpieczona w ogóle nie jest niezdolna do pracy. Skoro zatem niezdolność do pracy u wnioskodawczyni w ogóle nie wystąpiła, to przeprowadzenie dowodu na okoliczność daty powstania niezdolności wydaje się nie mieć celu, tym bardziej, że strona odwołująca we wniosku dowodowym nie wskazywała, że z dokumentacji tej miałyby wynikać jeszcze jakieś schorzenia, na które cierpi wnioskodawczyni, a które nie zostały uwzględnione przez biegłych przy wydawaniu powyższych opinii.

Sąd zwraca przy tym uwagę, iż to, że w aktach rentowych brak jest dokumentacji czy to medycznej, czy to dotyczącej okresu zatrudnienia za okres od 2019 do 2022 r. – na co zwracał uwagę pełnomocnik ubezpieczonej – nie świadczy o niedokładnym zebraniu materiału dowodowego przez organ rentowy. Skoro bowiem w tym okresie wnioskodawczyni nie miała okresów składkowych ani nie przedstawiła organowi ZUS, żadnych dokumentów dotyczących jej leczenia w tym okresie, to trudno oczekiwać, by organ rentowy posiadał jakąś dokumentację dotyczącą tego przedziału czasu. Zauważyć należy, że zgodnie art. 116 ust. 5 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 ze zm.), do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości, określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, natomiast zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 r. nr 237 poz. 1412) zainteresowany zgłaszający wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy powinien dołączyć do wniosku dokumenty stwierdzające m.in. stan zdrowia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 ze zm.; dalej: ustawa o emeryturach i rentach z FUS), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy;

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 okresy ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3–8 i pkt 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11, 12 i pkt 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15–17 oraz art. 7 pkt 1–3, pkt 5 lit. a, pkt 6 i 12, oraz w okresach pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego określonych w przepisach o świadczeniach rodzinnych lub zasiłku dla opiekuna określonego w przepisach o ustaleniu
i wypłacie zasiłków dla opiekunów, za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów;

4) nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

Przy czym przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy (art. 57 ust. 2).

W oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej, niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Stosownie do art. 58 ust. 1 powyższej ustawy, warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej:

1) 1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat;

2) 2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat;

3) 3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat;

4) 4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat;

5) 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.

Na mocy art. 58 ust. 2 ustawy emerytalnej, okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej oraz okresów pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego określonych w przepisach o świadczeniach rodzinnych lub zasiłku dla opiekuna określonego
w przepisach o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Zgodnie zaś art. 58 ust. 4 ww. ustawy, przepisu art. 58 ust. 2 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.

Organ rentowy zasadnie przyjął więc (przy założeniu, że wnioskodawczyni jest niezdolna do pracy od 5 grudnia 2022 r), że wnioskodawczyni co prawda udowodniła 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych w ostatnim dziesięcioleciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę oraz w ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy, jednak dzień 5 grudnia 2022 r. przypadał w okresie dłuższym niż 18 miesięcy od ustania ubezpieczenia, co nastąpiło 8 listopada 2019 r. i jest zasadniczo niesporne, a dodatkowo wynika z poświadczenia dla celów świadczeń emerytalno-rentowych znajdujących się w aktach rentowych. Z tego względu renta z tytułu niezdolności do pracy nie mogłaby wnioskodawczyni przysługiwać choćby z uwagi na fakt, że bezspornie legitymuje się jedynie 15 latami, 6 miesiącami, 24 dniami okresu składkowego i nieskładkowego, a zatem nawet gdyby była całkowicie niezdolna do pracy, nie spełniałaby warunków z art. 57 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, który pozwala przyznać rentę osobie całkowicie niezdolnej do pracy pomimo powstania niezdolności po upływie 18 miesięcy od dnia powstania niezdolności.

Co więcej – jak ustalił tutejszy Sąd w toku procesu, dopuszczając dowody z opinii biegłych lekarzy: neurologa, psychiatry oraz ortopedy – wnioskodawczyni w ogóle nie należy do osób niezdolnych do pracy, zarówno z przyczyn neurologicznych, psychiatrycznych, jak
i ortopedycznych. Nie spełnia ona zatem nie tylko wymogu określonego w art. 57 ust. 1 pkt 3, ale przede wszystkim warunku z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Podkreślić przy tym należy, że przy ocenie opinii biegłych lekarzy, Sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego. (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1987 r., II URN 228/87, (...), wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 4 lipca 2018 r., III AUa 1328/17, LEX nr 2550815)

Z tych też względów Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako bezzasadne, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku.

Na mocy rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2. sentencji wyroku, Sąd przyznał
i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi na rzecz radcy prawnego R. G. kwotę 442,80 zł (360 zł wraz z podatkiem od towarów i usług) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej – w oparciu o § 15 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2024 r. poz. 764 ze zm.).