Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Decyzją z 3.07.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w Ł. odmówił J. M. (1) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 7.06.2024 r. ustaliła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. /decyzja w aktach rentowych/

Od ww. decyzji odwołanie złożył ubezpieczony, wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. /odwołanie k. 3/

W odpowiedzi na odwołanie ZUS (...) w Ł. wniósł o oddalenie odwołania. /odpowiedź na odwołanie k. 54-55/

Na rozprawie z 11.04.2025 r. wnioskodawca poparł odwołanie, a pełnomocnik ZUS wniósł o jego oddalenie, oświadczając, że pozwany nie kwestionuje spełnionego warunku w zakresie okresów składkowych. /stanowiska stron - e-prot. z 11.04.2025 r.: 00:01:24, 00:03:47/

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

J. M. (2), ur. (...), w dniu (...) r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. /niesporne/

Wnioskodawca ma wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu, pracował w zawodzie ślusarza, a ostatnio, przez ok. 25 lat, jako farbiarz. /niesporne/

Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z 13.05.2024 r. orzekł, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do 30.04.2026 r., data powstania częściowej niezdolności do pracy 27.09.2022 r. Rozpoznano u wnioskodawcy: tętniak rozwarstwiający aorty piersiowej i brzusznej, stan po wszczepieniu stentagrafów, nadciśnienie tętnicze. /orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS w aktach rentowych, opinia w dokumentacji orzeczniczo – medycznej w aktach ZUS k. 24/

Na skutek zgłoszonego w toku postępowania orzeczniczego przed ZUS zarzutu wadliwości ww. orzeczenia, Komisja Lekarska ZUS wydała orzeczenie z 7.06.2024 r., którym orzekła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Rozpoznano u ubezpieczonego: tętniak rozwarstwiający aorty piersiowej w odcinku zstępującym leczony operacyjnie z dobrym efektem - wszczepienie stentagrafu w dniu 29.09.2022 r., nadciśnienie tętnicze III stopnia dobrze kontrolowane farmakologicznie, hipertriglicerydemia, otyłość I stopnia wg WHO, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa Th i L/S w przebiegu zmian zwyrodnień – dyskopatycznych z zaznaczonymi objawami korzeniowymi z odcinka Th kręgosłupa bez objawów ubytkowych bez istotnego upośledzenia sprawności ruchowej, nikotynizm w wywiadzie, nr statystyczny choroby zasadniczej 171. /orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS w aktach rentowych, opinia w dokumentacji orzeczniczo – medycznej w aktach ZUS k. 28-29/

W efekcie ww. orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS, pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)w Ł. wydał zaskarżoną decyzją z 3.07.2024 r., którą odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. /decyzja w aktach rentowych/

Zgodnie z wiedzą neurologiczną u wnioskodawcy rozpoznano przewlekły zespół bólowy kręgosłupa w przebiegu zmian zwyrodnieniowo – dyskopatczynych bez istotnych deficytów neruologocznych. Nie stwierdzono z perspektywy neurologii u wnioskodawcy niezdolności do wykonywania pracy zarobkowej w myśl ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Ustalono, że ubezpieczony jest po operacji tętniaka aorty piersiowej w dniu 29.09.2022 r. Występują u wnioskodawcy przewlekłe bóle odcinka piersiowego kręgosłupa, bóle między łopatkami. W badaniach diagnostycznych TK całego kręgosłupa występują zmiany zwyrodnionowo – dyskopatyczne bez istotnych deficytów neurologicznych. Z punktu widzenia neurologii wnioskodawca nie jest długotrwale niezdolny do wykonywania pracy zarobkowej zgodnej z poziomem kwalifikacji zawodowych po uwzględnieniu przeciwwskazań stanowiskowych w momencie podjęcia pracy. Powinien wystąpić o przyznanie grupy niepełnosprawności. /pisemna opinia biegłego neurologa J. B. k. 63-65/

Zgodnie z wiedzą z zakresu chorób wewnętrznych u ubezpieczonego rozpoznano: nadciśnienie tętnicze aktualnie dobrze kontrolowane lekami, otyłość I stopnia (BMI 31,64), zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z objawowym zespołem bólowym, stan po wszczepieniu stentgraftu w odcinku zstępującym aorty z powodu tętniaka rozwarstwiającego (29.09.2022 r.). Nie stwierdzono internistycznych przyczyn długotrwałej niezdolności do pracy. W aktualnym stanie zdrowia i sprawności organizmu i przy poziomie tolerancji wysiłku, wnioskodawca jest zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. /pisemna opinia biegłego specjalisty z zakresy chorób wewnętrznych prof. dr. hab. n. med. L. P. k. 77 -80/

Zgodnie z wiedzą z zakresu chirurgii ogólnej, chirurgii naczyniowej i torakochirurgii rozpoznano u wnioskodawcy: tętniak rozwarstwiający aorty piersiowej typu B leczony w dniu 29.09.2022 r. implantacją stentgraftu aorty piersiowej ZDEG 28-202, z dobrym wynikiem wczesnym, otyłość brzuszną, nikotynizm. Z punktu widzenia chirurga naczyniowego wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy od daty badania przez Lekarza Orzecznika ZUS, tj. od dnia 13.05.2024 r. do daty 30.04.2026 r., tzn. zgodnie z orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS. U pacjentów z implantowanym stentgraftem występuje konieczność długotrwałego monitorowania przeszczepu, prawdopodobnie do końca życia pacjenta. Rokowania po implantacji stengraftu są ostrożne. Jest to wciąż nowa technologia i jeszcze nie ma danych wskazujących, że będzie to trwała naprawa na długie lata. U pacjentów ze stentgraftem mogą występować liczne powikłania, z których najważniejsze to zmiany wtórne w ścianie aorty, przeciek obok stentgratu i inne. Wnioskodawca utracił integralność tętnicy głównej – aorty, wskutek pęknięcia błony wewnętrznej aorty w części zstępującej (typ B rozwarstwienie wg klasyfikacji Stanford). Ten defekt został zabezpieczony tzw. stentgraftem (połączenie stentu z protezą naczyniową). W sądowym badaniu z zakresu chirurgii naczyniowej ustalono, że u wnioskodawcy nie pokryto stentgraftem całości rozwarstwienia aorty. Nadal na wysokości odnóg przepony, w części nieobjętej stentgraftem, występuje krótkodcionkowe rozwarstwienie aorty. Ponad wszelką wątpliwość minimalizacja narażeni wnioskodawcy z rozwarstwieniem aorty i implementowanym stentgratem odgrywa kluczową rolę w podtrzymaniu dobrego wyniku leczenia endowaskularnego ubezpieczonego. Wymienione okoliczności decydują o sformułowaniu wniosków orzeczniczych o częściowej niezdolności do pracy u osoby z wykształceniem podstawowym, bez wyuczonego zawodu, ślusarza, ostatnio pracującego jako farbiarz. Za datę wystąpienia niezdolności do pracy należy uznać datę nagłego zachorowania: rozwarstwienie aorty piersiowej we wrześniu 2022 r. Uznaje się badanego za częściowo niezdolnego do pracy – przy znacznym stopniu utraty zdolności do pracy zgodnej z poziomem kwalifikacji, od daty badania Lekarza Orzecznika ZUS, tj. od 13.05.2024 r., do 30.04.2026 r. – zgodnie z orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS. /podstawowa i uzupełniająca pisemna opinia biegłego z zakresu chirurgii ogólnej, chirurgii naczyniowej i torakochirurgii em. prof. dr. hab. n. med. M. G. k. 92, k. 112/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów, których autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron, a nadto na podstawie opinii biegłych lekarzy z zakresu neurologii, chorób wewnętrznych oraz chirurgii naczyniowej, a zatem biegłych o specjalnościach medycznych adekwatnych do schorzeń na jakie cierpi ubezpieczony. Sąd uznał opinie biegłych w całości za pełnowartościowy środek dowodowy. Złożone przez tych biegłych opinie są rzetelne, wynikające z nich wnioski końcowe są logiczne i prawidłowo uzasadnione, a ponadto opinie te nie zawierają żadnych braków i wyjaśniają wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wobec braku ku temu wskazań, nie korzystano w sprawie z opinii biegłych innych specjalności.

Podkreślić należy, że kluczowa w sprawie okazała się opinia biegłego z zakresu chirurgii naczyniowej. Po złożeniu przez tego biegłego uzupełniającej opinii Sąd uznał, że w sprawie zostały wyjaśnione wszelkie zgłoszone przez pozwanego wątpliwości. W ocenie Sądu Okręgowego dalsze zastrzeżenia organu rentowego do pisemnej opinii biegłego chirurga naczyniowego po złożeniu przez niego opinii uzupełniającej - nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził żadnych uchybień przy wydawaniu opinii przez ww. biegłego, które mogłyby przedmiotową opinię zdyskwalifikować jako środek dowodowy. Sąd uznał zatem, iż opinie ww. biegłego, tj. podstawowa i uzupełniająca, stanowiły rzetelną podstawę dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, przyznając im tym samym istotną wartość dowodową.

Zaznaczyć należy, że Sąd nie może dopuszczać kolejnych opinii do czasu, aż strona uzyska satysfakcjonujące ją wnioski z opinii płynące. Jak słusznie wskazuje się w judykaturze, opowiedzenie się za odmiennym stanowiskiem oznaczałoby przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, by upewnić się, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona kwestionująca /tak m.in.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 28 lutego 2013 r., III AUa 1180/12, LEX 1294835; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 22 lutego 2013 r., I ACa 76/12, LEX 1312019/.

Dla sprawy istotne jest to, że biegły chirurg naczyniowy wydał niewadliwe i merytorycznie prawidłowo uzasadnioną opinię odpowiadającą na pytania Sądu w sposób, który umożliwił rozstrzygnięcie sprawy.

Podkreślić także należy, że Sąd nie jest zobowiązany do dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych w każdym przypadku, kiedy żąda tego strona postępowania. To sąd musi powziąć wątpliwości - czy to sam, czy na skutek stanowisk wyrażonych w toku postępowania przez strony - czy dotychczasowa opinia została sporządzona w sposób prawidłowy, a zatem czy wymaga wyjaśnień lub uzupełnienia, czy też ponowienia przez innych biegłych. Dopuszczenie dowodu z dodatkowej opinii biegłych może być uzasadnione jedynie „w razie potrzeby”, która nie może być wynikiem wyłącznie niezadowolenia strony z niekorzystnej dla niej opinii już przeprowadzonej. Sąd nie jest obowiązany dążyć do sytuacji, aby opinią biegłego zostały przekonane również strony. Wystarczy bowiem, że opinia jest przekonująca dla sądu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony, czy jej przeświadczenia, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy dowodowej. Nie sposób też przyjmować założenia, zgodnie z którym sąd zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony /por. wyroki Sądu Najwyższego: z 3 kwietnia 2019 r., III UK 94/18; z 14 marca 2007 r., I CSK 465/06, z 27 lipca 2010 r., II CSK 119/10 i z 20 marca 2014 r., II CSK 296/13 oraz wyroki Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 21 listopada 2019 r., III AUa 271/19, Lex 2956821, i z 1 czerwca 2020 r., I ACa 1068/16, Lex 3109806, a także powołane tam dalsze orzecznictwo/.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c., pominął wniosek pełnomocnika organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego chirurga naczyniowego, albowiem dalsze kwestionowanie pełnowartościowych opinii ww. biegłego po złożeniu przez niego uzupełniającej opinii z wyczerpującym wyjaśnieniem wszelkich zgłoszonych przez stronę pozwaną wątpliwości – było pozbawione uzasadnionych merytorycznie podstaw i stanowiło wyłącznie polemikę z wnioskami orzeczniczymi tego biegłego, które nie odpowiadały oczekiwaniom ZUS-u. Prowadzenie dalszego postępowania dowodowego było zbędne i groziłoby przewlekłością n/n postępowania. W szczególności Sąd nie podzielił argumentacji pozwanego, który próbował wykazać, że wnioski orzecznicze biegłego chirurga naczyniowego miały charakter prewencyjny i były sprzeczne z ustawą. Argumentacja ta jest chybiona, albowiem w uzupełniającej opinii rzeczony biegły w sposób jednoznacznie przekonujący wyjaśnił dlaczego - zgodnie z aktualną wiedzą z zakresu chirurgii naczyniowej - ponad wszelką wątpliwość minimalizacja narażenia wnioskodawcy z rozwarstwieniem aorty i implementowanym stentgratem odgrywa kluczową rolę w podtrzymaniu dobrego wyniku leczenia ubezpieczonego, przesądzając o sformułowaniu wniosków orzeczniczych o częściowej niezdolności do pracy wnioskodawcy legitymującym się wykształceniem podstawowym, bez wyuczonego zawodu, pracującego jako ślusarza, a ostatnio jako farbiarz. Podtrzymywany na ostatnim terminie przez pełnomocnika ZUS wniosek o powołanie innego biegłego tej specjalności miał wyłącznie charakter polemiczny, na uzasadnienie, którego strona pozwana przedstawiła jedynie własną ocenę stanu zdrowia powoda, natomiast nie podniosła żadnych merytorycznych argumentów podważających wartość dowodową opinii biegłego em. prof. dr. hab. n. med. M. G..

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie, skutkując zmianą zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 ze zm., dalej: ustawa emerytalna), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1)  jest niezdolny do pracy;

1)  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

2)  niezdolność do pracy powstała w wymienionych okresach składkowych lub nieskładkowych albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów;

3)  nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy (ust. 2).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ust. 2).

Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 3).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej, przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;

1)  możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

W definicji całkowitej niezdolności do pracy, ustawodawca dał wyraz powiązaniu prawa do renty z rzeczywistą znaczną utratą zdolności do pracy zarobkowej, jako takiej, a częściową niezdolność do pracy powiązał z niezdolnością do pracy w ramach posiadanych kwalifikacji, przy uwzględnieniu możliwości i sprawności niezbędnych do dalszego zaangażowania w procesie pracy, zaakcentował również istnienie potencjalnej przydatności do pracy.

Możliwość uznania całkowitej niezdolności do pracy jest wykluczona przy zachowaniu choćby ograniczonej zdolności do pracy, ale w tzw. normalnych warunkach. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu /wyrok Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2017 r., I UK 172/16, LEX nr 2294417/. Stanowiąc o całkowitej niezdolności do pracy, ustawodawca w art 12 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.), posłużył się określeniem "jakakolwiek praca”. Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy” należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy) - art. 12 i art. 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Osobą całkowicie niezdolną do pracy jest zatem osoba, która spełnia oba te kryteria, a więc jest dotknięta upośledzeniem biologicznym i ekonomicznym /zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 16 września 2014 r., III AUa 851/14, LEX nr 1511613/.

W odniesieniu do definicji częściowej niezdolności do pracy należy wskazać, iż pojęcie "poziomu posiadanych kwalifikacji" dotyczy nie tyle kwalifikacji formalnych, związanych z poziomem i kierunkiem wykształcenia danej osoby, ile odnosi się przede wszystkim do rzeczywistych możliwości wykonywania określonej pracy /zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 stycznia 2021 r., II USK 19/21, Lex nr 3108613/.

O częściowej niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami /por. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2000 r., II UKN 113/00, OSNAPiUS 2002 Nr 14, poz. 343/.

Przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy należy mieć na uwadze art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej, który nakazuje uwzględnić tu stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Dokonując analizy pojęcia "niezdolność do pracy", należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym niezdolność do pracy), jak i ekonomiczne (utrata zdolności do pracy zarobkowej). Utrata zdolności do wykonywania dotychczasowego zatrudnienia nie jest wystarczającą przesłanką nabycia prawa do renty, jeżeli wiek, poziom wykształcenia i predyspozycje psychofizyczne usprawiedliwiają rokowania, że mimo upośledzenia sprawności organizmu możliwe jest podjęcie innej pracy w tym dotychczas wykonywanym zatrudnieniu, albo po przekwalifikowaniu.

W niniejszym postępowaniu istotnym okazało się rozstrzygnięcie, czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych w toku przeprowadzonego postępowania orzeczniczego, na skutek wydania orzeczenia przez Komisję Lekarską ZUS, prawidłowo ocenił, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.

W związku z powyższym, Sąd dopuścił dowód z pisemnych opinii biegłych neurologa, internisty i chirurga naczyniowego, uznając, że wszyscy ww. biegli złożyli opinie stanowiące pełnowartościowe środki dowodowe.

Dla sprawy kluczowa okazała się jednak opinia biegłego z zakresu chirurgii ogólnej, chirurgii naczyniowej i torakochirurgii em. prof. dr. hab. n. med. M. G. (k. 92, k. 112), który uznał, że obecnie wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy od 13.05.2024 r. do 30.04.2026 r. Mając na uwadze szczegółowo i wnikliwie przeprowadzoną ocenę stanu zdrowia wnioskodawcy przez ww. biegłego w kontekście posiadania przez powoda zdolności do pracy zarobkowej zgodnie z posiadanym przez niego poziomem kompetencji zawodowych, Sąd oparł się ostatecznie na wnioskach orzeczniczych wynikających opinii tego biegłego. Zdaniem Sądu biegły prof. dr. hab. n. med. M. G. w swoich opiniach podstawowej i uzupełniającej, logicznie, rzetelnie i wyczerpująco wyjaśnił dlaczego aktualny stan wiedzy z zakresu chirurgii naczyniowej nakazuje, ponad wszelką wątpliwość, przyjęcie, że minimalizacja narażenia wnioskodawcy z rozwarstwieniem aorty i implementowanym stentgratem odgrywa kluczową rolę w podtrzymaniu dobrego wyniku leczenia endowaskularnego ubezpieczonego i w efekcie przesądza o sformułowaniu wniosków orzeczniczych o częściowej niezdolności do pracy wnioskodawcy, który posiada wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu, pracował jako ślusarza, a ostatnio, jako farbiarz. Brak przy tym, w ocenie Sądu, podstaw by kwestionować rzetelność i merytoryczną poprawność opinii biegłego chirurga naczyniowego, albowiem zarówno podstawowa opinia, jak i opinia uzupełniająca, zostały przez ww. biegłego sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegły z zakresu chirurgii naczyniowej na podstawie przedstawionej dokumentacji leczenia i badania wnioskodawcy zdiagnozował schorzenia, ocenił stopień ich zaawansowania, a przede wszystkim jednoznacznie wypowiedział się co do sprawności organizmu wnioskodawcy i wpływu dolegliwości na jego zdolność do pracy przy uwzględnieniu posiadanego przez powoda poziomu kwalifikacji zawodowych.

Podkreślić należy, że przy ocenie opinii biegłych lekarzy Sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tych opiniach, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego /por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1987 r., II URN 228/87, PiZS 1988/7/62, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 4 lipca 2018 r., III AUa 1328/17, Legalis nr 1824314/.

Sposób motywowania oraz stopień stanowczości wniosków wyrażonych w opinii biegłych jest jednym z podstawowych kryteriów oceny dokonywanej przez Sąd, niezależnie od kryteriów zgodności z zasadami wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego oraz podstaw teoretycznych opinii /tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001 nr 4 poz. 84/.

Znamiennym jest, że wnioski wynikające z wydanych w sprawie opinii podstawowej i uzupełniającej przez biegłego prof. dr. hab. n. med. M. G. dotyczące zdolności do pracy odwołującego nie zostały skutecznie merytorycznie zakwestionowane przez stronę pozwaną. Pełnomocnik ZUS, któremu doręczono ww. opinie biegłego chirurga naczyniowego, nie zgadzając się nadal z ich treścią poprzestał wyłącznie na polemice opartej na zaprezentowaniu jedynie subiektywnej ocenie stanu zdrowia skarżącego i jego wpływu na możliwość wykonywania pracy zarobkowej przez powoda, nie przedstawiając jednak argumentów podważających wartość dowodową opinii ww. biegłego z zakresu chirurgii naczyniowej, co do meritum. Przypomnieć zatem należy, że oceny w tym przedmiocie dokonują biegli, posiadający odpowiednie wiadomości specjalne, w oparciu o dokumentację medyczną oraz wyniki badania odwołującego się ( por. wyrok SA Lublin z 1.07.2021 r., III AUa 128/21, Legalis). W realiach n/n sprawy z opinii biegłego chirurga naczyniowego wynika zaś, że wnioskodawca ubiegając się o prawo do renty był częściowo niezdolny do pracy od 13.05.2024 r. do 30.04.2026 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy, na postawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję z 3.07.2024 r. w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 13.05.2024 r. do dnia 30.04.2026 r., o czym orzekł, jak w sentencji wyroku.