Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łodzi

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9.07.2024 roku (...) Oddział w T. ustalił i podjął wypłatę emerytury dla R. G. na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z FUS, rozporządzenia WE nr 883/2004 z dnia 29.04.2004 r w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, rozporządzenia PE i Rady WE nr (...) z dnia 16.09.2009 r dotyczące wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. Przy ustalaniu wysokości emerytury uwzględniono:

- kwotę składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji 65848,98 zł

- średnie dalsze trwanie życia 185,60 m-cy

- wyliczona emerytura wynosi 354,73 zł.

/decyzja – k. nienumerowana akt ZUS/

W odwołaniu z dnia 19.08. 2024 r roku wnioskodawca podniósł, że brak jest informacji co do ustalonych okresów składkowych i nieskładkowych, ponadto polska emerytura winna być wyliczona w oparciu o ilość łącznych lat przy założeniu, że przez ten okres pracowałby w wymiarze godzin tak jak w Polsce, następnie emerytura winna być wyliczona jako stosunek lat przepracowanych w Polsce do łącznych lat przepracowanych w Unii Europejskiej.

/odwołanie – k. 3/

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, argumentując, jak w zaskarżonej decyzji, podnosząc, że wnioskodawca nie podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce przed 1.01.1999 r, brak podstaw do zastosowania art. 52 ust. 1 b rozporządzenia PE i Rady nr (...), ponieważ polska emerytura dla osób w wieku ubezpieczonego wynika z systemu zdefiniowanej składki, a przebyte okresy ubezpieczenia nie mają znaczenia dla ustalania jej wysokości.

/odpowiedź na odwołanie – k. 5/

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca R. G. urodził się w dniu (...)

/okoliczność bezsporna/

Wnioskodawca podlegał w Polsce ubezpieczeniom społecznym od 10.09.2007 roku.

/zestawienie okresów ubezpieczenia w Polsce – k. 43 akt ZUS/

W dniu 7.03.2024 r ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę, wskazując, że wniosek dotyczy tylko polskiej emerytury Wniósł o odroczenie przyznania emerytury z Niemiec i Austrii. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzające okresy ubezpieczenia za granicą, wskazując, że załącza je na wypadek, gdyby ogólny staż pracy miał znaczenie dla polskiej emerytury.

/okoliczność bezsporna, wniosek w aktach ZUS/

Prawomocną decyzją z dnia 26.03.2024 r organ rentowy odmówił wnioskodawcy ustalenia kapitału początkowego, ponieważ nie udowodnił on okresów składkowych przebytych przed 1.01.1999 r.

/decyzja – k. 21 akt ZUS/

Decyzją z dnia 28.03.2024 r organ rentowy ustalił dla wnioskodawcy emeryturę w kwocie zaliczkowej.

/decyzja – k. 22 akt ZUS/

Decyzją z dnia 25.04.2024 r przyznano wnioskodawcy emeryturę w kwocie zaliczkowej, informując, że emerytura została ustalona na podstawie składek zewidencjonowanych na indywidualnym koncie ZUS po 1.01.1999 r.

/decyzja – k. 50 akt ZUS/

Wypłata emerytury była zawieszona z uwagi na kontynuację zatrudnienia.

/okoliczność bezsporna/

W dniu 2.07.2024 r wnioskodawca wniósł o podjęcie wypłaty zawieszonego świadczenia.

/pismo – k. nienum. Akt ZUS/

W piśmie z dnia 2.07.2024 r wnioskodawca poinformował, że austriacki organ rentowy ustalił jego uprawnienia emerytalne dotyczące okresów pracy na terenie Austrii. Wniósł o rozpoczęcie procedury międzynarodowej w sprawie ustalenia uprawnień emerytalnych przez niemieckie organy rentowe.

/pismo – k. nienum. Akt ZUS/

Zaskarżoną decyzją z dnia 9.07.2024 roku (...) Oddział w T. ustalił i podjął wypłatę emerytury dla R. G. na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z FUS, rozporządzenia WE nr 883/2004 z dnia 29.04.2004 r w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego , rozporządzenia PE i Rady WE nr (...) z dnia 16.09.2009 r dotyczące wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. Przy ustalaniu wysokości emerytury uwzględniono:

- kwotę składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji 65848,98 zł

- średnie dalsze trwanie życia 185,60 m-cy

- wyliczona emerytura wynosi 354,73 zł.

/decyzja – k. nienumerowana akt ZUS/

Wnioskodawca pobiera emeryturę z niemieckiej i austriackiej instytucji ubezpieczeniowej.

/okoliczność przyznana/

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wnioskodawca kwestionował sposób obliczenia emerytury, podnosząc, że do jej wysokości powinny być uwzględnione okresy ubezpieczenia przebyte za granicą – w Niemczech i Austrii a emerytura obliczona na zasadzie proporcji.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie i rozstrzygnięcie, czy organ rentowy miał obowiązek uwzględnienia przy ustalaniu ubezpieczonemu emerytury (kapitału początkowego, bo tylko w przypadku kapitału początkowego uwzględnia się przebyte okresy składkowe i nieskładkowe) wyłącznie okresów składkowych i nieskładkowych uzyskanych w Polsce, czy też stosując konstrukcję tzw. świadczenia teoretycznego i rzeczywistego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. WE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., s. 1; polskie wyd. specj., Dz.Urz.UE, rozdz. 5, t. 5, s. 72 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie nr 883/2004).

Przy czym poza sporem było to, że wnioskodawca podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce po 1.01.1999 roku oraz pobiera świadczenia z niemieckiej i austriackiej instytucji ubezpieczeniowej.

Zgodnie z treścią przepisu art. 173 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1631), dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy.

Stosownie do art. 174 ust. 1 tejże ustawy, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Zgodnie z ust. 2, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;

2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;

3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.

Zgodnie z ust. 3 przywołanego artykułu, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r.

Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 powyższej ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Z kolei na postawie ust. 6 omawianego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:

1.  oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych,

2.  oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu,

3.  oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz

4.  mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia.

W związku z treścią zacytowanych przepisów można stwierdzić, iż kwota kapitału początkowego zależy od długości udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych przebytych przed 1 stycznia 1999 rokiem, podstawy wymiaru oraz współczynnika proporcjonalnego do wieku ubezpieczonego, który służy do obliczenia tzw. części socjalnej.

Wnioskodawca nie podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce przed 1. 01.1999 roku, zatem nie ustalono dla niego kapitału początkowego na mocy decyzji, która jest prawomocna.

Z kolei ogólne zasady nabywania prawa do emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, określa przepis art. 24 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184.

Stosownie natomiast do treści art. 25 ust 1 ustawy emerytalnej, podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Z kolei zgodnie z art. 26 ust 1 ustawy emerytalnej, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183. W ust. 2 wskazano, ze wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach (ust. 3). Przy czym w ust. 4 i 5 wskazano, że tablice trwania życia ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Tablice, o których mowa w ust. 4, są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że zasadą obowiązującą przy ustalaniu wysokości emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. jest zasada zdefiniowanej składki, zgodnie z którą wysokość świadczenia zależy z jednej strony od sumy składek emerytalnych jakie zostały zgromadzone na indywidualnym koncie ubezpieczonego w ZUS za okres poczynając od 1 stycznia 1999 r., zaś z drugiej od wysokości kapitału początkowego, tj. od kwoty ustalonej oddzielnie dla każdego ubezpieczonego według ustalonego przez ustawodawcę wzoru, odzwierciedlającej w przybliżeniu stan jego konta ubezpieczeniowego za okres do 31 grudnia 1998 r.

Przy ustalaniu okresów przyjmowanych do wyliczenia kapitału początkowego na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy emerytalnej nie uwzględnia się okresów ubezpieczenia za granicą, o których mowa w art. 8 tej ustawy. Pominięcie okresów pracy za granicą przy ustalaniu kapitału początkowego ma swoje uzasadnienie w tym, że podstawą ustalania świadczenia emerytalnego po spełnieniu warunków do jego uzyskania są składki zgromadzone na kontach emerytalnych w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Składki gromadzone w innych instytucjach ubezpieczeniowych, takich jak otwarte fundusze emerytalne, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, czy zagraniczne instytucje ubezpieczeniowe, mogą stanowić podstawę do ustalenia świadczeń przez te instytucje stosownie do obowiązujących przepisów i zawartych umów. Natomiast składki opłacane w tych instytucjach, a także w instytucjach międzynarodowych, nie zasilają Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zatem nie mogą wchodzić także do kapitału początkowego./tak wyrok SN z dnia z dnia 11 stycznia 2005 r.I UK 135/04/

Zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia nr 883/2004 właściwa instytucja ustala wysokość świadczeń, jakie byłyby należne:

a) zgodnie z ustawodawstwem, które stosuje, wyłącznie w przypadkach, gdy warunki uprawnienia do świadczeń zostały spełnione wyłącznie na podstawie prawa krajowego (świadczenie niezależne);

b) poprzez ustalenie teoretycznej kwoty świadczenia, a następnie kwoty rzeczywistej (świadczenie proporcjonalne), w następujący sposób:

i) teoretyczna kwota świadczenia jest równa świadczeniu, o które zainteresowany mógłby się ubiegać, gdyby wszystkie okresy ubezpieczenia i/lub zamieszkania, ukończone z uwzględnieniem ustawodawstw pozostałych Państw Członkowskich, zostały ukończone na podstawie ustawodawstwa, które jest stosowane w dniu przyznania świadczenia. Jeżeli, zgodnie z tym ustawodawstwem, kwota świadczenia nie zależy od długości ukończonych okresów ubezpieczenia, kwota ta zostaje uznana za kwotę teoretyczną;

ii) instytucja właściwa ustala następnie rzeczywistą kwotę świadczenia proporcjonalnego, stosując do kwoty teoretycznej stosunek długości okresów ubezpieczenia ukończonych przed realizacją ryzyka na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa, do całkowitej długości okresów ubezpieczenia, ukończonych przed realizacją ryzyka na podstawie ustawodawstw wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich.

W odpowiednich przypadkach, instytucja właściwa stosuje do kwoty ustalonej zgodnie z przepisami ust. 1 lit. a i b) wszystkie zasady dotyczące obniżania, zawieszania i wstrzymywania zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, w granicach przewidzianych przepisami art. 53-55 (ust. 2). Zainteresowany jest uprawniony do otrzymywania od instytucji właściwej każdego Państwa Członkowskiego wyższej z kwot ustalonych zgodnie z ust. 1 lit. a i b) (ust. 3).

W przypadkach, w których wyliczanie zgodnie z ust. 1 lit. a w jednym państwie członkowskim nieodmiennie wiąże się z tym, że świadczenie niezależne jest równe lub wyższe od świadczenia proporcjonalnego ustalonego zgodnie z ust. 1 lit. b, instytucja właściwa odstępuje od ustalania proporcjonalnego, pod warunkiem że:

(i) przypadek taki jest określony w załączniku VIII część 1;

(ii) nie ma zastosowania żadne ustawodawstwo zawierające przepisy wykluczające kumulację świadczeń, o których mowa w art. 54 i 55, chyba że spełnione są warunki określone w art. 55 ust. 2; oraz

( (...)) w szczególnych okolicznościach danego przypadku art. 57 nie ma zastosowania do okresów ukończonych na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego (ust. 4).

Niezależnie od przepisów ust. 1, 2 oraz 3, ustalanie proporcjonalne nie ma zastosowania do systemów, które zapewniają świadczenia, w odniesieniu do których okresy czasu nie mają znaczenia dla ich ustalania - o ile systemy te wymienione są w załączniku VIII część 2. W takich przypadkach zainteresowany jest uprawniony do świadczenia, którego wysokość ustalana jest zgodnie z ustawodawstwem danego państwa członkowskiego (ust. 5).

Sprawy o ustalenie kapitału początkowego nie są objęte zakresem regulacji rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, gdyż wysokość kapitału początkowego wywiera jedynie pośredni wpływ na ustalenie wysokości świadczenia emerytalnego na podstawie art. 25 ustawy emerytalnej. Z tego powodu, do ustalania kapitału początkowego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, gdyż kapitał początkowy nie jest świadczeniem emerytalnym. Kapitał początkowy stanowi jedynie część wysokości emerytury. Z tego powodu na etapie ustalania kapitału początkowego brak podstaw do stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, gdyż jego przepisy obejmują zakresem regulacji wyłącznie kwestie ustalania wysokości świadczeń emerytalnych. Zatem w celu ustalenia kapitału początkowego należy zastosować wyłącznie przepisy polskie./por. w tym zakresie wyrok SN z dnia 2.09.2009 r, II UK 30/09, wyrok SA z dnia 22.11.2016 , III AUa 536/16/

Podnieść też należy, że na podstawie przepisów rozporządzenia nr 883/2004 w doktrynie wyrażane są poglądy, że "12 miesięcy to minimalny okres uprawniający do świadczenia emerytalnego lub rentowego z danego kraju. W związku z tym okresy wynoszące ponad 12 miesięcy obciążają instytucję właściwą danego państwa, zobowiązując ją do przyznania świadczenia za przebyte okresy wynoszące ponad 12 miesięcy. Okresy krótsze niż 12 miesięcy w kraju UE, Szwajcarii lub (...), które nie uprawniają do przyznania świadczenia w danym kraju, podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do polskich świadczeń i ich wysokości, tak jakby to były okresy przebyte w Polsce. Z uwagi na to, że kapitał początkowy jest podstawą do obliczenia emerytury - zasada uwzględniania przy obliczaniu kapitału początkowego okresu ubezpieczenia krótszego niż 12 miesięcy, przebytego w krajach UE, Szwajcarii i (...), znajduje zastosowanie także przy ustalaniu kapitału początkowego. Konieczne jest przy tym potwierdzenie danego okresu przez właściwą instytucję zagraniczną państwa członkowskiego. Innymi słowy, przy ustalaniu kapitału początkowego i obliczaniu jego wysokości uwzględniane mogą być wyłącznie te okresy zagraniczne, które zostały potwierdzone, przebyte przed 1 stycznia 1999 r., wynoszące mniej niż 12 miesięcy i pod warunkiem, że z tytułu tych okresów nie przysługuje żadne świadczenie w drugim kraju." (Antonów Kamil, Suchacki Bartosz, Komentarz do ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Lex).

Jeszcze raz podkreślić należy, że art. 52 ust. 5 rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 stanowi, że ustalanie proporcjonalne świadczeń (z uwzględnieniem zagranicznych okresów ubezpieczenia), nie ma zastosowania do tych systemów, w których okresy czasu nie mają znaczenia dla ich ustalania - w państwach wymienionych w załączniku VIII, części 2. W załączniku tym wymieniono Polskę, a w odniesieniu do niej - wnioski o emeryturę z systemu zdefiniowanej składki. Prawodawca wyłączył więc w odniesieniu do tych emerytur możliwość ich proporcjonalnego obliczania, według którego w kwocie teoretycznej uwzględnia się zagraniczne okresy ubezpieczenia. Tak więc polska emerytura z systemu zdefiniowanej składki - w zakresie ustalania jej wysokości - nie podlega koordynacji, gdyż przebyte okresy czasu nie mają znaczenia dla ustalania jej wysokości, niezależnie od tego, w jaki sposób obliczany jest kapitał. Kapitał początkowy jak już wyjaśniono stanowi teoretyczne odtworzenie składek odprowadzonych do polskiego systemu ubezpieczenia. Z tego też powodu nie powinien go zwiększać staż zagraniczny, z którego składki były kierowane do zagranicznych systemów ubezpieczenia, stanowiąc podstawę do przyznania świadczenia od instytucji zagranicznej./por. w tym zakresie wyrok SA w Szczecinie z dnia 21.12.2022 r, III AUa 554/21 z uzasadnieniem, wyrok SN z dnia 11. (...), I UK 135/04, wyrok SA w Lublinie z dnia 21.01.2021 r, III AUa 877/19/

Zatem polskie emerytury podlegają wspólnotowej koordynacji tylko w zakresie dotyczącym świadczeń z tzw. starego systemu, którym objęte są osoby urodzone przed dniem 1 stycznia 1949 r. W tzw. nowym systemie, gdzie wysokość świadczenia zależy od sumy zaewidencjonowanych składek, zasada sumowania okresów nie ma zastosowania, gdyż świadczenie w Polsce nabywa się bez względu na tę okoliczność. Tylko w przypadku obliczania kapitału początkowego, w razie okresów krótszych niż jeden rok w rozumieniu art. 57 rozporządzenia nr 883/2004, konieczne będzie uwzględnienie okresów zagranicznych. ( tak Ślebzak Krzysztof - "Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Komentarz do art. 51", LEX).

Ustalanie emerytur osób, które podlegały ubezpieczeniom społecznym w więcej niż w jednym państwie członkowskim odbywa się więc na zasadach, określonych w Rozporządzeniu. Prawo wspólnotowe dopuszcza możliwość uzyskania przez takie osoby emerytury i renty w więcej niż jednym państwie członkowskim, o ile spełnią warunki określone w ustawodawstwie krajowym tych państw. Na mocy tychże przepisów ubezpieczony uzyskał odrębne świadczenia emerytalne przyznane przez austriacką, niemiecką i polską instytucję ubezpieczeniową. W przypadku Polski jest to system zdefiniowanej składki, uwzględniający wyłącznie składki zgromadzone na indywidulanym koncie po 1.01.1999 roku, o czym prawidłowo orzekł organ rentowy w decyzji emerytalnej.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.